Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά


Φυλακισμένα Όνειρα
Μας φυλάκισαν στο Γεντι Κουλέ.
Χάλια.
Ήθελα για φυλακή μας,να έχουμε το Ανάπλι.
Κάστρα, Ουρανός, Θάλασσα,αξιοπρέπεια.
Προσέφυγα Αρμοδίως. Εσείς αδιαφορούσατε.
Η ένσταση μεταφοράς, που υπεβλήθη.  Απερρίφθη,
Ρώτησα εγγράφως, Γιατί;
Η απάντηση Εγγράφως...
Δεν υπήρχε λόγος συζήτησης,
Η αίτησή σας υπεβλήθη εκπροθέσμως.
Εσείς όμως φύγατε κρυφά με ελικόπτερο,
Από το Γεντι- Κουλέ.
Τα όνειρα δεν φυλακίζονται,
παρά μόνο, στο Ιστορικό Ανάπλι.
Εγώ, παρέμεινα αλληλογραφόντας,
με το ΘΗΡΙΟ.

Αποτέλεσμα εικόνας για συμβολα
Συσκευαστήριον
Συσκεύαζαν τα δέρματα,
Μεγάλη η ζήτηση, αγωνία,
Τσάντες, πορτοφώλια,ζώνες.
Οι μηχανές τρέχουν, βογγούν.
Κοπτοράπτες, κόβουν- ράβουν,
Μοντελίστ, εργάζονται πυρετωδώς,
Άλλες μηχανές λαδωμένες πετούν.
Γαζώνουν, Ενώνουν, Σχηματιποιούν,
Μια παραγωγή θα βαφεί χρυσή.
Οι ζώνες ταξινομούνται κατά μέγεθος.
Και γω φαντάζομαι το δικό μου δέρμα,
Στα βυρσοδεψία των Ακτών της Λήθης.
Να κάνουν τσάντες μικρές και μεγάλες.
Μια μεγάλη τσάντα, θα κρατά η αρκούδα.
Δερμάτινες κορδέλες θα φοράει η ελαφίνα.
Μια ζώνη χρυσή θα φοράει η καρακάξα
Της αρέσουν τόσο τα φανταχτερά.
Εκείνο που θα μείνει αδιάθετο
Θα είναι η αγάπη και οι σκέψεις μου.
Αυτές χωρίς αξία  θα πεταχτούν
ΣΤΟΝ ΚΑΛΑΘΟ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ.
Αποτέλεσμα εικόνας για ΓΡΑΝΑΖΙ

ΠΟΡΕΙΑ 


Με αργό βήλα πέρασες μπροστά μου.
Κρατούσες τα δώρα της ζωής.
Ένα καρβέλι μαύρο ψωμί,
μια καράφα κρασί μαυροδάφνη,
και το όνειρο της πορείας του χρόνου.
Φαγώθηκε το ψωμί. Τελείωσε το κρασί.
Απεμεινε το όνειρο δίχως φως,
έτσι σα να τελείωσε η ιστορία του κόσμου.
Χαθήκαμε τότε στους ανεμοστρόβιλους,
που κουβαλούσαμε αιώνια κρυφά,
στο σκοτάδι στη θέση των παθών μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΓΡΑΝΑΖΙ

ΒΑΛΣ-ΤΑΓΚΟ
Βάλς θυμάμαι πως ήταν,
χορευαμε,όχι πετούσαμε.
Και ύστερα δεύτερος χορός,
και τρίτος.. πάντα βαλς
Εκείνο το βράδυ έμοιαζε παραμύθι.
Μα ήρθε η ζωή να μας προσγειώσει.
Πάψαμε να χορεύουμε.
Πάψαμε να τραγουδάμε.
Σαν ξένοι πορευτήκαμε χρόνια πολλά.
Κάποτε με κοίταξες, σε κοίταξα,
θυμήθηκα, θυμήθηκες το βαλς,
Στο ίδιο βαγόνι του τραίνου ζωή
χορέψαμε ένα ταγκό.
Μα πάλι χωρίσαμε, αφού δεν κατεβήκαμε,
στην ίδια στάση, ΑΓΑΠΗ.
Τι κρίμα για τον χορό;
που ξεχάσαμε στα άδυτα του χρόνου.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μπορείτε να σημειώσετε, με δεοντολογικό τρόπο, τα σχόλια σας για την παρούσα ανάρτηση της ΔΕΕΛ.

Υβριστικό η κακόβουλο περιεχόμενο,θα διαγράφεται αμεσα, για την προάσπιση του κύρους των αναφερομένων.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.