Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Γνωριμία με τον Δρ Μιλτιάδη Ντόβα


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ



Ο Μιλτιάδης Ντόβας γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1972. Σπούδασε Φιλοσοφία και Παιδαγωγική, είναι Διδάκτορας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Μεταπτυχιακός Σπουδαστής στην κατεύθυνση της Λαογραφίας του ιδίου Πανεπιστημίου, εργάζεται ως Εκπαιδευτικός ΕΑΕ. Συνέγραψε πέραν της διδακτορικής του, διατριβής η οποία τιτλοφορείται «Ο Νέος Ανθρωπισμός στο έργο του Γιάννη Ιμβριώτη-Αξιολογικό σύστημα και φιλοσοφική προβληματική», και η οποία βραβεύτηκε ήδη δις (α)Βραβείο Φιλοσοφικού Έργου στα πλαίσια των «Βραβείων Αριστείας Συγγραφικού Έργου 2016» που διεξήγαγε η International Art Academy, β)ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΙΟ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ από το ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ (ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2017)),φιλοσοφικά και ιστορικά δοκίμια, παραμύθια, τρεις χιλιάδες οκτακόσια ποιήματα, οκτώ χιλιάδες χαϊκού και τρίστιχα και δύο έπη. 
     

Δημοσίευσε οκτώ Ποιητικές Συλλογές, οι οποίες τιτλοφορούνται Ανδρομέδα Ένα, (2005), Δωδώνη, Κραυγές, (2006), Πανελλήνια Ένωση Συνεργασίας Νέων Λογοτεχνών, Ανδρομέδα Δύο, (2007), Δωδώνη, Θυμιές, (2012), Ωρίωνας, Αιχμαλωσιά, (2013), Ωρίωνας, Εκ Βαθέων Ψίθυροι, (2014), Ωρίωνας, Ανατολή, (2015), Ωρίωνας, Αψίδα, (2018), Ωρίωνας. Συμμετείχε σε πλειάδα Ανθολογιών –περί τις εκατόν εβδομήντα-.
   
  Ποιήματα του, δημοσιεύτηκαν σε Λογοτεχνικά Περιοδικά. Το 2015 μετείχε με τη Συλλογή του, Ψίθυροι στα Οδοφράγματα, της Δίγλωσσης (Ιταλικά-Ελληνικά) Ποιητικής Τριλογίας Ο Χρόνος της Ελπίδας, εκδόσεις Universum.


 Έτυχε πολλών βραβεύσεων -περί τις τετρακόσιες-. Είναι Τακτικό Μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας, της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, του Ε.Π.Ο.Κ, του Ομίλου UNESCO Τεχνών Λόγου Επιστημών Ελλάδος και πολλών άλλων Λογοτεχνικών και Επιστημονικών Ενώσεων και Οργανισμών.









 ΤΟ  ΑΥΓΟ  ΤΟΥ  ΚΟΚΟΡΑ

Μια  φορά  κι  έναν  καιρό,  στα  πολύ  παλιά  χρόνια,  ήταν  ένας  γέρος  και  μία  γριά  και  ζούσαν  στο  τελευταίο  σπίτι  του  χωριού,  κοντά  στο  δάσος.
Ο  γέρος  κι  η  γριά,  ζούσαν  φτωχά,  μόνη  περιουσία  τους,  μια  γίδα  και  το  περιβολάκι  τους,  μ’  ένα  πηγάδι  απ’  όπου  παίρνανε  νερό.
Στεναχωριόταν  απ’  τη  φτώχεια  τους,  πολύ,  αλλά  ήταν  άνθρωποι  καλοί  και  σαν  τους  ζητούσαν  βοήθεια,  τίποτα  φτωχοί  συγχωριανοί  τους,  τους  έδιναν  ό,τι  είχαν  και  δεν  είχαν!
Μια  μέρα,  μια  «κοπέλα»  ντυμένη  με  ρούχα  φτωχικά,  χτύπησε  την  πόρτα  της  καλύβας  τους,  κρατώντας  στο  δεξί  χέρι  ένα  καλάθι.
-«Πεινάω!»  τους  λέει:  «κι  έχω  να  πιω  νερό  εδώ  και  τρία  μερόνυχτα!»
Αμέσως  η  γρια  έφερε  νερό  απ’  το  πηγάδι,  αλλά  φαΐ  δεν  είχε.
Κι  έσπαζε  το  κεφάλι  της,  τι  να  κάνει,  να  της  δώσει  φαγητό.
-«Θα  σφάξω  τη  γίδα!»,  λέει,  και  μια  και  δυο,  σφάζει  τη  γίδα,  την  ψήνει  κι  έστρωσε  πλούσιο  τραπέζι  να  φάει  η  «κοπέλα»!
Σαν  φάγανε,  η  «κοπέλα»,  ευχαριστημένη,  λέει  στη  γριά:
-«Εσύ  μου  έδωσες  ό,τι  είχες  και  δεν  είχες,  εγώ  θα  σου  δώσω  μια  συμβουλή!
Πάρε  το  κρέας  που  απόμεινε,  κρύψτο  σ’  αυτό  εδώ  το  καλάθι,  βάλτο  στο  πηγάδι  και  κάθε  φορά  που  θα  θέλεις  κρέας,  θα  παίρνεις  κρέας  απ’  αυτό  το  καλάθι!»
Πέρασε  ένας  μήνας,  δυο,  τρεις,  μπήκε  η  άνοιξη,  κι  ο  γέρος  κι  η  γρια  ζούσαν  πλούσια  με  το  κρέας  του  πηγαδιού!
Μια  μέρα,  άρχιζε  σαρακοστή,  ένας  «ζητιάνος»  χτυπάει  την  πόρτα  της  καλύβας  και  ζήτησε  φαγητό,  εκείνη  την  ώρα  όμως  ο  γέρος  είχε  τσακωθεί  με  τη  γρια  κι  απ’  τα  νεύρα  του,  έδιωξε  τον  κακομοίρη  το  ζητιάνο!
 Την   άλλη  μέρα,  πάει  να  πάρει  κρέας  η  γρια  απ’  το  πηγάδι,  τραβάει  το  καλάθι  και  τι  να  δει,  πουθενά  κρέας,  μόνο  ένα  φίδι  ήταν  μέσα,  την  κοιτάζει  κατάματα  και  της  λέει:
-«Διώξατε  το  «ζητιάνο»,  διώξατε  και  τον  πλούτο  απ’  την  καρδιά  σας!
Για  τιμωρία,  θα  μείνετε  χωρίς  κρέας  μέχρι  να  βρείτε  το  αυγό  του  κόκορα!»
Πάει  η  γρια  στο  γέρο,  του  λέει  την  ιστορία  με  το  φίδι  και  τότε  εκείνος  απαντά:
-«Θα  πάμε  στο  σοφό,  να  μας  πει  πώς  θα  βρούμε  το  αυγό  του  κόκορα!»
Και  μια  και  δυο,  μπροστά  ο  γέρος,  πίσω  η  γρια,  ξεκίνησαν  να  παν’  να  βρουν  το  σοφό,  που  έμενε  στην  κορφή  του  βουνού!
ΤΟ  ΑΥΓΟ  ΤΟΥ  ΚΟΚΟΡΑ

Περάσανε  ένα  ποτάμι  κολυμπώντας,  σκαρφάλωσαν  βράχο-βράχο  το  βουνό  και  κάποτε  φτάνουν  στην  καλύβα  του  σοφού  γέροντα!
-«Ξέρω  τι  ζητάτε!»,  τους  λέει,  σαν  τους  είδε  ο  γέρος,  «ψάχνετε  ένα  κόκορα  που  θα  σας  κάνει  το  μαγικό  αυγό,  κι  αυτό  θα  σας  φέρει  πίσω,  τα  πλούτη  και  την  ευτυχία  στο  σπίτι  σας!»
«Δεν  είναι  μακριά  αυτό  που  γυρεύεται  μα  δίπλα  σας!»  συνέχισε  ο  σοφός.
-«Έχετε  ένα  καλάθι  πάρτε  το  και  γεμίστε  το,  με  καλαμπόκι,  βρείτε  το  «ζητιάνο»  και  παρακαλέστε  τον,  να  το  κατεβάσει  με  τα  χέρια  του,  στο  πηγάδι,  και  τότε  θα  γίνει  το  θαύμα!»
Γυρνάει  πίσω  ο  γέρος  με  τη  γρια,  σαράντα  μέρες  ψάχνανε  το  «ζητιάνο».
Μια  μέρα,  μεγάλη  βδομάδα,  πάει  η  γρια  να  πάρει  νερό  απ’  το  πηγάδι,  να  ‘σου  πάλι  το  φίδι  στο  καλάθι  να  της  λέει:
-«Ο  «άνθρωπος»  που  ψάχνετε  βρίσκεται  στο  διπλανό  χωριό,  αν  πάτε  πριν  ξημερώσει  Μεγάλη  Πέμπτη,  θα  τον  βρείτε  εκεί!»
Και  μια  και  δυο,  ο  γέρος  κι  η  γρια  κινάνε,  για  το  διπλανό  χωριό,  σαν  έφτασαν  στην  πλατεία,  είδαν  το  «ζητιάνο»  καθισμένο  κάτω  να  ζητιανεύει!
-«Σε  παρακαλούμε  καλέ  μας,  άνθρωπε»,  του  λέει  ο  γέρος  με  τη  γρια,  «συγχώρεσε  μας  κι  έλα  σπίτι  μας,  να  μας  βοηθήσεις  να  βρούμε  το  μαγικό  κόκορα!»
Ο  «ζητιάνος»  ήταν  καλός  «άνθρωπος»,  λυπήθηκε  το  γέρο  και  τη  γρια,  αλλά  τους  είπε:
-«Θα  σας  βοηθήσω,  αν  βοηθήσετε  τον  εαυτό  σας,  θα  σας  βρω  το  μαγικό  κόκορα,  αλλά  θα  κάνετε  ό,τι  σας  πω!»
Δρόμο  παίρνουν,  δρόμο  αφήνουν,  φτάνουν  στο  σπίτι  τους,  εκεί  μπροστά  απ’  το  πηγάδι  παίρνει  ο  «ζητιάνος»  το  καλαμπόκι,  γεμίζει  το  καλάθι  κι  όπως  είπε  ο  σοφός  το  κατεβάζει  μέσα,  τότε  πάει  ν’  ανεβάσει  το  καλάθι  η  γρια  και  τι  να  δει  ένας  μεγάλος  κόκορας  με  κατάλευκα  φτερά!
-«Κικιρικου»,  τους  λέει,  «από  σήμερα  θα  ‘μαι  ο  υπηρέτης  σας!»
«Τι  θέλετε  να  κάνω  για  σας»
-«Θέλουμε  το  μαγικό  αυγό»,  του  απαντά  ο  γέρος,  «για  να  γλιτώσουμε  απ’  τη  φτώχεια,  όπως  μας  είπε  ο  σοφός!»
Και  να  ‘σου  ο  κόκορας  μες  στο  καλάθι,  γεννάει  ένα  αυγό,  γεννάει  δεύτερο,  τρίτο,  μέχρι  που  γεμίζει  το  καλάθι!
Και  τότε  ο  ζητιάνος,  λέει  στο  γέρο:
-«Αυτά  τα  αυγά  θα  τα  βάψεις,  θα  τα  βάλεις  σ’  ένα  μεγάλο  καλάθι    και  θα  δώσεις  ένα  αυγό  σε  κάθε  χωριανό,    εσύ   θα  κρατήσεις  μόνο 

ΤΟ  ΑΥΓΟ  ΤΟΥ  ΚΟΚΟΡΑ

ένα,  θα  το  βάλεις  δίπλα  στο  εικονοστάσι  και  τη  μέρα  σαν  θες  φαγητό,  θα  το  βάζεις  στο  καλάθι  και  θα  το  κατεβάζεις  στο  πηγάδι.
Τότε  μόνο  το  καλάθι  σου,  θα  ‘ναι  πάντα  γεμάτο  με  όλα  τα  καλά  της  Γης,  αρκεί  να  δίνεις!»
Έτσι  κι  έγινε,  ο  γέρος  κι  η  γρια  άκουσαν  το  «ζητιάνο»  και  τη  Μεγάλη  Πέμπτη,  βάψανε  τα  μαγικά  αυγά,  γέμισαν  ένα  μεγάλο  καλάθι  και  το  Μεγάλο  Σάββατο  βγήκαν  κι  άρχισαν  να  τα  μοιράζουν  σ’  όλο  το  χωριό,  σε  φτωχούς  και  πλούσιους!
Οι  συγχωριανοί  για  κάθε  αυγό,  τους  έδινε  ο  καθένας  το  κατιτίς  του,  το  περίεργο  όμως  ήταν  ό,τι  τους  έδιναν  ένα  φλουρί  κι  εκείνο  γινόταν δέκα!
Έτσι  σαν  τελείωσαν  το  μοίρασμα  ο  γέρος  κι  η  γρια  βρέθηκαν  με  τόσα  πλούτη,  που  ήταν  πια  οι  πλουσιότεροι  του  χωριού!       
Έτσι  ο  γέρος  κι  η  γρια  γλίτωσαν  απ’  τη  φτώχεια,  αλλά  ποτέ  δεν  κράταγαν  τον  πλούτο  απ’  το  μαγικό  αυγό  μόνο  για  τον  εαυτό  τους,  αλλά  όπως  τους  είπε  ο  «ζητιάνος»  έδιναν  ό,τι  είχαν  με  χαρά  και  καλοσύνη  σ’  όλο  το  χωριό!
Πρώτα  είπαν  στο  «ζητιάνο»,  να  γίνει  σέμπρος  τους  και  να  μοιραστούν  τα  πάντα,  εκείνος  όμως  με  το  που  ξημέρωσε  Δευτέρα  του  Πάσχα,  χάθηκε  ξαφνικά!
-«Δεν  ήταν  «ζητιάνος»!»  είπε  ο  γέρος.
-«Κάτι  άλλο  ήταν!»  συμπλήρωσε  η  γρια.
Κι  από  τότε  ο  γέρος,  η  γρια,  αλλά  και  όλο  το  χωριό  ζούσαν  ευτυχισμένα  και  με  αγάπη!
Κι  έζησαν  αυτοί  καλά  κι  εμείς  καλύτερα!


(A΄  ΒΡΑΒΕΙΟ  ΜΙΚΡΟΥ  ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ-ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ  2014).



ΞΑΣΤΕΡΩΜΑ
Πρόσφυγα  η  όψη,  μετανάστη  η  Οργή,  κι  η  Ελλάδα  θρηνεί  στα  ερείπια!
Αποκαΐδια  η  όψη  της,  κρεμνοί,  φυλακή  της  πατρίδας  που  πέθανε! 
Χάθηκε  η  Ομορφιά  των  Ποιητών,  σε  μια  χώρα  που  η  ελπίδα  την  ξέχασε!
Με  τα  ψηλά  καπέλα  ν’  αγρυπνούν,  για  ληστεία  που  διαρκώς  διαπράττεται!
Αδημονούν  ανά  τον  Κόσμο  μη  χαθεί,  νόμισμα  δύο  όψεων  και  στρέψει  στη  μορφή  του!
Φοβούνται  ανθρώπου  πρόσωπο  και  το  μισούν,  θυμούνται  την  ανεμελιά,  παιδιών,  και  σιωπάνε!
Ο  Παρθενώνας  σάλπιγγα,  το  φως  καλεί,  σ’  ετούτη  την  απρέπεια,  λαός  να  ξιφουλκήσει!
Ανάγκη  κλαίει  όψιμα,  μα  επιζεί,  με  τους  φτωχούς  αγγέλους  της,  στο  γκρίζο  χορικό  της!
Κλέφτες  σε  ύψωμα  οι  Δανειστές,  τον  Ξέρξη  μας  θυμίζουνε  στο  λόφο  της  Αθήνας!
Με  σχέδιο  ανείπωτης  φυγής,  γεμίσανε  νοήμονες  ανθρώπους  της  Ειρήνης!
Ω  ξαστεριά  απέθαντη!  Πότε  θα  ‘ρθεις;  Η  χώρα  σε  χρειάζεται  κι  οι  ανθρώποι  σε  πονάνε!
Ναι!!!  Σε  γυρεύουν,  για  να  φύγει  η  σκοτεινιά!!!  Είθε  κι  ο  Κέρβερος  αυτός  να  ‘ρθει  να  χαιρετήσει!
Να  χαιρετήσει  τις  δυνάμεις  του  κακού,  όπου  οι  Ναζί  ετοιμάσανε  στον  ψεύτη  τον  Αιώνα!
Μάτια  τριγύρω,  μύριες  ξάγρυπνες  ψυχές,  δικαίωση  του  υστερνού,  σε  μία  χώρα-δώρο!
Δώρο  προς  τους  αγύρτες  των  εθνών,  τις  μεραρχίες  της  σιγής  με  πνεύματα  του  δάσους!
Πνεύματα  που  ξεφύγαν  απ’  το  φως  κι  αναζητούνε  λύτρωση  στη  συντριβή  που  φταίει!
Προβάλλει  η  όψη  τους!  Τι  ξιπασιά;  Δεν  ντρέπονται  π’  απομυζούν  τα  παιδικά  τραγούδια!
Ελλάδα-Κύπρος  ύψωση!  Σταθείτε  ορθές!  Γίνετε  θέαινες  φωτιάς  και  διώξετε  τους  διώκτες!
Διώκτες  όπου  ‘κλεψαν  τη  ζωή,  περιφρονήσαν  τ’  Άσπιλα  και  τα  Ιερά  του  Μάη!
Δύναμη-θάνατος,  δύο  πτυχές!  Τη  δύναμη  θ’  αντλήσουμε  μέσα  απ’  τη  μπλε  ομίχλη!
Ομίχλη  που  κραυγάζει  με  θυμό  και  ειρωνεία  προκαλεί  στ’  Απρίλη  τους  θαμώνες!
Εκείνους  π’  οδηγούν  οι  πελταστές,  στο  γράμμα  ατό  το  δεύτερο  του  Όμορου  Ονείρου!
Όνειρα-λάμψεις  θεϊκού  Ωκεανού,  θάλασσας  κατακόκκινης  της  Νιότης  που  γελάει!
Η  Νιότη  υψώνεται,  το  φως  ξυπνά!
Ξαστέρωμα!!!
Δρ  Μιλτιάδης  Ντόβας
(Β΄ Βραβείο Ποίησης στα πλαίσια του Διαγωνισμού «Ποιητής της Χρονιάς 2017», εκδόσεις Universum, Ιταλία. Το εν λόγω Ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην Ποιητική Συλλογή «Ξαστέρωμα», η οποία Βραβεύτηκε  με το Γ΄ Τρίτο Βραβείο του «3ου Παγκόσμιου Διαγωνισμού Κωνσταντίνος  Π. Καβάφης 2017»).

                                                                                                               

ΑΠΑΙΤΕΙ

Νικόλαος  Καζαντζάκης,  γιος  της  Ασκητικής!
Πατέρας  της  ευθύνης,  φωτιάς  ευγενικής!

Λάμψεις  του  Παραδείσου,  ελευθερίας  φως!
Στα  άστρα  της  Ψυχής  σου,  «σταυρώνεται  ο  Χριστός»!

Τόλμη  και  παρρησία,  ο  λόγος  σου,  σπαθί!
Κρίνει  την  εξουσία,  σε  κάθε  της,  μορφή!

Ο  Καπετάν  Μιχάλης,  ταξίδι  της  Οργής!
Στα  ονείρατα  της  ζάλης,  Αστέρι  της  Αυγής!

Οδύσσειας  Ιππότης,  του  Ήλιου  ο  Ποιητής!
Κι  ο  Καζαντζάκης  πότης,  πανάρχαιης  Ψυχής!

Ψυχής  ματοβαμμένης,  ντυμένης  με  χρυσό!
Ωραίας  κοιμωμένης,  σε  φύλλα  από  κισσό!

Τ’  αστέρια  τραγουδάνε,  στο  μνήμα  σου,  μπροστά!
Αηδόνια  σου  γελάνε,  άτια  τα  πλουμιστά!

Ο  Κέρβερος  φοβάται,  την  άχραντη  μορφή!
Κι  ο  Έρωτας  κοιμάται  στης  Νιότης  την  Αρχή!

Κυνήγι  του  Απείρου,  ελευθερίας  φως!
Το  κεντημένο  μύρο,  του  Ήλιου  είν’  ο  αχός!

Κεραύνημα  Ειρήνης,  ο  Λόγος  σου,  ο  μεστός!
Της  ματωμένης  κρήνης,  εγίνηκες  πιστός!

Πιστός  που  τραγουδάει,  στον  Ήλιο  με  κρασί!
Και  στο  βοσκό  μειδιάει,  τη  φτώχεια  του,  πονεί!

Πονεί  την  «Εκκλησία»  του  κλήρου  που  γελά!
Μισεί  υποκρισία,  που  τ’  άχραντα  πουλά!

Αγάπη,  Ειρήνη  θέλει,  για  ολάκερη  τη  Γη!
Για  Ελευθερία  ψέλλει,  μα  η  Μοίρα  είν’  αργή!

Πόνος  κι  αστροπελέκι,  δάκρυ  καθάριου  νου!
Κι  υψώνεται  λελέκι,  στο  κλάμα  του  θυμού!

Θυμός,  γιατί  μας  λείπεις!!!  Ω!  Νίκο  Μαχητή!!!
Μην  μας  εγκαταλείπεις!!!  Το  Πνεύμα  τ’  απαιτεί!!!


(Γ΄ ΒΡΑΒΕΙΟ  «ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΕΙΑ  2017»  από  την  Διεθνή  Εταιρεία  Ελλήνων  Λογοτεχνών).

ΛΙΜΝΗ

Του  Έρωτα  ο  μύθος,  μύχιες  διαδρομές,  χαμογέλου  τα  παλάτια  τα  δεύτερα!   Σάρκας  οι  αλαβάστρινες  μορφές,  που  γυρεύουν  ταξίδι  στα  πέρατα!                 
  Στα  πέρατα   του  ψεύτη  Ωκεανού,  που  η  Νιότη  αγναντεύει  τους  πόθους  της!  Ιαχές  του  ήλιου,  τ’  Άστρου  κρύβουν  την  Αρχή!  Αφροδίτης  ιερό  στα  Απέννινα!  Μαντήλι  ο  Έρωτας,  μ’  άστρα  κρατεί,  μ’  αίμα ζωής τ’ Απέθαντου, στο  θυμωμένο  δάσος!                                                                                                 Στο  δάσος  με  τα  άσπρα   ξωτικά,  κυπαρισσένιας  γύμνωσης,  με  τ’  άγγιγμα  του  τέλους!                                                                                                                      
 Έρως θανάτου,  σε  μια  πλάση  από  πουλιά!  Έρως  της  βιάσης  δεύτερος  κι  Έρως ζωής και φλόγας!                                                                                                                                    
 Ύψωση  μαγικής  Ανατολής,  όπου  προβάλλει  απέριττη,  όλο  Ψυχή  και  Θάμβος!  Ίαμβοι  απ’  τα  πέρατα  ηχούν,  τ’  αηδόνια  αξημέρωτα,  τραγούδι  θείο  αρχίσαν!  
    Πάλλευκη  η  μορφή  του  θυμικού  και  κόκκινη  η  λύτρωση,  στο  σπήλαιο  της Ανάγκης!                                                                                                                                       
   Στο  σπήλαιο  των  Νεράιδων  π’  όλο  φως,  χαμογελούν  στα  δόρατα  της  ψεύτικης  Ειρήνης!                                                                                                                              Χαμόγελο  όψη,  ασυνέχειας  η  Αρχή!  Ένα  παιδί  γκρίζας  Αυγής,  στο  κύμα  και  στ’  αγέρι!                                                                                                                                Αγέρι   μαγεμένο  απ’  τη  ζωή!  Τον  Έρωτα,  τη  λύτρωση,  θεών  την  ανταρσία!   Τιτάνας  επανάσταση  ποθεί!  Θνητός  αγύρτης   γέλασε  με  την  αμφιβολία!              
   Σ’ ένα  λιβάδι  μ’  Αυγινού  την  ξαστεριά!  Σήμαντρα  δεύτερα  ηχούν  με  δύναμη  π’αλλάζει!                                                                                                 
Αλλάζει  κι  όλο  κλαίει  και  θρηνεί!  Για  τ’  άστρα,  για  τα  πέρατα, την  γερασμένη  λίμνη!                      
Τη  λίμνη  των  Ερώτων-Ποιητών,  που  τ’  Αστρικού  την  ύψωση  γυρεύουν  στο  πηγάδι!                                                                                                                                       
 Πηγάδι  μαγικής  αναπνοής!  
Πηγάδι  αναζήτησης  και  λεύτερων  εικόνων!                                   Χαμόγελο  του  ψεύτη  του  παπά   και  δάκρυ  απ’  την  πέτρινη  θλιμμένη  γερακίνα!    Εκείνη  που  μαγεύτηκε  κρυφά,  με  του  Ναρκίσσου  τα  αίματα,  στα  νούφαρα  τα  ξένα!                                                                                                   Άστρα  τ’  Ονείρου  και  απέριττες  μορφές!  Ερωτική  αναζήτηση,  στη  θημωνιά   που  καίει!                                             

  Βήματα  απ’  το     Σύμπαν  σιωπηλά!                                                            
 Φεγγάρια  χαμογέλασαν  στη  ματωμένη  λίμνη!









ΕΙΡΗΝΗ

Ξύπνησε  τ’  Άστρο  και  το  Μέλλον  τραγουδά,  στου  παιδιού  τ’   αγιασμένα  τα  δάκρυα!
Ψυχή  τ’  Αθώου  και  σημάδι  της  Αυγής,  το  καράβι  παιδικών  ενθυμήσεων!
Κλάμα  και  γέλιο,  δύο  όψεις  που  μιλούν,  και  αιτούνται  Αγάπης  τη  λύτρωση!
Τη  λύτρωση  από  το  ψέμα,  τη  Σιωπή,  κομίζοντας  τ’  Ευγενικού  ανθρώπινες  κηλίδες!
Κηλίδες  και  νιφάδες  που  η  ζωή,  φοβάται  και  αναζητά  στα  όνειρα  τα  πρώτα!
Στα  όνειρα  που  κάνουν  τα  παιδιά,  αναζητήσεις  γελαστές  αγαπημένης  σκόλης!
Όνειρου  η  ώρα  κι  ιχνογράφημα  ψυχής,  παιδιών  κι  εφήβων  τ’  άροτρο  στο  χάνι  της  Αγάπης!
Γέλασε  ο  ήλιος  και  η  θάλασσα  πονά,  απ’  τις  εικόνες  του  κακού  και  τ’  όνειδος  του  Κόσμου!
Ψυχών  το  δάκρυ  θυμωμένης  χαραυγής,  στ’  Ωκεανού  τα  πέρατα  μοναχική  αψίδα!
Αψίδα  αφιερωμένη  στο  παιδί!  Είθε  το  Μέλλον  που  ‘ρχεται  να  ορίζει  η  Ειρήνη!

(Το παρόν ποίημα επιλέχθηκε στο  πλαίσιο δράσης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, με θεματική το «Παιδί» και παρουσιάστηκε εν είδει Ποιητικού Αναλογίου σε σχετική Εκδήλωση στο ΚΘΒΕ).
Δρ  Μιλτιάδης  Ντόβας
ΘΥΜΩΝΕΙ

Ήρα τη βεβαιότητα με την αμφιβολία!
Η σκέψη μου, εικόνα δίχως γη, θλιβερή όλο ύψος ανάβαση!
Γέλασε ο γκιόνης την τελευταία του, φορά!
Τραγούδι άρχισε κρυφό στις θημωνιές της νύχτας!
Φεγγάρι γάργαρο της Νιότης η Αυγή, θυμωμένο σημάδι της ύπαρξης!
Ξύπνησε το πηγάδι των καημών, μ’ Οργής ανέσπερο τυφλό Αποσπερίτη!
Αποσπερίτη που μοιράζει γειτονιά!
Μ’ αγγέλους θείους της Οργής και με λευκούς «Δαιμόνους»!
Η βαρβαρότητα «ήλιος» που ζει! Χτυπά την Αθωότητα μορφών συμπαντικών όπου σιωπούνε!
Ω! Ψεύτρα-Κλέφτρα! Σιωπή  της Λησμονιάς! Στιλέτο άπλωσε και μπήξε στο κορμί σου!
Ηχούν τα πνεύματα τα νεκρικά, τόνοι φυγής  που κυβερνά θυμιών το εικονοστάσι!
Εικονοστάσι δίχως αίμα μα πληγή, γεμάτη κόκκινο, αστραφτερό μανδύα!
Μανδύα ανέμελο, της ξαστεριάς και μίας Νέας Εποχής ανίερο περβόλι!
Περιβολάκι που ‘χει δόξες Παναγιάς, μα και Σιωπές του Ρόδου απλωμένες στο τραπέζι!
Δωσ’ μου, τη δύναμη, γαλάζιο φως! Αμφιβολία να ντυθώ ιχνηλατώντας όψεις!
Όψεις του Έρωτα και της Αυγής, μοναχικών ντελάληδων όπου σεμνά μας κράζουν!
Κράζουν της βεβαιότητας την «ξεγνοιασιά»! Κράζουνε όμως κι εκεινούς που άγνοια  τ’ Άστρου έχουν!
Θεά η Ύψιστη δίχως πιστούς! Ετούτη είναι η Αλήθεια, η ξεχασμένη!
Είναι Αθάνατη, όλο Οργή, είναι και πλάσμα ξωτικό που ντύνεται τη Νιότη!
Ντύνεται αγέρωχα όψεις φυγής  και «ξιπασιάς» ανήμερα πίνει νερό και φεύγει!
Φεύγει στα πέρατα του Ψεύτη Νου! Με δάκρυ άλογο για φως, καντήλι των Νεράιδων!
Σεντόνι πλέκει με τις άξενες θυμιές, από Οργής γρυλίσματα και πούλουδα απ’ αηδόνια!
Αηδόνια όπου ψέλνουν εν χορώ, μπρος στο Θεό του Είλωτα: «χαμένη Αυγή υψώσου»!
«Υψώσου σ’ Άνθρωπου, Προσώπου Φως! Όλο να μάχεται για ‘σε και να σε διαφεντεύει»!
Ω! Στήλες άλατος οι ατυχείς! Της βεβαιότητας οι γκρι συνοδοιπόροι!
Ο Λωτ θυμήθηκε, αυτοί σιωπούν! Καμπάνες νεκρανάστασης, χτυπάνε τα ξεφτέρια!
Γελάνε, τραγουδάνε και πονούν! Ετούτη είναι η Ψυχή, το σφρίγος της Αλήθειας!
Δίχως τη δόξα της, γεμάτη φως! Προβάλλει αγγέλων η θεά και μου θυμώνει! 

(Το παρόν «έργο» έλαβε Γ΄ Τρίτο Βραβείο Ποίησης στα πλαίσια του Ετήσιου  Πανελλήνιου και  Παγκύπριου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού που διηξήχθη από την Ένωση Ελλήνων  Λογοτεχνών κατά το 2013-Αναδημοσιεύεται από το Περιοδικό της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ (2013), την Ανθολογία Ποίησης Διηγήματος-Δοκιμίου Η΄ Τόμος «Σύγχρονοι Έλληνες Λογοτέχνες» 2014 της Πολιτιστικής Συνεργασίας και το Ποιητικό Ανθολόγιο Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές που εξεδόθη υπό την αιγίδα του Ομίλου UNESCO Τεχνών Λόγου κι Επιστήμων Ελλάδος,  ενώ συμπεριλαμβάνεται στην Ποιητική Συλλογή «Ανάσταση», η οποία Βραβεύτηκε  με το Α΄ Πρώτο Βραβείο του «2ου Παγκόσμιου Διαγωνισμού Κωνσταντίνος  Π. Καβάφης 2016». Η εν λόγω Ποιητική Συλλογή δημοσιεύτηκε στα πλαίσια του  Τιμητικού Τόμου, «Η πολιτεία των πέντε φεγγαριών» την πρωτοβουλία της  έκδοσης του οποίου είχαν οι Εκδόσεις Ωρίωνας).
                                                                                                              
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΠΟ ΧΑΪΚΟΥ-ΤΙΤΛΟΣ:«ΑΨΙΔΑ»



ΑΨΙΔΑ
Χτύποι που καίνε                                                                                καρδιές  π’  επαίρονται!                                                   
Φωτιάς  αψίδα!


ΑΓΕΡΑΣ
Τρίποδας ψεύτης,   
                                                                                                          Πυθίας  η  κοίμηση!                                                                                                              
Δάκρυ  αγέρα!


ΚΑΛΛΟΣ
Αμνών σημεία,                                                                                    φως κι  αθωότητα!                                                                            Θυμού  το  κάλλος!


ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Σκιές   βλογάνε                                                                                    του  ήλιου  τ’  άδυτα!                                                                          Μια  ερμηνεία!


ΟΨΗ
Ασκοί  του  ψεύτη,                                                                            Αγέρα τ’  άπληστου!                                                                           Δύναμης  όψη!


ΩΡΑ
Χάδι  της  πλάσης,                                                                            μορφή  τ’   Ωρίωνα!                                                                             Άξενη  Ώρα!


ΑΤΙΤΛΟ
Η  Απουσία κρύφτηκε  
 στ’ άδυτα!            Του  Κάτω  Κόσμου!                                                                                                                                                                                                                


                                                ΑΤΙΤΛΟ    
Χορός  αχρείων,                                                                               σκιές  απ’  τ’  Άπειρο!                                                                                            Κείμενο  δράσης!


ΔΑΚΡΥ
Μάτια  που  καίνε                                                                                 κι  εκκλησιάζονται!                                                                             Φωτιές  στο  δάκρυ!


ΧΕΙΜΩΝΑΣ
Σκόλης  τ’  Ονείρου,                                                                            βήμα  η   απομίμηση!                                                                         Ψυχρός  χειμώνας!



ΑΤΙΤΛΟ
Άρρητος  Λόγος,                                                                                  φωτιές   τ’  Ανείπωτου!                                                                       Σκήπτρα  Ειρήνης!


ΧΡΩΜΑ
Δαιμόνων  όψεις,                                                                               Γυναίκας  τ’  Άπειρο!                                                                         Γαλάζιο  χρώμα!


ΑΤΙΤΛΟ
Ψυχών αφίξεις,                                                                                  
γεννήσεων  κείμενο!                                                                            Θέαση  Κόσμου!


ΑΤΙΤΛΟ
Άπειρο δάκρυ,                                                                                   φωτιές στ’ Απέννινα!                                                                          Ματιά  γαλάζια!


ΑΤΙΤΛΟ
Άρπα  θλιμμένη                                                                                   ηχεί  απ’ τα πέρατα!                                                                           Του  Ψεύτη  Κόσμου!

ΑΤΙΤΛΟ
Φωτιές  του  μύρου,                                                                         σ’  Άναστρα  Θέματα!                                                                        Της  Ιστορίας!


ΑΤΙΤΛΟ
Η  Ιστορία,                                  
τ’ άστρα παντρεύεται!                                                                        Μια  στον  Αιώνα!


ΔΙΨΑΝΕ
Πευκοβελόνες,                                                                                 δάκρυα  απέριττα!                                                                               Φωτιές  διψάνε!


ΚΛΑΙΕΙ
Αλήθεια  κλαίει,                                                                                  ο  αγέρας φλέγεται! 
Ώρες  Απείρου!


ΑΤΙΤΛΟ
Σκηνές  τριγύρω,                                                                                                
 κρυφά  απλωθήκανε!                                                                                                                   
 Είν’  το  γραφτό  σου!

⧪⧪⧪

ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΗ


Μια  προσευχή,  μια  δέηση  ανεβαίνει 
στα  ουράνια!
Στα  ύψη  των  θεών  του  μέλλοντος!
Εκεί  που  ο  Χρόνος  χάνεται  στο  Άπειρο 
μακριά  από  έγνοιες  κι  ασχολίες  ανθρώπινες, 
σε  ιδέες  θεϊκές!
Σ’  άλλους  κόσμους,  μ’  άλλα  ιδανικά,  όντας 
υψηλά,  μας  οδηγεί!
Αλίμονο  πού  είναι;  Πού  χάθηκε  η  ζωή  της 
Γης;
Το  δάκρυ  και  το  αίμα  που  φωτίζουν  τις  μνήμες 
μας!
Η  αυτούσια  μετουσίωση!



Αλεξανδρούπολη  (Στρ/δο  Ιωάννου)  12/5/2003.

(Το  παρόν  ποίημα  συμπεριλαμβάνεται  στην  εκδοθείσα  το  2014,  Ποιητική  Συλλογή  του  Δρ  Μιλτιάδη  Ντόβα,  η  οποία  τιτλοφορείται  «Εκ  Βαθέων  Ψίθυροι»).

 


ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΙ


Ελεγχόμενη  ζωή, ελεγχόμενη  ψυχή,

σχέδια  φτιαγμένα  από χέρια ροζιασμένα,  
βγαλμένα  από μυαλά  που διανυκτερεύουν!
Αγγίζοντας  το αστρικό στερέωμα,  όπως
τα  ιστία  τα κατάρτια  των πλοίων!
Θαύματα  ανείπωτα μεγαλοσύνης  του μικρού
και  συνάμα  μεγάλου θεού,  του Ανθρώπου!
Μέσα  απ’ την  οθόνη που  ελέγχει τα πάντα
οι  άνθρωποι  χάνουν την  παρθενιά τους!
Την  παρθενιά  της ψυχής  τους, την παρθενιά  
της  ζωής τους!
Κι  όμως  η ελπίδα  φωτίζει ακόμα  τις καρδιές
τους!
Λαμπάδα  άσβεστη στο  χιόνι της Σιωπής!

Αλεξανδρούπολη  (Στρ/δο Ιωάννου)  12/5/2003.
Αμφιλοχία  20/2/2006.

(Το  παρόν  ποίημα συμπεριλαμβάνεται  στην εκδοθείσα το 2014, Ποιητική  Συλλογή του Δρ  Μιλτιάδη  Ντόβα,  η οποία  τιτλοφορείται  «Εκ  Βαθέων  Ψίθυροι»).

⧪⧪⧪
ΣΤΡΑΤΩΝΑΣ

Ένας  στρατώνας  στο κέντρο  της πόλης αχνοφέγγει!                                                                                            
           Οι στρατιώτες ξαπλωμένοι βαριανασαίνουν!
Ένας  θάλαμος  γκριζοπράσινος  με μια σόμπα
στη  μέση να  σιγόκαιει και  με κάδρα ηρώων  
στους  τοίχους  να κλαίνε!
Ένας  θάλαμος  γεμάτος ζωή  και νιάτα και   
συνάμα  ένας θάλαμος  που προαισθάνεται  το
θάνατο!
Το  θάνατο  που έρχεται  απ’ τη Δύση.

⧪⧪⧪

ΑΠΟΦΥΓΗ


Κατέβηκε  απ’ το λεωφορείο,  ξαφνικά την είδε!
Έφυγε!  Έμοιαζε μ’  όραμα, με κάτι  μακρινό!                                                                  Μια γυναίκα! Μια γυναίκα άσχημη και συνάμα     όμορφη πολύ!Μια  γυναίκα  όλο πονηριά!                                                                                                         Την πονηριά που έκλεψε απ’ την Εύα! Μια  γυναίκα  διαφορετική, αλλά  και όμοια!Εκείνη  την ώρα  ο ήλιος έδυε,  είχε βραδιάσει!Η  σελήνη  είχε αρχίσει  να αχνοφέγγει!Και  μια ελπίδα  στον ορίζοντα  ότι κάποτε θα ξημερώσει!




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μπορείτε να σημειώσετε, με δεοντολογικό τρόπο, τα σχόλια σας για την παρούσα ανάρτηση της ΔΕΕΛ.

Υβριστικό η κακόβουλο περιεχόμενο,θα διαγράφεται αμεσα, για την προάσπιση του κύρους των αναφερομένων.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.