Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΙΝΑΚΗΣ Εμφανίσεις της Υπεραγίας Θεοτόκου στο μαχόμενο στρατό μας στο Αλβανικό μέτωπο το 1940/1941.

Αθήνα 20 Οκτωβρίου 2016

Φίλες και φίλοι καλησπέρα.
Σε λίγες ημέρες θα εορτάσουμε την επέτειο του «ΟΧΙ» της  28ης Οκτωβρίου του 1940 και στα πλαίσια των προγραμματισμένων ομιλιών των μελών του Σωματείου μας, θα αναφερθώ σήμερα στην ομιλία μου στις μαρτυρίες για  εμφανίσεις της Υπεραγίας Θεοτόκου στο μαχόμενο στρατό μας στο Αλβανικό μέτωπο το 1940/1941.
Είναι ένα θέμα που συγκινούσε και συγκινεί  πάντοτε τους Έλληνες Ορθοδόξους, που πιστοί στην πατροπαράδοτη πίστη, επικαλούνται την βοήθεια του Κυρίου, της Παναγίας και των Αγίων μας σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής των και δεν είναι λίγες οι επίσημες μαρτυρίες, που έχουν καταγραφεί, η χάρις Των όχι απλά να ανταποκρίνεται στις επικλήσεις βοήθειας, αλλά ακόμα  να κάνουν ορατή την παρουσία τους   με διάφορες μορφές, να καθοδηγούν και να προστατεύουν  τους ικέτες των, είτε σε καιρό ειρήνης  είτε  στη διάρκεια πολέμων.
Κάποιοι βέβαια αμφισβητούν τα γεγονότα αυτά και προσπαθούν να δώσουν επιστημονικές δήθεν επεξηγήσεις λέγοντας ή γράφοντας ότι αυτά είναι γεννήματα της φαντασίας του ανθρώπου, που κάτω από ψυχολογική πίεση είναι δυνατόν να οραματίζεται τις υπάρξεις των οποίων τη δύναμη επικαλείται.
Αυτό βολεύει όποιον θέλει να τις ερμηνεύσει ως μύθους ή ψευδαισθήσεις, γεννημένες από τη φαντασία των πιστών που έχουν επείγουσα ανάγκη να νιώσουν την υψηλή προστασία κάποιου ισχυρού (αλλά ανύπαρκτου κατά τη γνώμη τους) πνεύματος.
Όμως οι πιο καλά μαρτυρημένες τέτοιες εμφανίσεις της Παναγίας στο μέτωπο του 40, είναι πολύ κοντά σε μας, αφού υπάρχουν ακόμα στη ζωή άνθρωποι που έζησαν τέτοιες εμπειρίες  και καλό είναι να μην απορρίπτονται «ελαφρά τη καρδία», ακόμη κι από έναν "άπιστο", χωρίς να τον κάνουν, όχι να "πιστέψει", αλλά να βάλει ένα ερωτηματικό. 
Ο μέσος άνθρωπος δεν περιμένει να δει τον Άγιο ή την Παναγία, ώστε να αυθυποβληθεί σε οράματα, και μάλιστα πολλά & ομαδικά. 
 Νομίζω ότι την Παναγία την έστειλαν στους φαντάρους μας, πέραν  από τη δικαιοσύνη του αμυντικού αγώνα, οι προσευχές των ιδίων των στρατευμένων μας , των μανάδων και των οικογενειών τους, που στήριζαν με θερμή πίστη τις ελπίδες των στη βοήθειά της. 
Είναι σίγουρο ότι «Η  απόλυτη πίστη»  βοήθησε τον δοκιμαζόμενο στρατιώτη μας και η εικόνα της προστάτιδάς του Θεοτόκου αναπτέρωνε το ηθικό του και του έδινε δύναμη, ελπίδα και αισιοδοξία.
Από τους αμφισβητίες τίθεται όμως  ένα ακόμη ερώτημα. Γιατί ο ύψιστος, η Παναγία και οι ΄Αγιοι παρεμβαίνουν σωστικά σε ορισμένες περιπτώσεις και σε άλλες όχι. Αυτό είναι κάτι που ξεφεύγει από τα όρια της δικής μας κρίσης και δεν είμαστε άξιοι να σχολιάσουμε τις βουλές των.
Σε κάθε όμως περίπτωση  το αποτέλεσμα της εκ βάθους ψυχής, επίκλησης της θείας δύναμης  του λαού μας και η πίστη του ότι πάντοτε έχει τη βοήθεια του Υψίστου και των Αγίων ειδικά όταν αγωνίζεται για τα εθνικά του δίκαια, τα ιδανικά, τα όσια και τα ιερά του, αποδίδει τους αναμενόμενους καρπούς.
Ας δούμε όμως κάποια γενικά καταγεγραμμένα παραδείγματα:
Ενδεικτικά θα αναφέρω την εμφάνιση της Παναγίας μας στα τείχη της Κωνσταντινούπολης  κατά την πολιορκία της από τους Αβάρους γεγονός για το οποίο γράφτηκε ο «Ακάθιστος ΄Υμνος».
Την εμφάνιση του Αγίου Δημητρίου στη διάρκεια των μαχών για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1913.
Την εμφάνιση του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Μανταμάδο της Λέσβου,  όπου καταδίωξε  τους πειρατές όταν έκαναν τη ληστρική επιδρομή τους.
Αρχαγγέλος Μιχαήλ στο Μανταμάδο
Ακόμη την εμφάνιση του Αγίου Μηνά στη μάχη του Ελ Αλαμέιν κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και φυσικά τις κατ’ επανάληψιν εμφανίσεις της Παναγίας στη διάρκεια των μαχών στο Αλβανικό μέτωπο το 1940/41, που θα αναφέρω στη συνέχεια.
Πολλές είναι οι μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τα φαινόμενα αυτά στο Αλβανικό μέτωπο και είναι αδιαμφισβήτητα.
Θα αρχίσω με μια μαρτυρία ενός πολύ κοντινού συγγενικού μου προσώπου. Πρόκειται για τον αδελφό του πατέρα μου Κωνσταντίνο, που είχε υπηρετήσει στο Αλβανικό μέτωπο καθ’ όλη τη διάρκεια των μαχών μέχρι της οπισθοχώρησης.
Διηγούνταν, χωρίς να ενθυμούμαι λεπτομέρειες, ότι μαζί με άλλους φαντάρους είχαν δει την Παναγία άλλοτε με μορφή  μαυροφορούσας γυναίκας να προηγείται και να τους καθοδηγεί ενώ προχωρούσαν να καταλάβουν κάποιες αμυντικές θέσεις, χωρίς να αντιλαμβάνονται τις κινήσεις τους οι εχθροί, ενώ σε άλλες δύσκολες μάχες εμφανιζόταν με τη γνωστή μορφή της, που απεικονίζεται στις εικόνες να περνάει  από πάνω τους μέσα σ’ ένα λαμπερό σύννεφο και να τους ευλογεί. Μάλιστα από τότε ενώ ήταν πολύ βλάσφημος, ουδέποτε έβρισε τα Θεία και ιδιαίτερα  την Παναγία.
Ακόμα πριν δέκα χρόνια περίπου γνώρισα έναν απόστρατο στρατηγό του στρατού που λεγόταν Σαββάκης Παντελής, ο οποίος  πέθανε πριν λίγους μήνες.  Σε συζήτηση που κάναμε για το θέμα με βεβαίωνε ότι νεαρός ανθυπολοχαγός τότε στο Αλβανικό μέτωπο είχε πολλές αναφορές  από φαντάρους και βαθμοφόρους που περιέγραφαν  εμφανίσεις της Παναγίας και ήταν απόλυτα σίγουρος ότι ήταν πέρα για πέρα αληθινές.
Ενδεικτική είναι ακόμη  η μαρτυρία της Β. Μπούρη, σύμφωνα με την οποία ο θείος της, Σπυρίδων Χουλιάρας, που πολέμησε στα ελληνοαλβανικά σύνορα, μέχρι το τέλος της ζωής του συνήθιζε να αφηγείται το εξής θαύμα της Παναγίας: Ενώ οι στρατιώτες πολεμούσαν κάτω από πραγματικά αντίξοες συνθήκες, εμφανίστηκε μπροστά τους η Παναγία, που ως προστάτιδα τους «σκέπασε» με το πέπλο της και σαν οδηγός τους οδήγησε μπροστά στον εχθρό, έτοιμους να τον αντιμετωπίσουν.
Το θαύμα αυτό επιβεβαιώνεται και από άλλους στρατιώτες που πολέμησαν στα βουνά της Πίνδου. Κατά μήκος όλου του μετώπου έβλεπαν το ίδιο όραμα: Τις νύχτες μια γυναικεία μορφή βάδιζε ψηλόλιγνη, με την καλύπτρα της ριγμένη από το κεφάλι στους ώμους. Ήταν η Παναγία, η Υπέρμαχος Στρατηγός των Ελλήνων.
Ο Τάσος Ρηγόπουλος, πολεμιστής του 1940 γράφει από το μέτωπο στη μητέρα του:
Σου γράφω από μία αετοφωλιά τετρακόσα μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη. Σκοπός μου είναι να σου μεταδώσω αυτό που έζησα, αυτό που είδα με τα μάτια μου και που φοβάμαι μήπως ακούγοντάς το από άλλους δεν θα το πιστέψεις. Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε για τα οχυρά της Μόροβας  είδαμε σε απόσταση δεκατριών μέτρων μια ψηλή μαυροφόρα να στέκει ακίνητη. Ο σκοπός φώναξε «Άλτ τις εί». Μιλιά δεν ακούστηκε. Φώναξε ξανά θυμωμένος. Τότε σα να μας πέρασε όλους ηλεκτρικό ρεύμα, ψυθιρίσαμε. Η Παναγία…
Εκείνη όρμησε μπροστά σα να είχε φτερά αετού. Εμείς από πίσω της. Συνεχώς αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει ανδρειωσύνη. Ολόκληρη εβδομάδα παλαίψαμε σκληρά για να καταλάβουμε τα οχυρά ΙΒΑΝ-ΜΟΡΑΒΑΣ. Εκείνη ορμούσε πάντα μπροστά και όταν νικητές πια ροβολούσαμε προς την ανυπεράσπιστη  Κορυτσά τότε η Υπέρμαχος έγινε νέφος απαλό και χάθηκε.
Ένα θαύμα έζησαν και οι στρατιώτες του 51ου τάγματος στην κορυφογραμμή Ροντένη.
Από τις 22 Ιανουαρίου και κάθε βράδυ στις εννέα και είκοσι ακριβώς, το βαρύ πυροβολικό των αντιπάλων άρχιζε βολή εναντίον του τάγματος. Ο εκνευρισμός και οι απώλειες ήταν πολλές. Οι τολμηροί ανιχνευτές μας δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τα εχθρικά πυροβόλα, προφανώς γιατί κάθε βράδυ οι αντίπαλοι τα μετακινούσαν. Η κατάσταση ήταν πιεστική. Ένα βράδυ του Φεβρουαρίου ακούστηκαν πάλι τα εχθρικά κανόνια.
«Παναγιά μου, βοήθησέ μας, σώσε μας», φώναξε εντελώς αυθόρμητα ο ταγματάρχης Πετράκης. Αμέσως στο βάθος πρόβαλε ένα φωτεινό σύννεφο και σιγά-σιγά δημιουργήθηκε κάτι σαν φωτοστέφανο και εμφανίστηκε η μορφή της Παναγίας, η οποία άρχισε να γέρνει προς τη γη και στάθηκε σε ένα φαράγγι. Όλοι στο τάγμα μόλις είδαν το θαύμα, ρίγησαν.
«Θαύμα!»,φώναξαν και έκαναν το σταυρό τους. Αμέσως στάλθηκε μήνυμα στην ελληνική πυροβολαρχία, τα ελληνικά κανόνια βρόντηξαν και λίγο μετά τα αντίπαλα σίγησαν. Οι οβίδες των Ελλήνων είχαν πετύχει τον απόλυτο στόχο .
Tsarouxis me eikona Panagias
Ο γνωστός ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης υπηρέτησε στο Αλβανικό μέτωπο. Κάποια στιγμή ζωγράφισε πάνω στο καπάκι ενός κιβωτίου ρέγγας την Παναγία της Νίκης, η οποία απέκτησε τη φήμη ότι είναι θαυματουργή.
«Σε έξαλλη θρησκευτική έκσταση οι έλληνες στρατιώτες απαιτούσαν η θαυματουργή εικόνα να μείνει ένα βράδυ τουλάχιστον στην κατασκήνωση τους. Άκουγες φωνές από παντού. Όλοι οι στρατιώτες φωνάζανε: «Η Παρθένα, η Παρθένα. Να την αφήσετε και σε μας μια βραδιά»……..Σε μια περίπτωση η εικόνα βρισκόταν σε μια μονάδα όπου υπηρετούσαν κάμποσοι Αρτινοί ένας από τους οποίους αφηγήθηκε αργότερα. «Μια στιγμή βάρεσε συναγερμός.  Πέσαμε μπρούμυτα σύμφωνα με τις διαταγές που είχαμε. Κανένας Αρτινός  δεν έκανε το ίδιο. «Βρε συνάδελφε», είπε ένας, «βαστάς την Παρθένα και φοβάσαι»; 
Ο Ανθυπασπιστής Νικόλαος Γκάτζαρος γράφει σε αναφορά του για τις εμφανίσεις της Παναγίας στον πόλεμο του '40.
Αριθ.πρωτ. Δ.Υ.
Εν Τ.Τ. 712 τη 3η Μαρτίου 1941
Ο Ανθυπασπιστής Γκάτζαρος Νικόλαος
Προς
Το 1/40 Τάγμα Ευζώνων Ενταύθα
«Περί εμφανίσεως της Παναγίας και των δοθεισών μοι υπ’ Αυτής εντολών».
«Λαμβάνω την τιμήν να αναφέρω υμίν, ότι χθες Κυριακήν, 2 Μαρτίου έ.έ. και περί ώραν 8ην μ.μ. μετέβην εις τι παρακείμενον του καταυλισμού 2ου Λόχου Τάγματος Υμών μικρόν ύψωμα απέχον περί τα 300μέτρα, χάριν περιπάτου, αισθανθείς την ανάγκην κινήσεως. Μία μυστηριώδης δύναμις ωσάν να με ώθη προς τα εκεί. Ο αήρ έχει ήδη παύσει να φυσά και ο ουρανός ήτο αστερόης. Κατά την επιστροφήν μου εις την σκηνήν, δεν έχω αριθμήση 10 βήματα, ότε αιφνιδίως ενεφανίσθη εμπρός μου και μου ανέκοψε τον δρόμον μία γυνή μαυροφόρα έχουσα σεμνήν, την εμφάνισίν της. Το πρόσωπόν της διεκρίνετο χαρακτηριστικώς εις το βραδυνό ημίφως. Εις το θέαμα τούτο καταληφθείς εξ απροόπτου, κατ’ αρχάς εξεπλάγην, κατόπιν όμως αυτοστιγμεί συνήλθον εκ του τρόμου, επειδή εγνώριζον, ότι πολλάκις η Παναγία ενεφανίσθη είτε ως όραμα, είτε καθ’ ύπνον κατά τας πολεμικάς επιχειρήσεις του Στράτου μας.
Εγώ όλως μηχανικώς έλαβον θέσιν ημιγονυπετή, ίνα ασπασθώ την δεξιάν Της. Εκ της συγκινήσεως οι οφθαλμοί μου εδάκρυζον, οι πόδες και τα χείλη μου έτρεμον επί πολλήν ώραν. Ήκουσα να ομιλή: «Είμαι η Παναγία. Μη φοβείσαι παιδί μου, είπε! Εγώ ενεφανίσθην να σου είπω τρεις λόγους, τους οποίους να μη λησμονήσης:
1) Ο παρών πόλεμος εκηρύχθη απροκαλύπτως και αναιτίως υπό της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος. Θελήματί μου η Ελλάς θα εξέλθη τούτου νικηφόρως.
2) Ο πόλεμος ούτος εκηρύχθη εναντίον της Ελλάδος, ίνα γνωρίση ο κόσμος, ότι αφορμή τούτου είναι η απομάκρυνσίς του εκ της Χριστιανικής θρησκείας, καθ’ ην ύβριζεν, εβλασφήμει τα θεία της και έρρεπε προς τον εκφυλισμόν και την ακολασίαν και ούτως συμμορφωθή, ίνα μάθη ότι υπάρχει και προΐσταται ο Θεός. Τρανώτατα δε τεκμήρια της υπάρξεως ταύτης είναι τα συχνά θαύματα των Αγίων της Εκκλησίας του Χριστού.
3) Έπρεπε να μάθη ο κόσμος, ότι ο δίκαιος πάντοτε υπερισχύει της βίας.
Ανάφερε, λοιπόν, ταύτα και εγγράφως εις τον Διοικητήν σου, ίνα μη πτοηθή προ ουδενός κωλύματος, καθότι υπό την προστασίαν Μου ο Ελληνικός Στρατός θα νικήση!».
Μεθ’ ο εν τη εξαφανίσει Της οι οφθαλμοί μου εθαμβώθησαν.
Εν τέλει συνήλθον εν μέρει και κατηυθύνθην αμέσως εις την σκηνήν υμών, όπου έξωθι ταύτης ανέφερον υμίν το συμβάν προφορικώς.
Νικόλαος Γκάτζαρος
Μετά από την εμφάνιση αυτή, όλοι μας οι στρατιώτες εδώσαμε τον φτωχό όβολό μας και με προθυμία κτίσθηκε στο μέρος αυτό ο ναός της Παναγίας.
Χαρακτηριστικό είναι, επίσης, το γεγονός ότι οι ταυτότητες των στρατιωτών έφεραν, δίπλα ακριβώς από τα στοιχεία τους, μια εικόνα της Παναγίας και λίγο πριν απo κάθε επίθεση έκαναν το σταυρό τους, αναφωνούσαν τρεις φορές «Παναγία μου!» και ύστερα ξεκινούσαν.

Δεν θα ήθελα να επεκταθώ σε άλλες μαρτυρίες θα σημειώσω όμως ότι μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, αναγνωρίστηκε η σπουδαιότητα των θαυματουργών επεμβάσεων της Παναγίας. Για το λόγο αυτό η γιορτή της Αγίας Σκέπης, που είχε καθιερωθεί από το 626 μ.Χ. όταν με τη θαυματουργή της επέμβαση έσωσε την Κωνσταντινούπολη από τους Αβάρους, να γιορτάζεται προς τιμήν της Παναγίας την 1η Οκτωβρίου, μεταφέρθηκε από το 1952 και γιορτάζεται στις 28 Οκτωβρίου για να ενθυμούνται όλοι τη θαυματουργή βοήθειά της στη δυσκολότερη, ίσως περίοδο του ελληνικού έθνους.

Κοντάκιον της Αγίας Σκέπης. ΄Ηχος πλάγιος δ΄ .

«Θεοτόκε η ελπίς, πάντων των Χριστιανών,σκέπε, φρούρει, φύλαττε, τους ελπίζοντας εις Σε».  «Ώσπερ νεφέλη αγλαώς επισκιάζουσα, της Εκκλησίας τα πληρώματα Πανάχραντε, εν τη πόλει πάλαι ώφθης τη βασιλίδι. Αλλ’ ως σκέπη του λαού σου και υπέρμαχος, περισκέπασον ημάς εκ πάσης θλίψεως, τους κραυγάζοντας. Χαίρε Σκέπη ολόφωτε».


Θα κλείσω την ομιλία μου με ένα καταγεγραμμένο και πέραν πάσης αμφισβήτησης γεγονός,  άξιο αναφοράς επειδή δεν έχει σχέση με αυθυποβολές και θρησκευτικούς εκστασιασμούς, όπως θέλουν κάποιοι να υποστηρίζουν, όπως προανέφερα για ανάλογα συμβάντα, αφού συνέβη και περιγράφεται από έναν Γερμανό Αξιωματικό.
Είναι η συγκλονιστική καταγεγραμμένη  μαρτυρία  της εμπόδισης από την Παναγία των Γερμανικών τανκς και στρατευμάτων να καταστρέψουν τον Ορχομενό Βοιωτίας, στις10 Σεπτ.1943,  γεγονός που αποτυπώθηκε σε εικόνα της Παναγίας που φιλοτεχνήθηκε με εντολή και δαπάνη  του Γερμανού Διοικητή Χόφμαν, που ήταν επί κεφαλής των Ναζί και αξίζει  τον κόπο να την αναφέρω λόγω της ιδιαιτερότητάς της.
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1943 οι Ιταλοί συνθηκολόγησαν και αποχώρησαν από το συνασπισμό του Άξονα. Ο ιταλικός στρατός μέσα στην πόλη της Λιβαδειάς ξεπερνούσε τους 2.000 άνδρες, γιατί εκεί ήταν η βάση ανεφοδιασμού των κατοχικών δυνάμεών τους και οι αποθήκες τους ήταν γεμάτες με πολεμικό υλικό.
 Η συνθηκολόγηση βρήκε διχασμένες τις ιταλικές κατοχικές δυνάμεις στην Ελλάδα. Όσοι αξιωματικοί ήταν φασίστες επεδίωξαν την παράδοσή τους στους Γερμανούς, ενώ οι υπόλοιποι, όχι μόνο δεν παραδόθηκαν, αλλά πολλοί προσχώρησαν στις δυνάμεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, μαζί με τον οπλισμό τους. Γερμανική δύναμη παρέμεινε στην πόλη για να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη. Με την άρνηση των Ιταλών να παραδώσουν τον οπλισμό τους, η περιφερειακή οργάνωση του Ε.Α.Μ. Ορχομενού θεώρησε ότι μπορούσε να επωφεληθεί. Παρακίνησε τους Ελληνες αντάρτες να κινηθούν προς τη Λειβαδιά, όπου υπήρχε ο οπλισμός της ιταλικής φρουράς. Οι Γερμανοί όμως όταν έμαθαν τις προθέσεις των πατριωτών, κύκλωσαν και αφόπλισαν τους Ιταλούς.
Οι άντρες της Βέρμαχτ κατέλαβαν όλα τα νευραλγικά σημεία και έστησαν κανόνια, για το φόβο επίθεσης ανταρτών. Οι πατριώτες από τον Ορχομενό που είχαν φτάσει στο μεταξύ στο σταυροδρόμι του Αγίου Ανδρέα, ανέτοιμοι και αδιοργάνωτοι καθώς ήταν, σκόρπησαν στη γύρω περιοχή. Οι Γερμανοί όμως άρχισαν την καταδίωξη με σκοπό να επιβάλλουν αντίποινα, όπως ήταν η συνηθισμένη τακτική τους. Έτσι, οι γερμανικές περίπολοι μπήκαν στον Ορχομενό συνοδευόμενοι από τρία τάνκς και άρχισαν συλλήψεις σε όλη την πόλη. Την ίδια νύχτα, ξημερώνοντας Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 1943, ένα γερμανικό απόσπασμα βρέθηκε κοντά στην εκκλησία της Παναγίας της Σκριπούς. Τότε τα γερμανικά τανκς ακινητοποιήθηκαν χωρίς να υπάρχει κάποιος φανερός λόγος.
Όπως εξιστόρησε  αργότερα ο επικεφαλής του γερμανικού τμήματος Όφμαν, που ηγήθηκε της εκκαθαριστικής επιχείρησης, είδε μπροστά του την Παναγία να εμποδίζει  την πορεία των τανκς. Η μορφή της Παναγίας κάλυπτε όλο τον ουρανό σε σημείο που ο ίδιος πάγωσε. Ο Γερμανός υποστήριξε ότι αυτό το όραμα εμπόδισε τα γερμανικά στρατεύματα να φτάσουν στη Μονή. Όταν αργότερα αντίκρισε την εικόνα της Παναγίας είπε: «Αυτή η γυναίκα σας έσωσε. Να την τιμάτε και να τη δοξάζετε» και αποχώρησε με τη μονάδα του αφού έδωσε εντολή να ελευθερωθούν όσοι είχαν συλληφθεί.
 Όταν τελείωσε ο πόλεμος γύρισε προσκυνητής στην Παναγία της Σκριπούς, χαρίζοντας στο ναό μια εικόνα που είχε ο ίδιος ζητήσει να φιλοτεχνηθεί με την αναπαράσταση του οράματός του. Είναι η εικόνα της Παναγίας που μπαίνει μπροστά και σταματάει τα τανκς και το γερμανικό απόσπασμα.
Από το 1944 η 10η Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε σαν επίσημη τοπική εορτή. Ο εν λόγω Γερμανός Αξιωματικός ερχόταν προσκυνητής στο ναό μαζί με την οικογένειά του και ακολουθούσε την περιφορά της εικόνας μέχρι το σημείο που ο ίδιος είχε υποδείξει ότι εμφανίστηκε το όραμα της Παναγίας, όπου κτίστηκε και μικρό προσκυνητάρι.


                                                         Σας ευχαριστώ