Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΙΦΑΚΗΣ






Ο σφυγμός  μιας εποχής …………

Στον αιώνα των θαμάτων και των δραμάτων , τις χαλεπές «αποφράδες» αυτές μέρες που η αχόρταγη Υλοφροσύνη μας φορτώνει Πάθια και Λάθια .
που ο Μηδενισμός και ο Ηδονισμός κάνει μέσα μας το «κενό μεγάλο σαν τον Ουρανό».
που η άψυχη Μηχανοκρατία σακατεύει τον Πολιτισμό μας , ξεδιάντροπος βιαστής του στ΄ «Ανθρωπιστικά Γράμματα » .
 που ο απόηχος του : «ο Θεός πέθανε » σουραυλίζει ακόμα σε φραμέν΄ αυτιά και θολωμένα μάθια , μπρος στα Μεγαλεία του Ποιητή Θεού γύρα μας, μέσα μας, στ΄ Απειροσύμπαντα με τα αρίφνητα Γαλαξιακά Στερεώματα.
που οι Άθεοι λεφτάδες πουλάνε και αγοράζουνε Οικόπεδαστο Φεγγάρι και τ΄άστρα  και ξεχνάνε την Πλάστρα  Πνοή.
 που οι μπάλες των Τρανών της Γης ρίχνουν , αλλοίμονο, τις σκάλες για τα Θεία  κράσπεδα της Ειρήνης και της Λύτρωσης τα΄ανθρώπινου Γένους .
 που η ηθική και υλική ρομφαία θερίζει την ιδέα της Λευτεριάς , της Δικαιοσύνης και της Αδελφωσύνης των Λαών της Γης.
που το πρώταρχο Άχτιστο, θείο Κάλλος δεν είναι πιά «Χαμένος Παράδεισος». οι Αρετές μασκαρεύονται, ο Ιδρώτας κλέβεται, η Τιμή καταπατιέται, η Ομορφιά μουτζουρώνεται, η Καλοσύνη δεν γίνεται πιστευτή, η Λόξα γίνεται Δόξα, το Κεφάλι γίνεται πόδι που κλωτσά, η Αγάπη κάθε στιγμή σταυρώνεται . η Αλήθεια πεθαίνει , πριν γεννηθεί. Κάθε στιγμή σταυρώνεται. Η Αλήθεια θάφτεται, η Ζωή πεθαίνει, πριν γεννηθεί.
Ο ένας για τον άλλο δεν πια πράμα ιερό, μα λύκος, που δεν υπάρχει χτες και Αύριο, παρά μόνο σήμερα . που όλα και τα πάντα και παντού ειν’ ένα Τίποτα (που ντράπηκε να περπατήσει γυμνό και ντύθηκε την Ματαιότητα). Που όλα στροβιλίζονατι στ΄αρδάχτι της Ύλης, χωρίς σφεντήλι Αρμονίας , Ισορροπίας, Προορισμού. Σε τέτοιες (λέμε) μέρες οι ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ μαζί  με τα Σοφά Λόγια , όπως και πριν το Χριστό ήτανε ο «Σπερματικός Λόγος» (που ως «εν εσώπτρω» βλέπαμε τον Θεό) έτσι και τώρα και πάντα  θα είναι οι αράγιστοι Καθρέπτες , που μέσα τους φαίνονται οι Φταίχτες, που μέσα τους θα βλέπουνε όλοι τις Γύμνιες, τις Ασχήμιες, τα Στίγματα και τα Ανονήματά τους, τις Χάρες και τις Ομορφίες μας , τα΄ αληθινό, τα΄ αφτιασίδωτο πρόσωπό μας , πως καταντήσαμε, το «κατ΄ εικόνα» μας, αν θέλουμε να ρθούμε και στο «καθ ομοίωση», Λεύτεροι, δηλαδή Αγαπημένοι και Ειρηνεμένοι……….

Αθήνα , 2000 μ.Χ.


ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΙΦΑΚΗΣ
Λογοτέχνης –Ποιητής
ΔΙΔΑΚΤΩΡ
Φιλοσοφίας –Θεολογίας
Βυζαντινών Πατερικών Σπουδών
Ιουστιάνειου Πανεπιστημίου Αμερικής
ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΣ
FERDINANTEA(Κατάνια)-DEL FIORINO
(Φλωρεντία) Ιταλίας, de LUTESE (Παρίσι)
ΑΡΧΩΝ ΝΟΤΑΡΙΟΣ

Της Αγ. του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας

(Από το Αρχείο της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
  το οποίο μας εμπιστεύθηκε για δημοσίευση.)