Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

38η ΔΙΕΘΝΗΣ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΙΗΤΩΝ & ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ


          Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η 38η  ΔΙΕΘΝΗΣ  ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΙΗΤΩΝ & ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ  στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου της Αθήνας με την υποστήριξη του ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΎ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΑΘΛΗΣΗΣ το Σαββάτο 19.03.2016 στις 06:00 μ.μ. .

ΣΤΟ ΒΗΜΑ  Ο ΝΙΚΟΣ ΜΑΥΛΟΚΕΦΑΛΟΣ 

            Ευχαριστούμε όλους όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους, τους Πνευματικούς Δημιουργούς, τους Έλληνες της Διασποράς, τους Φίλους της ΔΕΕΛ, τις Ακαδημίες του εξωτερικού που συμμετείχαν καταθέτοντας το Πνευματικό τους έργο , τον Νίκο Μαυροκέφαλο που καλύπτει με την προβολή όλων των εκδηλώσεων μέσω του τηλεοπτικού σταθμού blueweb TV, τον  Γενικό Ιατρό, Αρχιμανδρίτη , Δανιήλ Σάπικα  τους Δημάρχους της Αθήνας και ιδιαίτερα  τον Γεώργιο Καμίνη , τους Προέδρους του ΟΠΑΝΔΑ , τον νυν Χρήστο Τεντόμα  που υποστηρίζουν το έργο μας με την παραχώρηση της ιστορικής Αίθουσας "ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΤΣΗΣ " .
            Η Διεθνής Γιορτή της Ποίησης  καθιερώθηκε  από την  Ιδρύτρια και Πρόεδρο των Φορέων, της Διεθνούς Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών  "ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ" και της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών  ως  Διεθνής Θεσμός και  πραγματοποιείται πάνω από 40 χρόνια .

            Η ΔΕΕΛ  συνεργάζεται διεθνώς με την Κίνα, Κορέα,  Ιαπωνία, Καναδά, Αυστραλία , Αμερική , Φλόριντα, Αφρική , Βραζιλία, στην Ευρώπη με την Αγγλία, Γαλλία, Αυστρία, Ιταλία , Γερμανία κ.α. 


       Η Πρόεδρος τέλεσε    ΕΝΟΣ  ΛΕΠΤΟΥ  ΣΙΓΗΣ  για  αυτούς  που έφυγαν το 2015:


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ    ΤΣΙΡΠΑΝΛΗ
ΙΩΑΝΝΗ    ΣΙΦΑΚΗ
ΙΩΑΝΝΗ   ΣΜΥΡΝΙΩΤΑΚΗ 
ΣΤΕΦΑΝΟ   ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ  

            Η φετινή εκδήλωση με εισήγηση της Προέδρου μας,   κας Χρυσούλας Βαρβέρη -Βάρρα,  ήταν  αφιερωμένη στην Ελλάδα και στην Ιστορία της, η οποία καταγράφηκε σε επιστημονική βάση από τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο,  τον διαμορφωτή της Εθνικής  μας Ταυτότητος , τον "πατέρα" της Ελληνικής  Ιστοριογραφίας   . Η Πρόεδρος αφουγκραζόμενη τους καιρούς  και ορώντας τα  δεινά της πατρίδος μας στον πολιτιστικό, κοινωνικό  , οικονομικό , ηθικό τομέα πρότεινε το θέμα μας , για να θυμηθούμε  την σημασία της γνώσης της ιστορίας του Έθνους μας , η οποία μας μηνύει ότι όποτε οι έλληνες ήταν ενωμένοι  με πίστη στα θεία και στον Αγώνα νίκησαν και κατέχτησαν με τον πολιτισμό  τους  όλη την Ανθρωπότητα




Ομιλία  Πρόεδρου  Κας Χρυσούλας Βαρβέρη - Βάρρα ,
για Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο


H  ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΡΒΕΡΗ -ΒΑΡΡΑ 




  O Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος

Αποτέλεσμα εικόνας για κωνσταντινος παπαρρηγοπουλος   O  Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος  ήταν  ιστορικός  που χαρακτηρίζεται από τους σύγχρονους ιστορικούς ως ο «πατέρας» της ελληνικής  ιστοριογραφίας. Είναι ο θεμελιωτής της αντίληψης της ιστορικής συνέχειας της Ελλάδας από την αρχαιότητα έως σήμερα, αφού καθιέρωσε στην διδασκαλία του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών την τριμερή διαίρεση της  ελληνικής ιστορίας (αρχαία, μεσαιωνική και νέα) και επιδίωξε να αναιρέσει τις κυρίαρχες εκείνη την εποχή απόψεις ότι η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν περίοδος παρακμής και εκφυλισμού που δεν αναγνωριζόταν ως τμήμα της ελληνικής ιστορίας. Πιστεύεται ότι έθεσε τις βάσεις για τη διαμόρφωση της  εθνικής ταυτότητας  της νεοελληνικής κοινωνίας.
Το παρελθόν αποτελείται από δυο πόλους: την αρχαιότητα και την Επανάσταση. Η Επανάσταση του 1821 θεωρήθηκε η παλιγγενεσία (πάλιν + γένεση) του έθνους: τότε το ελληνικό έθνος αφυπνίστηκε από τη µακρά νάρκη του και απέκτησε και πάλι ενεργητικό ρόλο στην ιστορική εξέλιξη. Το 1843 ένας νεαρός ιστορικός δηµοσίευσε το πρώτο του ιστορικό πόνηµα, υπό τον τίτλο Περί της εποικίσεως σλαβικών τινών φυλών εις την Πελοπόννησον. Το έργο αποτελούσε και αυτό µια απάντηση στον Φαλµεράυερ, κυρίως µε την ανασκευή των πηγών που είχε χρησιµοποιήσει ο τελευταίος. Το έργο που διακρινόταν για τη στέρεη µεθοδολογία του ανήκε σε έναν ιστορικό, ο οποίος επρόκειτο να σφραγίσει την ελληνική ιστοριογραφία τα επόµενα χρόνια, τον Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου

O Kωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος υπήρξε αναµφισβήτητα, ο σηµαντικότερος Έλληνας ιστορικός του καιρού µας. Έζησε µια ταραγµένη ζωή, συνδεδεµένη µε τα γεγονότα της εποχής του. Γεννήθηκε το 1915 στην Κωνσταντινούπολη, γιός του πρόκριτου ∆ηµητρίου Παπαρρηγόπουλου, γόνου εµπορικής οικογένειας από τη Βυτίνα της Πελοποννήσου, ο οποίος είχε µετακοµίσει στην Κωνσταντινούπολη για επιχειρηματικούς λόγους. Με την έκρηξη της επανάστασης του 1821 οι τουρκικές αρχές θανάτωσαν τον πατέρα του, τον αδελφό του Μιχαήλ και άλλα µέλη της οικογένειας του για αντίποινα. Η υπόλοιπη οικογένεια κατέφυγε στην Οδησσό, όπου ο Κωνσταντίνος σπούδασε στο Λύκειο Ρισελιέ. Χωρίς να περατώσει τις σπουδές του, το 1830 µετεγκαταστάθηκε µε την οικογένειά του για βιοποριστικούς λόγους στην Ελλάδα και μαθήτευσε κοντά στον Γεώργιο Γεννάδιο. Το 1834 προσελήφθη γραφέας στη γραμματεία της ∆ικαιοσύνης, από όπου και απολύθηκε το 1845, ως ετερόχθων. Το 1846 διορίστηκε καθηγητής στο Γυµνάσιο Αθηνών, καθώς οι ετερόχθονες µπορούσαν να εργαστούν στην εκπαίδευση, όπου δίδαξε έως το 1850. Τα χρόνια αυτά ο Παπαρρηγόπουλος έχει αρχίσει τη συστηµατική παραγωγή ιστοριογραφικού έργου, 6 ενώ το 1849 έκανε αίτηση για αίτηση για να υπηρετήσει ως υφηγητής Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή. Καθώς όµως δεν είχε κανέναν ακαδηµαϊκό τίτλο σπουδών, ζήτησε, όπως συνηθιζόταν να δώσει εξετάσεις στη Σχολή, αλλά µόνο στο µάθηµα της ιστορίας. Αρνήθηκε, όµως τελικά να εξεταστεί στη διαδικασία που είχε ενεργοποιήσει, καθώς, εκτός από την ιστορία, κλήθηκε να δοκιµαστεί και στην ελληνική και λατινική φιλολογία. Η συγκρότηση της ιστορικής επιστήµης και η διδασκαλία της ιστορίας στο Πανεπιστήµιο Αθηνών (1837-1932), Αθήνα,
Το θερινό εξάµηνο 1851-1852 ο νέος καθηγητής ξεκίνησε τη διδασκαλία του προσφέροντας Iστορία της αγγλικής µεταπολιτεύσεως, µάθηµα που δεν ανταποκρινόταν βέβαια ούτε κατ’ ελάχιστον στη θεµατολογία της έδρας του. Από το επόµενο εξάµηνο προγραµµάτισε τη διδασκαλία ελληνικής ιστορίας έως τα πρόσφατα χρόνια: Iστορία της Eλλάδος από των αρχαιοτάτων χρόνων µέχρι των νεωτέρων. ∆υο χρόνια αργότερα, 1854 εξέδωσε την Ιστορίαν του Ελληνικού Έθνους από των αρχαιοτάτων χρόνων µέχρι σήµερον, προς διδασκαλίαν των παίδων, όπου αναπτυσσόταν για πρώτη φορά το ιστοριογραφικό του σχήµα για την ενιαία και συνεχή πορεία του ελληνικού έθνους.
 Στο χειµερινό εξάµηνο 1854-1855 ο όρος έθνος εισήλθε και στον τίτλο του πανεπιστηµιακού µαθήµατός του: Iστορία του ελληνικού έθνους από των αρχαιοτάτων χρόνων µέχρι των νεωτέρων.
Το 1856 προήχθη σε τακτικό καθηγητή της Ιστορίας των αρχαίων λαών ή εθνών, κατά το έθος στην έδρα που είχε καταλάβει, παρ’ όλο που η διδασκαλία του ήταν αφιερωμένη αποκλειστικά στην ελληνική ιστορία.
 Το 1858, δύο χρόνια πριν αρχίσει η έκδοση της πολύτοµης Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους (στο εξής ΙΕΕ), ο τίτλος του έργου αποτέλεσε και τον τίτλο του µαθήµατός του. Το παιχνίδι αυτό ανάµεσα στη διδασκαλία και στη συγγραφή συνεχίστηκε σε όλη τη µακροχρόνια πανεπιστηµιακή θητεία του. Τα επόµενα χρόνια δίδαξε συνεχώς έως το 1891, όταν αποχαιρέτησε το 23 Πανεπιστήµιο προσφέροντας για πρώτη και µόνη φορά τα διδακτικώτερα πορίσµατα της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους, τίτλο και του ύστερου βιβλίου του, το οποίο εκδόθηκε µετά τον θάνατό του. Η κατάληψη της θέσης από τον Παπαρρηγόπουλο εγκαινίασε µια νέα περίοδο στη διδασκαλία της ιστορίας. Ο νέος διδάσκων εγκατέλειψε την αρχαία ιστορία και στράφηκε προς το σύνολο της ελληνικής ιστορίας. O ασαφής τίτλος του µαθήµατος δεν επιτρέπει τη διαµόρφωση ακριβούς εικόνας για το περιεχόµενο της διδασκαλίας του, ούτε επίσης της εξέλιξής της στον χρόνο. Σύµφωνα µε όλες τις ενδείξεις και τις εκτιµήσεις, ο Κ. Παπαρρηγόπουλος ενσωµάτωσε στο έργο του παραδόσεις των µαθηµάτων του, όπως άλλωστε κατηγορήθηκε από τους πανεπιστηµιακούς του αντιπάλους.
Καθώς πριν από την έκδοση του πρώτου τόµου της ΙΕΕ δίδασκε ήδη οκτώ χρόνια ελληνική ιστορία στο Πανεπιστήµιο, θα µπορούσε κανείς να υποθέσει ότι ένα σηµαντικό τµήµα των παραδόσεών του χρησίµευσε ως πρώτη τουλάχιστον ύλη στη συγγραφή της. Το ίδιο θα πρέπει να συνέβη και µε τον τρίτο τόµο της ΙΕΕ, που ήταν αφιερωµένος στο Βυζάντιο. Ο τόµος αυτός εκδόθηκε το 1867, ενώ, ο Παπαρρηγόπουλος δίδασκε βυζαντινή, ως τµήµα της ελληνικής, ιστορία στο Πανεπιστήµιο τουλάχιστον από το 1859-1860. Από τους εισιτήριους λόγους που έχει δηµοσιεύσει ο Κ. Παπαρρηγόπουλ
Σχετική εικόναοι περισσότεροι αφορούσαν την αρχαία και τη βυζαντινή ιστορία. Παρατηρείται έµφαση στην αρχαία ιστορία, ιδιαίτερα στη δεκαετία 1850-1860, ενώ στη συνέχεια υπάρχουν αρκετοί εισιτήριοι λόγοι αφιερωµένοι στο Βυζάντιο (ο τρίτος τόµος της ΙΕΕ, αφιερωµένος στο Βυζάντιο, εκδόθηκε το 1867, ο τέταρτος το 1871 και ο πέµπτος, που περιελάµβανε την Τουρκοκρατία και τον Αγώνα, το 1874). Οι ενδείξεις είναι αρκετές για να στοιχειοθετήσουν την υπόθεση ότι δίδαξε κατά κύριο λόγο αρχαία ελληνική και βυζαντινή ιστορία, ενώ ήταν πολύ µικρότερη η παρουσία της νεότερης ελληνικής ιστορίας, έως µάλλον και την Επανάσταση του 1821.
Ο Παπαρρηγόπουλος αφιέρωσε ολόκληρη την επιστηµονική, σε µεγάλο βαθµό και την επαγγελµατική, δραστηριότητά του σε αυτή. Επρόκειτο για τον πρώτο «επαγγελµατία» πανεπιστηµιακό ιστορικό, ενώ η εµµονή του στην εθνική ιστορία αναβάθµιζε συνολικά τον ρόλο του ιδρύµατος, ανοίγοντας νέες ατραπούς στη διδασκαλία. ∆ύο µόνον  υπήρχον κατ’ αρχάς σε αυτό  ιστορικές έδρες, η της Γενικής Ιστορίας και η των αρχαίων εθνών· µόλις δε µετά 14 έτη άρχισε να διδάσκεται από της καθέδρας ταύτης η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους από των αρχαιοτέρων χρόνων µέχρι των καθ’ ηµάς, τόνιζε ο Παπαρρηγόπουλος στον εισιτήριο λόγο του στις 19 Ιανουαρίου 1888. Πραγµατικά, το 1851, 14 χρόνια µετά από την ίδρυση του Οθώνειου, ο καθηγητής ξεκίνησε τη διδασκαλία του για την ελληνική ιστορία ενσωµατώνοντας για πρώτη φορά σε αυτήν τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τη βυζαντινή ιστορία και διδάσκοντας την Επανάσταση του 1821.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1857, ο νέος καθηγητής εκφώνησε τον πανηγυρικό σε µια από τις σηµαντικότερες ετήσιες τελετές του ιδρύµατος: στην εορτή των γενεθλίων του Όθωνα και της ίδρυσης του Πανεπιστηµίου που έφερε το όνοµά του. Θέµα του ήταν η ανασκευή των «δοξασιών» του Φαλµεράυερ. Αφού µίλησε επί µακρόν επιχειρώντας να αποδείξει την αφοµοιωτική δύναµη του ελληνικού πολιτισµού, κατέληξε υποστηρίζοντας ότι η µοναρχία και η εθνική διαπαιδαγώγηση είναι οι δυο βάσεις της πολιτικής και διανοητικής ενότητας του έθνους, τις οποίες κληροδότησαν στους σύγχρονους Έλληνες οι θυσίες και οι αγώνες των πατέρων τους για 400 ολόκληρα χρόνια.
Η εξύµνηση της µοναρχίας αποτελούσε ένα σύνηθες σχήµα, ιδιαίτερα σε µια τελετή όπου κατά τεκµήριο παρίστατο ο βασιλιάς. Το νέο στοιχείο ήταν η σύνδεση της µοναρχίας µε την ιστορία του ελληνικού έθνους, η ένταξή της στην προγονική κληρονομιά, ο χαρακτηρισµός της, από κοινού µε την παιδεία, ως βάσης της πολιτικής και διανοητικής ενότητας του έθνους. Τα στοιχεία αυτά είχαν κληροδοτηθεί από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία µέσω της Τουρκοκρατίας. Η διδασκαλία του Κ. Παπαρρηγόπουλου προσέδωσε εξαρχής νέα διάσταση στο µάθηµα της ιστορίας. Εισήγαγε τη διδασκαλία µιας ενιαίας ελληνικής ιστορίας από την αρχαιότητα έως τα σύγχρονα χρόνια και δηµιούργησε στην ουσία µια συνεχή εθνική ιστορία, συμπεριλαμβάνοντας τη µέση και νεότερη περίοδο στο πρόγραµµα των µαθηµάτων του. Με αυτό τον τρόπο µετατοπίστηκε το κέντρο βάρους από τη διάκριση µεταξύ αρχαίας και µέσης - νεότερης στο δίπολο ελληνικής και παγκόσµιας ιστορίας. Το επίδικο ζήτηµα στη διδασκαλία του εισηγητή της ΙΕΕ δεν ήταν η αποκλειστική ενασχόληση µε την ελληνική ιστορία. Το θέµα δεν ήταν, επίσης, η αναφορά στη συνέχειατου ελληνικού έθνους, έννοια οικεία. Η γενική ιστορία είχε συγκροτηθεί στη λογική µιας συνεχούς, ευθύγραµµης ιστορικής πορείας της ανθρωπότητας, η οποία είχε ήδη χρησιµοποιηθεί και στην περίπτωση του ελληνικού έθνους ως κύριο αποδεικτικό µέσο εναντίον των θεωριών του Φαλµεράυερ, ιδιαίτερα στο πεδίο της γλώσσας, αλλά και σε εκείνο των ηθών και των εθίµων. Το κρίσιµο ζήτηµα υπήρξε η λογική της ενσωµάτωσης διαφορετικών περιόδων στη συνέχεια της ελληνικής ιστορίας, η σύνδεσή τους µε το κυρίαρχο αρχαιοελληνικό παράδειγµα και το νεοελληνικό κράτος.

Εάν οι δεσµοί των Νεοελλήνων µε την αρχαία Ελλάδα συνοψίζονταν στη γλώσσα, στον χώρο, στις παραδόσεις, στο κοινό όνοµα, στα συναισθήµατα που έτρεφαν προς τους προγόνους τους, οι αντίστοιχοι δεσµοί µε το Βυζάντιο, σύµφωνα µε τον Παπαρρηγόπουλο, ήταν ακόµη πιο έντονοι, καθώς στα προηγούµενα έρχονταν να προστεθούν το κοινό θρήσκευµα και το πολίτευµα. Ο φοιτητής δεν διδασκόταν µόνο ότι υπήρχε µια συνεχής ελληνική ιστορία, µε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως σηµαντικό τµήµα της, αλλά και ότι η αυτοκρατορία αυτή αποτελούσε για συγκεκριµένους λόγους (θρησκεία, πολίτευµα, πολιτική ενότητα) παράδειγµα για τους νεότερους. Στον διαπαιδαγωγητικό ρόλο που καλούνταν να παίξει η ιστορία στη διαµόρφωση των νέων πολιτών ως µελών της νεοσύστατης κρατικής οντότητας, η βυζαντινή περίοδος ελάµβανε µε τον Παπαρρηγόπουλο τη θέση της, έστω και µε συγκατάβαση, δίπλα στην κυρίαρχη αρχαία ελληνική ιστορία.
Η χρήση της ιστορίας έχει παιδαγωγική, διδακτική χροιά, συνίσταται ουσιαστικά στην αναζήτηση των προτύπων στην  οργάνωση των ιστορικών σπουδών ούτως ώστε να ανταποκρίνονται στα αιτούµενα της παραγωγής εθνικής ιστορίας ήταν κατά µείζονα λόγο ένα πολιτικό πρόταγµα, καθώς η πατρώα ιστορία αποτελούσε το ευαγγέλιον του παρόντος και του µέλλοντος της πατρίδος.
 Ο Παπαρρηγόπουλος υποστήριζε την ανάγκη µελέτης της εθνικής ιστορίας από τους ίδιους τους Έλληνες, ώστε να απαλλαγεί από τα ψιµύθια και τις διαστρεβλώσεις των ξένων ιστορικών. Ακόµη και ο όρος Βυζαντινός, τον οποίο εφηύραν οι ∆υτικοί, έπρεπε να αντικατασταθεί µε κάποιον από τους όρους Ρωµαίος, Γραικός, Έλληνας, τους οποίους χρησιµοποιούσε το ελληνικό έθνος στη µέση περίοδο της ιστορίας του. Ο κυριότερος εκπρόσωπος της ελληνικής εθνικής ιστοριογραφίας του 19ου αιώνα απαιτούσε την αποδέσµευση από τους ∆υτικούς και τη συγγραφή µιας ελληνικής
Ταυτόχρονα όµως απευθυνόταν στο ευρωπαϊκό κοινό, συγκροτούσε τα επιχειρήµατά του στη βάση ενός διεθνούς διαλόγου, για τους όρους και το πλαίσιο του οποίου ήταν ενήµερος. Επεδίωκε τη διάδοση του έργου του στο εξωτερικό µε µεταφράσεις, όπως η επεξεργασµένη µετάφραση στα γαλλικά του Επιλόγου της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους. Συνδιαλεγόταν µε τη σύγχρονή του ιστοριογραφία επιλέγοντας πολλές φορές την Πανεπιστηµιακή αίθουσα ως τον κατεξοχήν χώρο της αντιπαράθεσης, της σύγκρουσης, της ανασκευής. Ένας σηµαντικός αριθµός των εισιτήριων λόγων του εκκινούσε µε την παράθεση της έκδοσης βιβλίων ευρωπαίων συναδέλφων του, τα οποία αφορούσαν κάποια περίοδο της ελληνικής ιστορίας, µε σκοπό συνήθως την ανασκευή τους ή την υποδοχή του δικού του έργου στο εξωτερικό.
Ο Παπαρρηγόπολος στάθηκε ιδιαίτερα επιφυλακτικός απέναντι στους νόµους της ιστορίας. Σύµφωνα µε τον συγγραφέα της ΙΕΕ, για να µπορέσει να υπάρξει κάποιος νόµος έπρεπε ο εισηγητής του να κατέχει την ακριβή γνώση του γεγονότος το οποίο επρόκειτο να ρυθµίσει. Τη ρήτρα αυτή δεν µπορούσαν να εξασφαλίσουν οι υπάρχουσες, αλλά ούτε ενδεχοµένως και οι µελλοντικές µας γνώσεις για την παγκόσµια ιστορία. Όπως σηµείωνε σε ένα από τα λιγοστά θεωρητικά και µεθοδολογικά κείµενά του, το οποίο απευθυνόταν προς τους νέους του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», χρονολογηµένο στις 11 Ιανουαρίου 1872, οι µόνοι ιστορικοί νόµοι που θα µπορούσε να αναγνωρίσει ο ίδιος ήταν από κείµενα του Παπαρρηγόπουλου που έχει ανθολογήσει ο Κ. Θ. ∆ηµαράς στην Ιστορία…,
Κυκλοφόρησε το 1878 στο Παρίσι υπό τον τίτλο Histoire de la Cilivisation Hellénique, par M. C. Paparrigopoulo, professeur d’ histoire a l’Universitè d’Athènes. η αδιάλειπτος πρόοδος του εξωτερικού της ανθρωπότητος κόσµου, καθώς και η αναλλοίωτος µονιµότης του ηθικού.
Στο έργο του Παπαρρηγόπουλου οι έννοιες της ενότητας και της συνέχειας µετασχηµατίζονται, χάνουν τον παγκόσµιο χαρακτήρα τους, αποκτούν εθνικές διαστάσεις. Από την παγκόσµια συνέχεια και ενότητα µεταβαίνουµε στην αδιάσπαστη συνέχεια του ελληνικού έθνους, στην πολιτισµική και πολιτική ενότητά του. Στο πλαίσιο αυτό αναδεικνύεται η σηµασία του βυζαντινού κράτους, καθώς η πολιτική ενότητα του ελληνισµού επέτρεψε την κυριαρχία του και τη µακροηµέρευσή του, σε αντίθεση µε την αρχαία περίοδο. Η έννοια της προόδου, έννοια κυρίαρχη κατά τον 19ο αιώνα, αφορά πλέον τις ατοµικές πορείες των εθνών. Το έθνος προχωρεί προς τα εµπρός, µετασχηµατίζεται, ανασυγκροτείται, µεταβάλλει την εδαφική του επικράτεια, αλλά συνεχίζει την πορεία του. Κάθε έθνος έχει µια συγκεκριµένη αποστολή εντός της παγκόσµιας ιστορίας. Η τελευταία δεν αντιµετωπίζεται πλέον ως ενιαίο σύνολο αλλά ως άθροισµα εθνικών ιστοριών. Η αποστολή του Ελληνικού έθνους εµφανίζεται εξαιρετικά σηµαντική, νοηµατοδοτεί τις επιλογές του, εξηγεί και συνέχει τα κενά στην ιστορία του, τις µετατοπίσεις και τις αλλαγές. Υπεύθυνη για την εκτέλεση της αποστολής του κάθε έθνους είναι η Θεία Πρόνοια, έννοια που σταδιακά υποχωρεί στο έργο του, για να τονιστεί η σηµασία της δράσης των εθνών στη συγκυρία. Ως καθηγητής του Γυµνασίου, το 1846, ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος δίδασκε ότι Η θεία Πρόνοια εν τη µεγαλοπρεπεί αυτής πορεία ανά µέσον των αιώνων παρασκευάζει διά της συµφοράς πολλών γενεών την ευηµερίαν πολλών άλλων. Μακάριοι όσοι πέπρωται να κληρονοµήσωσι τους καρπούς των παθηµάτων εκείνων! 
Σαράντα χρόνια αργότερα, το 1888, ο καταξιωµένος πλέον ιστορικός ειρωνευόταν τον νεαρό οµότεχνό του Παύλο Καρολίδη απαντώντας του στην Εφηµερίδα: Ο κ. Καρολίδης πιστεύει εις την εν τη Ιστορία ενεργούσαν Πρόνοιαν και εις την ύπαρξιν αναλλοιώτων ιστορικών νόµων. Αλλά διά του δόγµατος τούτου καταργείται πάσα ευθύνη των εθνών και των ηγετών αυτών και δικαιολογείται πάσα αξιοκατάκριτος ιστορική πράξις. «Ποιόν το εκ της ιστορίας όφελος και πως δέον να σπουδάζωµεν αυτήν».
Κυρίαρχο στοιχείο της ταυτότητας του ελληνικού έθνους αποτελούσε η γλώσσα. Στον µοναδικό πρώιµο ορισµό της ιστορίας του ελληνικού έθνους που έδωσε, ο Παπαρρηγόπουλος σηµείωνε: Ιστορία του Ελληνικού Έθνους λέγεται η διήγησις όλων, όσα συνέβησαν εις το Ελληνικόν έθνος από των αρχαιοτάτων χρόνων µέχρι της σήµερον, και είναι άξια να διατηρηθώσιν εις την µνήµην των ανθρώπων. Ελληνικόν έθνος ονοµάζονται όλοι οι άνθρωποι, όσοι οµιλούσι την Ελληνικήν γλώσσαν, ως ιδίαν αυτών γλώσσαν.
 Το έθνος παρουσιαζόταν ως ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, αδιάσπαστος, συνεχής και σταθερός, στον οποίο συνέβησαν µια σειρά γεγονότα από την αρχαιότητα έως τα σύγχρονα χρόνια. Η ιστορία –πάντα ως αξιολογική διαδικασία– διηγούνταν όσα ήταν άξια να µείνουν στη µνήµη των ανθρώπων. Η εθνική κοινότητα οριζόταν µε µοναδικό κριτήριο τη γλώσσα που µιλούσαν οι άνθρωποι ως ιδίαν αυτών γλώσσαν. Η γλώσσα εµφανιζόταν ως ενιαία και συνεχής πραγµατικότητα, ως έννοια υπερκείµενη. Η επιλογή της ως κυρίαρχου στοιχείου εθνικής ταυτότητας αποτελούσε κοινό τόπο της γερµανικής ιστορικής σκέψης, καθώς η γλώσσα για τον αντίστοιχο εθνικισµό συνιστούσε κύριο συνδετικό στοιχείο πληθυσµών κατακερµατισµένων γεωγραφικά, πολιτικά και θρησκευτικά. Έτσι, το έθνος των Ελλήνων υπερέβαινε τα γεωγραφικά σύνορα της συγκεκριµένης κρατικής υπόστασης. Επρόκειτο για µια ιστορία στενά συνδεδεµένη µε τα αλυτρωτικά οράµατα του νέου κράτους. Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος υπήρξε από τους πλέον ένθερµους υποστηρικτές του εξαρχαϊσµού της γλώσσας, του λόγιου εκείνου κινήµατος των µέσων του 19ου αιώνα που επιζήτησε τη µεγαλύτερη σύνδεση της σύγχρονης µε την αρχαία ελληνική γλώσσα. Το γεγονός αυτό, το οποίο αποτυπώθηκε και στην έκδοση της ΙΕΕ, αποτελούσε άλλη µια ένδειξη της στενής σχέσης του µε την εποχή και την κυριαρχία του αρχαιοελληνικού παραδείγµατος. Η επιλογή του Βυζαντίου αποτελούσε κατ’ αρχάς πολιτικό πρόταγµα.

Στη συλλογιστική του, η εθνική ιστορία, το κοινό παρελθόν, αφορούσε όλους τους φοιτητές: η δε πάτριος [ιστορία], η αφηγουµένη δι’ οίων και όσων θυσιών και δοκιµασιών οι πρόγονοι ηµών διέσωσαν, επί τρισχίλια έτη, την ύπαρξιν και την ηθικήν ενότητα του έθνους, αποτελεί το κράτιστον εργαστήριον της προς την πατρίδα αφοσιώσεως πάσης Ελληνικής γενεάς. Αντίθετα, η γενική ιστορία, ιδίως αυτή των νεότερων χρόνων, περιοριζόταν σε µια ειδική κατηγορία φοιτητών, αποτελούσε απαραίτητο εφόδιο για τους άνδρες εκείνους που έφεραν τα πρωτεία στην πολιτεία. Η γενική ιστορία αφορούσε µόνο όσους προορίζονταν για υψηλά αξιώµατα

Σχετική εικόνα


Ομιλία Αντιπροέδρου
 ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΙΑΚΟΥΜΙΝΑΚΗ

Κυρία Χρυσούλα Βαρβέρη-Βάρα ,
Πρόεδρε της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών.
Σεβαστοί πατέρες.
Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,
 αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι .
Κυρίες και κύριοι.
Κατ’ αρχήν ήθελα να σας καλωσορίσω στη σημερινή μας εκδήλωση και να σας ευχηθώ χρόνια πολλά με υγεία, αντοχή και υπομονή ώσπου να ξεπεράσουμε τις δύσκολες ημέρες που περνούμε και του χρόνου να δώσει ο Κύριος να ξαναβρεθούμε και να συνεορτάσουμε μέσα σε πραγματικά ανοιξιάτικο και αναστάσιμο κλίμα.
Ο καιρός τρέχει πολύ γρήγορα και πριν καλά – καλά ξεχαστούμε από την περσυνή ωραία εκδήλωσή μας, φθάσαμε  κιόλας  στη σημερινή που όπως γνωρίζετε είναι αφιερωμένη στην Ελλάδα μας και κατ’ επέκταση στους  Έλληνες.
 Ελλάδα ! Μάνα Θεών και ηρώων. Μάνα του φωτός ,του πολιτισμού, της ποίησης, των τεχνών και των επιστημών των μεγάλων ανδρών και γυναικών , που κυριάρχησες  χιλιάδες  χρόνια  στην εξελικτική διαδικασία κάθε μεγάλου και σπουδαίου του κόσμου.
Χώρα που πολεμήθηκες  και κατακτήθηκες από λογιών - λογιών βαρβάρους που δεν κατάφεραν όμως  να σε υποτάξουν όσο κι αν προσπάθησαν. Απλά άφησαν κάποια σημάδια στο κορμί σου που θυμίζουν όμως τη μεγαλοσύνη σου.
Και ιδού σήμερα να παραπαίεις και να πορεύεσαι στο πουθενά. Ότι δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα με τα όπλα και το αίμα οι εχθροί σου προσπαθούν να το
επιβάλλουν με τα αργύρια.
Λυπάμαι μόνο γιατί ποτίζουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας με θολές προοδευτικές τάχατες ιδέες που σταγόνα - σταγόνα δηλητηριάζουν την ύπαρξή μας και αυτός είναι ο κίνδυνος.
Δεν θα ήθελα να μακρηγορήσω και σας απαγγέλω αμέσως κάποιες εξακολουθητικά  επίκαιρες σκέψεις μου με μαντινάδες από την ύλη του υπό έκδοση νέου βιβλίου μου «Αντιλαλήματα τση Κρήτης» :
ΓΕΩΡΓΙΟΣ  ΓΙΑΚΟΥΜΙΝΑΚΗΣ 





Θωρώ ομπρός μου καταχνιά  κι αυτό με κουζουλαίνει
και η ζωή μου τ’ αύριο ξανοίγει σα χαμένη….

                          Σκέφτομαι, ξανασκέφτομαι Ελλάδα τη ντιμή  σου                               και τσι πληγές π’ ανοίγουμε απάνω στο κορμί σου.

Όφου καημένε ΄Ελληνα , όφου παντέρμη Ελλάδα
εσύ που κράτουνες ψηλά του κόσμου τη λαμπάδα.

  Όφου και πως κατάντησες σκουπίδι των αιώνων
σε χέρια ασυνείδητων  κι ανίκανων αφρόνων.

 Έλληνα σου φορέσανε αγκάθινο στεφάνι
στο Γολγοθά σε πηαίνουνε , η σταύρωσή σου φθάνει.

Έλληνα σε Σταυρώνουνε και θέλου ν’ αποθάνεις
μα φύτρα έχεις δυνατή για θάνατο δε γκάνεις.

΄Ελληνα βάστα δυνατά στο μπυρετό στη ζάλη
μετά  ’πο κάθε Σταύρωση, Ανάσταση και πάλι.

Χίλιες φορές για χαλασμό σ’ είχαν εχθροί και φίλοι
μα λάδι ανεξάντλητο έχεις μες το καντήλι.


Αθάνατη Ελλάδα μου, μη σκύβεις το κεφάλι
    όσους σταυρούς κι α γκουβαλείς ,θ’ αναστηθείς και πάλι.

Σα ντο πουλί το Φοίνικα στσι φλόγες είσαι τώρα
όμως θα ξαναγεννηθείς είναι σιμά η ώρα.

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας.



Η  Πρόεδρος στην εκδήλωση αυτή βράβευσε δυο πολύ μεγάλες Προσωπικότητες με χρυσό Μετάλλιο σε συνεργασία με την Κίνα,  τους : 


                            π. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ       ΚΑΛΑΪΤΖΑΚΗ 

                            Ο «σιωπηλός» ιερογλύπτης
Ο παπά Μανόλης είναι ένας ξεχωριστός Ιερέας, ψυχολόγος, Συγγραφέας, Λογοτέχνης , Καλλιτέχνης, Διδάσκαλος Ξυλογλυπτικής σε Μεγάλους και Μαθητές . Έσωσε ανθρώπους, στάθηκε δίπλα στον πόνο και βρήκε «λύτρωση» στην τέχνη με πολλές εκθέσεις και αγαθοεργίες στο ενεργητικό του . Να είναι πάντα καλά. 


Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΑΛΑΙΤΖΑΚΗΣ ΓΛΥΠΤΗΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΑΛΑΙΤΖΑΚΗΣ ΓΛΥΠΤΗΣ 





















   &   Dr. Dr.  ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ  ΠΑΣΧΟ

Παθολόγο -Πυρηνικό ιατρό, Διδάκτορα  Ιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών και Ιωαννίνων.
 Η αδελφοσύνη στην τέλεια μορφή της .
 Η αγάπη στην ανυπέρβλητη έκφραση της .  Όταν υπάρχει κοντά μας ένας αληθινά ειλικρινής  και «αλτρουιστικά»  σκεπτόμενος και ενεργών , φίλος, πρόθυμος για τα «βέλτιστα»,  είναι ολιγώτερο αισθητό το άγχος των καιρών μας. 
Στην ζωή του μεταδίδει το ελπιδοφόρο μήνυμα, της ειρήνης , της δικαιοσύνης, της φιλαλληλίας, του σεβασμού της ανθρώπινης προσωπικότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα οποία είναι τα αδιάσειστα θεμέλια στα οποία θα μπορούσαμε να στηρίξουμε το σύγχρονο κοινωνικό οικοδόμημα.
Στο ανήσυχο πνεύμα του υπάρχει «κεντρί διαρκείας» το οποίο δεν τον αφήνει να ησυχάσει και τον ωθεί συνεχώς να αναζητά κάτι νέο για την Επιστήμη , για τον Άνθρωπο. 

Απόστολος Ιωάννου Πάσχος




















ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Είναι ο Eθνικός Έλλην Ιστορικός ,
πατρώου Θουκιδίδους  πορείας πραγματικότητος,
αληθείας γεγονότων, πάντων αντικειμενικός,
πάσης γνωσιακής αναγραφής νοηματικός,
πολεμίων, βαρβάρων, απανθρωπίας διακριτικός,
περιγραφής της Ιστορίας πραγματιστικός,
ακολουθών προγόνους,  πιστώς γνωστικός,
αεί αληθείας ιστορικής μαρτυρικός.
Ως Έλλην Πατέρας  ιστορικώς προβάλλει
Ελλήνων αρετάς,πάθη, μαχητικάς δυνάμεις,
αεί πολεμίων, εχθρών δολίας αποδυνάμεις.
Εκ  ουδέν τι ουδενός αναβάλλει.
Το Ελλήνων Έθνος αεί ενώνει και
την φυλήν των Ελλήνων αναβιώνει,
ως γηγενής Ελλήνων γηγενών απόγονος και
αυτοχθόνων Ελλήνων δομής επίγονος.
Την Ελλάδα ο Παπαρρηγόπουλος τιμά,
την Ελλήνων Ιστορία αποτιμά και
την ιστορικήν  Αλήθειαν τολμά
να προβάλλει, αφού την προτιμά.






Τον λόγο έλαβαν :

Η Αντιπρόεδρος με το πλούσιο Λογοτεχνικό και Φιλανθρωπικό της έργο Ευφροσύνη Κακογιαννάκη 



Τα Μέλη του Δ.Σ,  Λογοτέχνες Πνευματικοί Δημιουργοί :Παύλος Νισλόγλου ,  Ζανέττα Καλύβα - Παπαϊωάννου, Βασιλική Γουλίμη Τομπλίδου η οποία με την επιλεκτική για την ημέρα ποίηση της  συγκίνησε  όχι μόνο τους παρόντες αλλά  και  τους Απόδημους Έλληνες που περιμένουν το κάλεσμά μας και την ευχαριστούμε πολύ.


                          25η Μαρτίου

               ΄Ανοιξη ήρθες πρόσχαρη
               γεμάτη με λουλούδια
                 με ανθισμένες μυγδαλιές
                 με γέλια, με τραγούδια.

                 Βαρύς χειμώνας πέρασε,
                 ελιώσανε τα χιόνια
                 και τις φωλιές τους χτίζουνε
                 ξανά τα χελιδόνια.

                 Γύρισαν στην Πατρίδα μας
                 να ξαναζευγαρώσουν
                 και σαν τ’ αγριολούλουδα
                 νέα ζωή να δώσουν.

                 Δίνουν γλυκά μηνύματα
                 στους άγιους μας τους τόπους
                 μια νέα αναγέννηση,
                 για όλους τους ανθρώπους.

              ΄Ερχεται κάτω από τη γη
                  η θεία Περσεφόνη
                  της άνοιξης τον ερχομό
                  και κείνη φανερώνει.

               Ζωής καινούργιας μήνυμα
                 ο Γαβριήλ προσφέρει
                 το κρίνο το ολόλευκο
                 στης Μαριάμ το χέρι.
  
              ΄Ηρθε σαν άγγελος λευκός
                  γλυκύς, ξανθός και ωραίος
                  απ’ τα ουράνια δώματα
                  ο Θείος Ναζωραίος.
               Θεός κατέβηκε στη γη
                  τους δούλους για να σώσει
                  και με τον άγιο του σταυρό
                  να τους ελευθερώσει.

              ΄Ισως, μιαν, κάποια Άνοιξη,
                 την Άνοιξη να φέρει,
                 μες στις ανθρώπινες καρδιές,
                 στης γης όλα τα μέρη.

               Κάποτε, ίσως να γενεί
                 και επί γης ειρήνη
                 και ο σταυρός του Γολγοθά
                 το Θείο Φως να χύνει.

               Λόγια γλυκά, παρήγορα
                 μες στα βαθιά σκοτάδια,
                 όπως ελέγαν στα παιδιά
                 τα κρύα εκείνα βράδια.

               Μες στα Κρυφά Σχολειά
                 μπροστά στην Παναγία,
                 οι γέροντες καλόγεροι
                 για την Ελευθερία.

               Νέοι, παιδιά ολόχαρα,
                 την πίστη σας κρατάτε
                 και σαν θα μεγαλώσετε,
                 τους εχθρούς μας πολεμάτε.

           Ξένοι μας πήρανε την γη
                 μας άρπαξαν την Πόλη,
                 σκεφθείτε το καλά αυτό
                 και ενωθείτε όλοι.

              ΄Ολοι μαζί, με μια καρδιά
                  χωρίς καμιά κακία,
                  μα για την πίστη του Χριστού
                  και την Ελευθερία.

               Πέρασαν χρόνια, πέρασαν,
                 γεμάτα καταιγίδες,
                 μέσα σε βαρυχειμωνιά,
                 σε μαύρες αλυσίδες.
                  
               Ρωτήστε τ’ άγρια βουνά,
                 ρωτήστε τα κανόνια,
                 πως πέρασαν οι Έλληνες
                 τα τετρακόσια χρόνια.
       
               Σαν μεγαλώσαν τα παιδιά
                  και γίναν παλικάρια,
                  στην άγρια μάχη ρίχτηκαν
                  ανήμερα λιοντάρια.

               Τα άρματα ζωστήκανε,
                  πήραν τα καρυοφίλια,
                  Ελευθερία ή Θάνατος
                  λέγαν όλων τα χείλια.

               Υμνους εψάλλαν στον Χριστό,
                 να τους ενδυναμώσει,
                 στην δύστυχη Πατρίδα μας
                 την λευτεριά να δώσει.

               Φωτίσθη τότε όλη η γη
                  απ’ της φωτιάς τα φώτα,
                  π’ άναψαν οι πυρπολητές
                  με καυτερά μπουρλότα.
                  

               Χύθηκε αίμα Ελληνικό,
                 το Διάκο εσουβλίσαν,
                 χόρεψαν οι Σουλιώτισσες
                 και τη ζωή αφήσαν.

               Ψαρά και άλλα ‘σεις νησιά,
                  άμοιρο Μεσολόγγι,
                  βουνοκορφές απάτητες
                  και ρεματιές και λόγκοι.

            Ω! φωτεινά Μετέωρα,
                 ω! πρώτη ηλιαχτίδα,
                 τη λευτεριά θρονιάσατε
                 στην πρώτη της Πατρίδα.
                 Ω, λευτεργιά, ω λευτεργιά,
                 ω, θεία καλωσύνη,
                 ω, λευτερώτρα Παναγιά,
                 ω, θεϊκιά γαλήνη,
                 ας πάψουν πια οι πόλεμοι,
                 ας γίνει αδελφοσύνη,
                 ας γίνει σαν τον ουρανό
                 και επί γης Ειρήνη. *

(*) Το ποίημα αυτό γράφτηκε τον Φεβρουάριο του 1972, όταν
      ο γιός μας Γιάννης, πήγαινε στην πρώτη τάξη του  Δημοτι-
      κού και κάθε παιδάκι θα έλεγε από μια στροφή. Καλύπτει,
      όπως θα διαπιστώσετε, όλη την ελληνική αλφάβητο (Α-Ω).


 Ζαννέτα Καλύβα Παπαϊωάννου





Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Σχετική εικόνα


Την γαλάζια μας σημαία
δείτε την πως κυματίζει
                                            σαν ελεύθερος αετός                                             
στον αέρα φτερουγίζει.

Λεβεντιά  κι΄ υπερηφάνεια
κρύβει ετούτος ο σταυρός !
κρύβει ήρωες κι ορφάνια !
αυτή είναι ο ελληνικός Λαός!

    ΜΑΝΑ  ΕΛΛΑΔΑ

Μάνα μητέρα μας Ελλάδα
γιατί στενάζεις γιατί κλαις;
γιατί βουβαίνεσαι κι όλο σωπαίνεις ;
είμαι παιδί σου και δεν μου λες;


Γιατί τα κρύβεις τα μυστικά σου;
και δεν τα λες για να ξεσπάσεις
κάνουμε λάθη και μας σκεπάζεις ;
πες τα μου Μάνα να ησυχάσεις.

Σε βλέπω Μάνα ν΄ αργοπεθαίνεις
κι εγώ στενάζω κι εγώ πονώ
με τι κουράγιο μας ανασταίνεις
κρατήσου Μάνα να κρατηθώ.

Μάνα Ελλάδα δεν θα πεθάνεις
Δεν θα σ΄ αφήσουν τα άλλα παιδιά σου
Φώναξτα Μάνα κι αυτά θα τρέξουν
Από τα ξένα στην αγκαλιά σου.  


                                       ΒΑΣΩ  ΓΟΥΛΙΜΗ ΤΟΜΠΑΛΙΔΟΥ                           






·         Ο Στρατηκός  Ιωάννης Κακουδάκης που όλα αυτά τα χρόνια είναι στο πλευρό μας  και τον ευχαριστούμε πολύ . Ο ίδιος  έγραψε στρατιωτική Ιστορία και τονίζει στο έργο του,  πόσο μεγάλη σημασία έχει να αγωνιζόμεθα  ενωμένοι. O Κος Κακουδάκης έκανε αναφορά στο μεγάλο συγγραφικό έργο  του αείμνηστου Εκδότη Ιωάννη Σμυρνιωτάκη  

ΣΤΟ ΒΗΜΑ,  Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΚΟΥΔΑΚΗΣ 


Ο  Σρατηγός , Δ/ντης του Μουσείου Ιστορίας Στρατού ,  Παναγιώτης      Κωνσταντόπουλος,  που κάθε χρόνο μας τιμά με την παρουσία του και τον ευχαριστούμε  και ο οποίος κατα παράκληση,   ως επαΐων,  να μας πεί λίγα λόγια  από την διατριβή του : η Ελληνική Σημαία.. 

Ο 
                                                                   


   ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

                           Γεράσιμος Μ. Λυμπεράτος

       Υπεύθυνος της ιστοσελίδας «Βρυσούλες γνώσης»,  Σύδνει Αυστραλίας

Προς τους Οργανωτές Λογοτέχνες και Καλλιτέχνες της εκδήλωσης, για την 38η γιορτή ποιητών και καλλιτεχνών ΔΕΕΛΚ  και ΔΑΓΤ « ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ». 

       Από μέρους πολλών Ελληνοαυστραλών φίλων των Γραμμάτων και των Τεχνών  που ακολουθούν την ιστοσελίδα «Βρυσούλες γνώσης» σας απευθύνω θερμό χαιρετισμό με την ευκαιρία της 38ης Διεθνούς Γιορτής  Ποιητών και Καλλιτεχνών

        Η ποίηση και γενικά η καλλιτεχνία αποτελούν ισχυρά μέσα γνώσης.  Αυτά τα μέσα και ιδιαίτερα η ποίηση, στα χέρια των δημιουργών, των ποιητών, βοηθούν τον άνθρωπο να γίνει καλλίτερος, ποιο δίκαιος, να αποκτήσει ιδανικά, αξίες, για να μπορεί να αντεπεξέλθει τις προκλήσεις των καιρών αλλά και τα κακώς κείμενα που σήμερα ταλανίζουν όχι μόνο την πατρίδα μας, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα.

       Η ποίηση στα χέρια των ποιητών,
« αυτά τα χέρια τα φερμένα από τους τέσσερις ανέμους»  όπως μας λέει το ποίημα,  αναζητώντας την αλήθεια της ζωής,  γκρεμίζουν εμπόδια, προσπερνούν αγκάθια και βοηθούν να οικοδομηθεί ένας κόσμος νέος, όπου οι λαοί του κόσμου αδελφωμένοι πάνω σε μια λευκή κόλα χαρτιού θα σχεδιάζουν τις νέες πατρίδες, τις απηλλαγμένες, από μίση, πολέμους,  πείνα, φτώχεια, ανεργίες, προσφυγιά.
       Η ιστορία μας γραμμένη από τον μεγάλο μας Κ. Παπαρρηγόπουλο που επίσης τιμάται σήμερα, είναι γιομάτη από παραδείγματα για τον σπουδαίο ρόλο της ποίησης  στον εθνικοαπελευθερωτικό μας αγώνα της επανάστασης του 1821 και όχι μόνο.
        Κλείνοντας αυτό το χαιρετισμό, λίγους στίχους γι αυτή την « πατρίδα»  που μας στενοχωρεί  αλλά και που τόσο την αγαπάμε.

ΓεράσιμοςΗ Ελλάδα είναι η ποίηση
και η ποίηση είναι η Ελλάδα
Κι όλα τα ποιήματα του κόσμου,
αστέρια στους ουρανούς της.
Σας ευχαριστώ,  και σας εύχομαι πάντα νέες ποιητικές και καλλιτεχνικές δημιουργίες.

Με εκτίμηση Γεράσιμος Μ. Λυμπεράτος
  Ευχαριστούμε, τον Κ. Γερ. Λυμπεράτο 
 Η Πρόεδρος Χρυσ. Βαρβέρη -Βάρρα και όλο το Δ.Σ γι΄αυτή την μεγάλη συμπαράσταση στον Πνευματικό μας αγώνα .






 Χριστίνα Ιατρού – Σοϊταρίδη

« Ένας χαιρετισμός συναδέλφωσης από τη μακρινή Αυστραλία »

      Αξιότιμη κυρία Χρυσούλα Βαρβέρη – Βάρρα.
 Πρόεδρο της «Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και καλλιτεχνών»

       Αξιότιμη κυρία Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου - Μπατάλια 
     «Γενική Γραμματέα της Εταιρείας»

     Αξιότιμο Δ. Συμβούλιο.

   Αξιότιμα μέλη, Λογοτέχνες, δημιουργοί, εργάτες της πένας και του         «εράσμιου λόγου»

    Χαίρετε.

     Από τη δεύτερη πατρίδα μου, τη μακρινή Μελβούρνη της Αυστραλίας, σας απευθύνω θερμό χαιρετισμό, συναδέλφωσης και αλληλοσεβασμού. 
Μέγα το τάλαντον το οποίο μας έχει από Άνωθεν δοθεί. Ιερό χρέος μας να το κρατάμε αμόλυντο, να στέλνουμε μήνυμα  ΕΙΡΗΝΗΣ, ΑΓΑΠΗΣ, ΑΛΤΡΟΥΙΣΜΟΥ, στα πέρατα της γης.
      Η πένα μας να στέλνει σινιάλο ανθρωπιάς με το δικό της τρόπο, τον τρόπο που ο κάθε Λογοτέχνης είναι μέτοχος και οφείλει να τον σεβαστεί, να τον διατηρήσει αμόλυντο, αγνό.
  Ένα θερμό ευχαριστώ στην «Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών» που κάτω από τις φτερούγες της, οι εργάτες του «λόγου» βρίσκουν στέγη να κουρνιάσουν και να δημιουργούν πονήματα από τα «Άγια των Αγίων» της ψυχής το "αρτοφόρι".

      «Λογοτέχνες ενωθείτε
       Και τα λάβαρα υψστε
       Τις πτυχές σας τώρα ανοίχτε
       Και παντού ΕΙΡΗΝΗ απλώστε»
      Μελβούρνη 9 Μαρτίου 2016.








ΕΛΕΝΗ ΡΕΤΣΗ 

                         ΑΒΈΒΑΙΟ ΜΈΛΛΟΝ                         


Σ’ εσάς φίλες και φίλοι εμπιστεύομαι τις ανησυχίες
μου για το που… μας πάνε οι κοσμοκράτορες,
η αδιαφορία του κόσμου για  τον συνάνθρωπου του
  η  δυστυχία στην σύγχρονη αδιάλλακτη
κοινωνία  της υλιστικής εμπορευματοποίησης!

Τους σποραδικούς πολέμους, την τρύπα του
όζοντος, τις  διοξίνες  και  τα καυσαέρια και το
εμπλουτισμένο ουράνιο νιου clear  που τα
χρησιμοποιούν απερίσκεπτα οι υπεύθυνοι!!!!,

Δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα,  τα έμψυχα,
και άψυχα  όντα στον όμορφο πλανήτη μας  Γαία,
τον αέρα, και το οξυγόνο που  εισπνέουμε,
την φύση, την  χλωρίδα, την πανίδα, το ύδωρ
τις μεταλλαγμένες τροφές ανθρώπων και ζώων!!

Να… γιατί είναι αβέβαιο το  μέλλον των νέων και
των μεταγενέστερων τους, που σαν  δεν έφταναν
όλα τα άνω…αρχίσαν και να αντικαταστατούν
τους εργαζομένους με ρομπότ΄ στις εργασίες,  
ακόμα  γιατρούς,  εκπαιδευτικούς, μαγείρους κ.α.!

                                           

  26 – 7 – 1994, διασκευή 10- 5- 15











  ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ    

       Χαιρετισμός στη ΓΙΟΡΤΗ των ΠΟΙΗΤΩΝ 2016 της ΔΕΕΛ
                                               «ΟΙ  ΠΟΙΗΤΕΣ» 

«Οι Ποιητές δεν πολεμούν 
 με σφαίρες και μαχαίρια,
γράφουνε στίχους, τραγουδούν 
και δίνουνε τα χέρια…..» 

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης σε μια εκδήλωση που έγινε πια θεσμός από την ΔΕΕΛ, δηλαδή η Γιορτή των Ποιητών, δίνει την ευκαιρία σε όσους λογοτέχνες το επιθυμούν, να βρεθούν σε αυτή την ωραία και γεμάτη ποίηση συνάντηση στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Εύχομαι κάθε επιτυχία στη Γιορτή και να γίνει για όλους τους παρευρισκόμενους ποιητές, η απαρχή νέων εμπνεύσεων, όμορφων έργων και πολλών διακρίσεων για την δουλειά τους. Οι Ποιητές της πατρίδας μας έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους, αγώνα συνεχή και κόπο μεγάλο, για να πετύχουν να βρουν τη θέση που τους αξίζει μέσα στη δύσκολη – από κάθε άποψη – ελληνική πραγματικότητα και καθημερινότητα. Το ότι μπορούν σήμερα να γιορτάζουν, συγκεντρωμένοι όλοι μαζί υπό την αιγίδα της ΔΕΕΛ, είναι κατόρθωμα σπουδαίο και η αξία του είναι ανεκτίμητη. Η Πρόεδρος της ΔΕΕΛ, η εμπνεύστρια αυτής - και όχι μόνον αυτής – της εκδήλωσης, η ακάματη Δρ. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΡΒΕΡΗ – ΒΑΡΡΑ, η ήρεμη δύναμη της εξίσου δραστήριας Γραμματέως της ΔΕΕΛ Δρ. Αικατερίνης Μπατάλια και η αρωγή όλων των υπολοίπων μελών του Δ. Σ. της ΔΕΕΛ είναι η εγγύηση για την επιτυχία και της σημερινής 37ης Γιορτής των Ποιητών. Λυπούμαι, διότι οι αγροτικές μου ενασχολήσεις στη Ζώνη Αρκαδίας, δεν μου επιτρέπουν να είμαι μαζί σας στην αποψινή εκδήλωση, να μοιραστούμε τη ζεστασιά της ανθρώπινης επικοινωνίας, να χειροκροτήσουμε τις απαγγελίες των ποιημάτων που θα γίνουν και να χαρούμε με την καρδιά μας σ’ αυτή τη δική μας ξεχωριστή και πρωτότυπη γιορτή. Να είστε όλοι καλά, καλή Άνοιξη, Χρόνια σας πολλά Ποιητές της Ελλάδας και πολίτες του Κόσμου.                               

 ΜΑΙΡΗ  ΝΟΜΙΚΟΥ  -  ΧΑΡΙΤΟΥ 

ΣΤΙΓΜΗ  ΣΤΟ  ΧΡΟΝΟ

Πρόσφυγα  που  διαβαίνεις  της  Μεσογείου  τα  νερά
Καντήλι  που  τρεμόφεγγο  το  λάδι  λαχταρά
Με  σφιγμένη  καρδιά  διπλωμένα  τα  στήθη
Να  προσμένεις  προσεύχοντας  να  βγεις  στην  στεριά    
 Άγρια  κύματα  να  δέρνουν  το  κορμί  σου
Για  καλύτερο  αύριο  ελπίδες  να  γεννάς
Να  ζεις-  να  ονειρεύεσαι  φεύγοντας από  τη  γη  σου
Που σε  κατατρέχουν  βία  -   πιέσεις  -  πόλεμος  -  βροντές.
Ποιος  ξέρει   θάναι  η  νέα  γη  προσοδοφόρα  -  φιλόξενη
Για  σένα  -  θα  ξεπεραστεί  η  αγωνία  -  θα  λάμψει  το  όνειρο;
Το  αστέρι  που σε  οδηγεί  θα  βγει  αληθινό;
Είθε  νάναι  σαν  μια  αστραπή  όλα  Φωτεινά  στο  μέλλον…
                  Για  σένα.                                                                          
                                                                                                                                                            
  ΠΩΣ;
Πως  μπορείς… να   τρως  ψωμί  όταν  ακούς
Βόμβες   να  πέφτουν  στην  μάχη;
Άνθρωποι- ανθρώπους  να  σκοτώνουν 
Και... τότε  τα  μάτια  να  βουρκώνουν. 
Πως  μπορείς… να  κοιτάζεις  τον  καθρέφτη
Να  προσπαθείς  να  διακρίνεις  των  παιδιών
Τα  αθώα  μάτια  και  αμάχους  να  κάνουν  κομμάτια..
Οι  σφαίρες  του  εχθρού;
Πως  μπορείς…  να  σωπαίνεις  και  να  μην  αντιστέκεσαι 
Όταν  σε  καλούν  οι  κραυγές  των  νεκρών… ραγίζει  η  καρδιά.
Πως  μπορείς… να   αφήνεις   τον  φόβο  να  κυριαρχεί
Στη  ζωή  σου,  να  δηλητηριάζει  την  ψυχή  σου  η  αδιαφορία.
Πως  μπορείς..  να  βλέπεις    κυνηγημένους  γύρω   σου;
Ενίσχυσε  τις  δυνάμεις  σου,  όρθωσε  το  ανάστημα  σου
 μη  φοβάσαι,  σκέψου   ώριμα,  τίποτα  μη  σε  τρομάζει
και  όλα  θα  αλλάξουν…  για  να  αναπνεύσουμε    αέρα  καθαρό
΄0λοι   μαζί  στον  ίδιο  ουρανό.
Και  σεις  Σωτήρες  των  λαών,  που  τον  πόνο  στον  κόσμο  σκορπάτε
Οι  αθώες  μάσκες  που  τάχα  φοράτε  θα  χάσουν  το  χρώμα  τους
Μες  την  ομίχλη  του  πολέμου.
Όμως…  η  ιστορία  θα  σας  αποκαλύψει  στο  πέρας  του   χρόνου…

             ΜΑΙΡΗ  -    ΝΟΜΙΚΟΥ  -  ΧΑΡΙΤΟΥ        






Σωσώ  Μιχαλοπούλου
Συγγραφέας – Ποιήτρια 
Για την παγκόσμια ημέρα ποίησης !

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΝΟΥΣ

              Σήμερα κοιτάζω προς την αυγή του Κόσμου, μέσα από το Πείραμα και
            τους λυγμούς της Λιτότητας και αφουγκράζομαι το κάλεσμα του
            Παγκόσμιου ΝΟΥ! κάπως έτσι:
          
         - Γιέ μου, σπλάχνο του απείρου μου,
          της κρίσης μου ξωκλήσι.
            Είσαι το φως κι ο Λόγος μου της Όγδοης Ημέρας.
           Όταν σε γέννησα έλαμψε για μια στιγμή η Πλάση!
          Όμοιο με Μένα σ’ έκανα, μια σπίθα απ’ το Φως μου
          και μέσα σου σοφίλιασα Ζωή
 κα   Αθανασία –
         Σου είπα: «Κατευόδιο σου στο μακρινό ταξίδι …
         Όταν βρεθείς σε κάποια Γη, που χιλιοστόλισά σου
         με αγάπη και ισότητα μες την παγκόσμια Τάξη
         - Κι ευλόγησα να σου σταθεί μήτρα – τροφός και τάφος.
         Να ζεις το θαύμα της ζωής και να γεννάς το θαύμα!
        Από της Γνώσης το ιερό του Σύμπαντος Ποτήρι, να Κοινωνάς του
        Απείρου μου τα Άχραντα Μυστήρια.
         … Αφού μ’ αγάπη αντρωθείς και αντρώσεις τα παιδιά σου. Στη γη ν’
         αφήσεις το κορμί, ν’ αναστηθείς μαζί μου … κι όπως, τα αδέλφια σου,
         που ζουν κάτω απ’ άλλους ήλιους.-
         Να ξαναβρείς το Πρώτο Φως, να ξαναγίνουμε ΕΝΑ! 
    Και από την αρχή  να χτίζουμε,
         Έναν Καινούριο Κόσμο..! »



Πρόσφυγες…

Αχ!
Ψωμί, από τον Ουρανό ριγμένο στο πλήθος
Ποιος θα φτάσει;
Κι όλο βαδίζουνε συνέχεια χωρίς Πατρίδα,
με μια σφραγίδα Ιστορίας στην πλάτη..!

Απόλιδες σκόρπιοι.  Χωρισμένοι γονείς
απ’ τα παιδιά τους!
Μικρά – μεγάλα, πάντα κλαιν’ νηστικά, χωρίς νερό…
Που να πλύνουν το λερό κορμί, το πρόσωπό τους να ξαποστάσουν;

Που ν’ ακουμπήσουν το κεφάλι τους, σε ποια γωνιά
να στριμωχτούν ν’ απαγκιάσουν;
Πρόσφυγες, ουτιδανοί, ανάκλιδες, χωρισμένοι.
Ποια άνεση; ποια Πατρίδα γης,
να λάμψει σαν φάρος να  τους περιμένει…
στην αγκαλιά της;
Όλα χαμένα, ψεύτικα – ουτοπία – ου τόπος για τους ανθρώπους
ΟΙ ΑΛΛΟΙ; τάχα για δικαιώματα ανθρώπινα, πόλεμους εξυφαίνουν
κατ’ αμάχων…

«…Που ‘ναι Ζωή οι Αξίες σου; οι θεσμοί σου..η Ανθρωπιά;
Που είσαι πες ΜΟΥ –εσύ η ΙΔΙΑ-
Στο σήμερα που βυθίζεται;
Πού ‘σαι Ευρώπη ξεδιάντροπη… ΠΟΥ..!
Και δε σε βλέπω τώρα…
Σωσώ  Μιχαλοπούλου
          
         




Η παρουσίαση της 38ης Γιορτής Ποιητών και Καλλιτεχνών θα εμπλουτίζεται καθημερινά .

Περιμένω τα κείμενά σας σε ηλεκτρονική μορφή  . 
Ευχαριστώ για την κατανόηση σας.
Η Γεν. Γραμματέας
Αικ. Μπατάλια.
kaba@electroklima.gr