Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας.

ΓΥΝΑΙΚΑ . Μια λέξη, ένα σύμβολο. .

  Η Γυναίκα δεν έχει όνομα ,μας λέγει ο Ποιητής Γιάννης Ρίτσος  γράφεται  με κεφαλαίο γιατί δεν είναι συγκεκριμένο άτομο αλλά συμβολίζει τον κόσμο που παλεύει  όλη τη ζωή της « χρόνια , μέρες , νύχτες, πορφυρά μεσημέρια»  να καταφέρει να σπάσει  τα δεσμά του παρελθόντος.  Μέσα από την εξιδανίκευση  και την ιεροποίηση η γυναίκα κάτοχος της γονιμότητας και της μετάδοσης ζωής , μεταμορφώνεται
Στο πρόσωπο της αντικατοπτρίζεται η μάνα, η γυναίκα, η αδερφή, η φίλη. Σε όλες, ότι χρώμα επιδερμίδας και αν έχουν, όποιο θεό και αν κοιτούν και ζητούν συγνώμη, όποιο χώμα και αν πατούν αξίζει ο ίδιος σεβασμός και το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια
Παρ΄όλα αυτά  οι θρησκείες επικυρώνουν την υποδούλωση της γυναίκας σε όλες τις μορφές των κοινωνικών συστημάτων - δουλοκτητική, φεουδαρχική, καπιταλιστική. Η υποδούλωση και η καταπίεση υφίσταται και από την οικογένεια και από την κοινωνία. Η ανισότητα των δύο φύλων κυριαρχεί στον οικονομικό τομέα, στον πολιτικό, στον κοινωνικό, στον πολιτισμό, στη γλώσσα. Το γυναικείο πρόβλημα όμως δεν πρέπει να το τοποθετούμε έξω από το σύνολο των κοινωνικών προβλημάτων. Η γυναίκα στον καπιταλισμό θα εξακολουθεί να είναι πρόσφορο θύμα, είτε βρίσκεται στην Καμπούλ είτε στην Ευρώπη. Η αρχαία θρησκεία στο δουλοκτητικό σύστημα, όπως και ο χριστιανισμός και ο ισλαμισμός στη φεουδαρχία
Η πρώτη μεγάλη διαμαρτυρία των γυναικών έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας και προς τιμήν τους γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, Η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. (International Women's Day)
Έκτοτε,η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας  γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.
Στη Ρωσία, μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης, η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου,  ως επίσημη Αργία. Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του '60 αναζωογόνησε τη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, που από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.
Σήμερα δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την καταπίεση που υφίστανται εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια σε όλο τον κόσμο, όπως είναι η παραβίαση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων, η στέρηση της εκπαίδευσης, της μόρφωσης, της φροντίδας για τη μητρότητα και την υγεία, ο εξαναγκασμός σε σκληρή εργασία που δεν ανταμείβεται, η ανέχεια, η φτώχεια, ο πόλεμος και σε κάποιες περιπτώσεις η στέρηση της ζωής.
Τα παγκόσμια στοιχεία είναι ενδεικτικά. Το 70% των ατόμων που ζουν σε συνθήκες φτώχειας είναι γυναίκες, τα 2/3 των αναλφάβητων είναι γυναίκες, το 80% των προσφύγων είναι γυναίκες και παιδιά.
Σήμερα, η κυβέρνηση έχει επιβάλει στη χώρα μας, κατ’ επιταγή της Τρόικας, μια πολιτική άγριας λιτότητας και απάνθρωπων περικοπών στις δημόσιες και κοινωνικές δαπάνες. Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες δέχονται ολομέτωπη επίθεση ενάντια στα κατακτημένα με θυσίες δικαιώματα, σημαντικοί κοινωνικοί θεσμοί υποβαθμίζονται και καταργούνται. Οι επιπτώσεις αυτής της πολιτικής είναι οδυνηρές για κάθε εργαζόμενο, οι γυναίκες όμως, λόγω της πολυπλοκότητας του ρόλου τους, πλήττονται ακόμη περισσότερο. Η ανεργία στις γυναίκες φτάνει σε πολύ πιο υψηλά ποσοστά από ό,τι στους άνδρες, όπως και τα ποσοστά της μερικής απασχόλησης. Οι γυναίκες εξακολουθούν να αποτελούν τα τρία τέταρτα των εργαζομένων με μερική απασχόληση, χαμηλούς μισθούς και περιορισμένες κοινωνικές παροχές.
Η Κική Δημουλά αναφέρεται στη γυναικεία αιχμαλωσία. Η γυναίκα άγαλμα με δεμένα χέρια είναι «ενα εθνικιστικό σύμβολο (το άγαλμα της Βορείου Ηπείρου) που μετασχηματίζεται σε κραυγή αγωνίας κοινωνικής χειραφέτησης της γυναίκας. Η αιώνια γυναικεία αιχμαλωσία είναι τόσο ισχυρός «θεσμός» ώστε κι αν ακόμα απελευθερώνονταν τα αγάλματα από το μάρμαρο, πράγμα αδύνατο,  θα εξακολουθούσε να υπάρχει. Και στο ποίημα της « σέ λέω γυναίκα / γιατ' εἶσ' αἰχμάλωτη».

          Ωστόσο, η 8η Μάρτη έχει καταγραφεί στη συλλογική συνείδηση ως μια σημαντική σελίδα στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Είναι ημέρα μνήμης των αγώνων των γυναικών, ημέρα αποτίμησης των κατακτήσεών τους και αφετηρία νέων αγώνων ενάντια στην εκμετάλλευση και στις διακρίσεις που βασίζονται στο φύλο.
Σήμερα , όμως, είναι επιτακτική ανάγκη των καιρών η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας να  μην χάσει  το πολιτικό της υπόβαθρο και να εορτάζεται ως έκφραση συμπάθειας των ανδρών προς τις γυναίκες, με προσφορά λουλουδιών και δώρων, ή ως  αφιέρωση, ως ανταμοιβή, ως  υπενθύμιση, για τα όσα προσφέρουν οι γυναίκες στην καθημερινότητα και το σύνολο της ζωής,  αλλά να δοθεί κεντρική  σημασία στο έργο τους με στόχο τις μετασχηματιστικές αλλαγές που απαιτούνται σε όλες τις κοινωνίες για να επιτύχουν την ισότητα των φύλων και να διασφαλίσουν και να προαγάγουν τα δικαιώματα των γυναικών.


ΣΟΦΙΑ ΠΑΤΟΥΧΑ-ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ





Γιορτάζει η Γυναίκα, η Μάνα, η Αδελφή,η Κόρη, η Γιαγιά.  

Ο ΘΕΌΣ με αξίωσε να ζήσω και να γίνω 
 Γιαγιά , και αυτό θα ευχηθώ σε όλες τις γυναίκες!!!!!!



Χρόνια πολλά στην Πρόεδρό μας κ.Χρυσούλα Βαρβέρη Βάρρα στην Γραμματέα μας  κ.Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου Μπατάλια,, στην Αντιπρόεδρο κ. Κακογιαννάκη, και σε όλες τις γυναίκες της ΔΕΕΛ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ  και σας αφιερώνω το αυτό πορτρέτο μου που το ζωγράφισα πριν 16 ολόκληρα χρόνια,με πολύ αγάπη  για να μην με ξεχνάτε.


ΣΟΦΙΑ ΠΑΤΟΥΧΑ-ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ