Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

ΟΛΥΜΠΙΟΙ " Ο ρόλος των Ολυμπίων στην Κοσμική Εξέλιξη"


Ελέγχοντας τις συμπαντικές  δυνάμεις του πλανήτη, κατάφεραν οι ολύμπιοι.....
                                 ------------------


Από το χάος κατά τον Ησίοδο, γεννήθηκε η Γαία και ο Έρως.
Αποτέλεσμα εικόνας για θεα γαια     Μελετώντας την ελληνική Μυθολογία και παρατηρώντας κάποιες αρχαιοελληνικές παραστάσεις διαπιστώνεται ότι, κάποια από τα παιδιά της Γαίας, της Γης και του Ουρανού, Της Γης και του Τάρταρου, της Γης και του Πόντου, της Γης και του Ποσειδώνα, έχουν όλα σώματα φωλιδωτά, ουρές φιδίσιες  ή δρακοουρές και τα παιδιά του Πόντου δρακοουρές και ψαρίσιες. Κάθε ουρά αντιπροσωπεύει κάποια ενεργειακή ιδιότητα και ποιότητα.  Όλα τα παιδιά αυτά είναι ενεργειακές αρχετυπικές οντότητες που αντιπροσωπεύουν  γενεσιουργούς συμπαντικές δυνάμεις της φύσης που είναι επήρεια αστρικών ηλεκτρομαγνητικών ενεργειών και γενικά πλανητικών φαινομένων που επηρεάζουν τον πλανήτη. Οι ολύμπιοι έδωσαν μάχες με τα παιδιά αυτά και τα νίκησαν χρησιμοποιώντας κάποιες υπερβατικές προτροπές. Έδωσαν μάχες με τους Γίγαντες που αντιπροσωπεύουν τις στοιχειακές δυνάμεις της φύσης και με τους Τιτάνες οι οποίοι  αντιπροσωπεύουν την κοσμική εξουσία.
    Οι μάχες αυτές οι εικονικές και οι [σκοτωμοί] που αναφέρονται στη Μυθολογία μας, μάχες ολυμπίων [ιερά αρχέτυπα] ενάντια στα παιδιά της Γαίας [ενεργειακά αρχέτυπα],  είναι αρχέγονες διαδικασίες που σηματοδοτούν την απ’ αρχής κόσμου ενεργειακή κοσμική εξέλιξη πάνω στον πλανήτη Γη. Είναι συμβάντα ουρανίων και επιχθονίων γενεσιουργών δυνάμεων, αιτίες κοσμικών φαινομένων που αντιπροσωπεύονται από τα παιδιά της Γαίας και οι Ολύμπιοι, όπως προαναφέρθηκε,  έδωσαν μάχες με τα παιδιά αυτά και τα νίκησαν κατορθώνοντας έτσι να γίνουν κύριοι και ελεγκτές των στοιχειακών δυνάμεων της φύσης.  
    Με τις συμβολικές μάχες και [σκοτωμούς] που αναφέρονται, επέρχονταν ο έλεγχος του ηττημένου και όχι ο θάνατος όπως κάποιοι πιστεύουν. Όποιος σκότωνε δράκο ή άλλη ενεργειακή οντότητα, έθετε υπό έλεγχο το δράκο και γινόταν κύριος της ιδιότητας που αντιπροσώπευε και κατείχε ο δράκος. Έτσι... οι ολύμπιες υπεροντότητες, [σκοτώνοντας], ελέγχοντας δηλαδή τα παιδιά της Γαίας, τις αρχετυπικές στοιχειακές δυνάμεις της φύσης  που όλοι τους είχαν δρακοουρές και φιδοουρές, έγιναν εκείνοι οι ελεγκτές των ενεργειακών ιδιοτήτων που αντιπροσώπευαν οι ηττημένοι. Σκοπός τους ήταν... οι ενέργειες αυτές που κατακτήθηκαν να μετουσιωθούν έπειτα σε υγιείς ιδιότητες και ποιότητες, επιτυγχάνοντας έτσι, με τη νίκη επί των Γιγάντων να ισορροπήσουν τις δύο ενέργειες τις κοσμικές και με τη νίκη επί των Τιτάνων να γίνουν κύριοι και ελεγκτές της κοσμικής εξουσίας. Κατάφεραν με το έργο τους να γίνουν φορείς και δότες θεϊκών δυνάμεων και τις δυνάμεις αυτές να τις ελέγξουν, να τις κατευθύνουν, να τις ορίσουν και να τις ταυτοποιήσουν  ώστε να γίνουν κατανοητές στα πλαίσια της Κοσμικής Νόησης.
    Η δράση τους συνετέλεσε στην εκτόνωση  και απελευθέρωση της συσσώρευσης των ενεργειών οι οποίες δημιουργήθηκαν με τη σύμπτυξη θετικών και αρνητικών γενεσιουργών δυνάμεων που ενέσκηψαν στον πλανήτη δημιουργώντας αστρικές διαταραχές.
    Με τον πόλεμο ψυχής που έδωσαν οι ολύμπιοι  με τους Γίγαντες, τις καταστρεπτικές δυνάμεις της φύσης και τους Τιτάνες που αντιπροσώπευαν την κοσμική εξουσία, αλλά και κάποιες άλλες οντότητες, έλεγξαν ήχους φόρμες δομές και κραδασμούς επιτυγχάνοντας έτσι να γίνουν οι ενορχηστρωτές των κοσμικών ενεργειών και οι κυρίαρχοι της πλανητικής και επίγειας εξουσίας.




Σημείωση
Είμαι χριστιανή ορθόδοξη. Πιστεύω στη διδασκαλία του μεγάλου μας αδερφού και θεού μας του Ιησού και αυτό διότι έχω μελετήσει όλες τις θρησκείες του κόσμου και βρίσκω ότι η πιο αληθινή είναι η ορθόδοξη θρησκεία μας. Και θα σημειώσω ότι, η Σίβυλλα [ιέρεια του Απόλλωνα], πίστευε στον Ιησού Χριστό διότι είχε προβλέψει την έλευσή Του.  Η μελέτη μου για τους ολύμπιους έγκειται στο θαυμασμό μου για το αρχαίο ελληνικό πνεύμα το αθάνατο. Θαυμάζω την παντογνωσία των αρχαίων προγόνων μας, τις ενάρετες σκέψεις, την ηθική, το καθαρό πνεύμα, την τεχνολογία της εποχής τους, τις γνώσεις τους που σηματοδοτούν τη μετέπειτα πορεία της ανθρωπότητας, τον πολιτισμό και τη φιλοσοφία τους που πρώτοι φιλοσόφησαν και δίδαξαν σε όλο τον κόσμο.

                                                      Απόψεις
                               Μαρίας  Νικολουδάκη – Ρουτσιέρη







ΠΥΘΩΝΑΣ Ο Απόλλωνας σκότωσε τρεις φορές τον ίδιο Δράκο, τον Πύθωνα



          Να ο λόγος που ο Απόλλωνας [σκότωσε] και τους ιερείς του μαντείου.....


    Εν αρχή ην το Χάος [Ησίοδος]. Από το Χάος γεννήθηκαν η Γαία και ο Έρως.
    Μελετώντας την ελληνική Μυθολογία και παρατηρώντας κάποιες αρχαιοελληνικές παραστάσεις βλέπουμε τους ολύμπιους, [ιερά κοσμικά αρχέτυπα] να μάχονται με τα παιδιά της Γαίας [ενεργειακά αρχέτυπα], που όλα έχουν φιδοουρές και δρακοουρές και συμβολίζουν τις ενεργειακές στοιχειακές δυνάμεις της φύσης.
     Ο Ηρακλής σκοτώνοντας τα δυο φίδια που έστειλε η Ήρα πάνω από την κούνια του, το άσπρο και το μαύρο, κατάφερε να ελέγξει τις ενέργειες  θετική και αρνητική για να μπορέσει έπειτα να τις κατευθύνει. Γνώριζε ότι για να κατευθυνθούν οι ενέργειες πρέπει πρώτα να ελεγχθούν, έτσι... μόνος ή και με τη βοήθεια του Ιόλαου, έλεγξε τις μικρές , ενώ ο Απόλλωνας και άλλοι ολύμπιοι, βοηθούμενοι από τον Ηρακλή, που ήταν θνητός, έλεγξαν τις μεγάλες, τις αστρικές ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις ώστε να επέλθει η ενεργειακή κοσμική εξέλιξη στον πλανήτη Γη.
    Κάθε αρνητική δραστηριότητα που αναφέρεται στη Μυθολογία μας είναι συμβολική. Κάθε συμβολισμός εμπεριέχει συμπαντικές κωδικοποιημένες πληροφορίες. Κάθε σκοτωμός που αναφέρεται και που εικονίζεται σε αρχαίες παραστάσεις δεν υπονοεί σκοτωμό με την έννοια του θανάτου αλλά έλεγχο του ηττημένου.      
    Κάποια από τα παιδιά της Γαίας, της γης και του Ουρανού, της Γης και του Τάρταρου, της Γης και του Πόντου, της Γης και του Ποσειδώνα, έχουν σώματα φωλιδωτά, ουρές φιδίσιες ή δρακοουρές και τα παιδιά του Πόντου δρακοουρές και ψαρίσιες. Συμβαίνει και σε κάποια από τα εγγόνια της Γης. Κάθε ουρά αντιπροσωπεύει κάποια ενεργειακή ιδιότητα και ποιότητα.
Κάθε ένα από τα παιδιά αυτά έχει ένα ιδιαίτερο συμβολισμό ή και περισσότερους, όπως και άλλα αρχέτυπα, ενεργειακά και μη, που αναφέρονται στη Μυθολογία μας.
 Όλα είναι ενεργειακές αρχετυπικές οντότητες, είναι οι στοιχειακές δυνάμεις της φύσης που οι ολύμπιοι έδωσαν συμβολικές μάχες με όλους αυτούς και τους νίκησαν χρησιμοποιώντας κάποιες υπερβατικές προτροπές. Έδωσαν επίσης μάχες με τους Γίγαντες, παιδιά της Γης, που ήσαν σύμβολα καταστρεπτικών δυνάμεων της φύσης και με τους Τιτάνες οι οποίοι αντιπροσώπευαν την κοσμική εξουσία. Επίσης και με άλλες οντότητες.
    Ο Πύθωνας, το τελευταίο παιδί της Γης που γεννήθηκε από τη λάσπη του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα είναι σύμβολο αστρικών διαταραχών που απελευθερώθηκαν από ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις που επηρεάζουν τον πλανήτη δρώντας με τη μορφή παγετώνων, σεισμών, κατακλυσμών, τυφώνων και υψηλών θερμοκρασιών. Οι δυνάμεις αυτές δημιουργήθηκαν με την εκτόνωση της συσσώρευσης αστρικών ενεργειών που ενέσκηψαν στον πλανήτη με την σύμπτυξη θετικών και αρνητικών δυνάμεων. Όλες αυτές οι ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις που απελευθερώθηκαν και επέφεραν αστρικές διαταραχές με ακραία καιρικά φαινόμενα, πιθανόν όταν συνέπεσαν όλες μαζί ταυτόχρονα δημιούργησαν έναν κατακλυσμό. Ένας κατακλυσμός, δε θα μπορούσε κατά τη γνώμη μου, να προκύπτει με συνεχείς καταρρακτώδεις βροχές και πλυμύρες αν δεν υπήρχε ακολουθία όλων των ακραίων φαινομένων που προαναφέρθηκαν. Ο Πύθωνας λοιπόν, που γεννήθηκε από την λάσπη του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα, είναι σύμβολο όλων αυτών των καταστρεπτικών δυνάμεων.
      Και θα σημειώσω ότι, στους προηγούμενους κατακλυσμούς που αναφέρονται στη Μυθολογία, προφανώς τότε έπαιξαν ρόλο κάποιες άλλες οντότητες, άλλες υποστάσεις εκείνων των μακρινών εποχών.
  Και με τη γνώση ότι τα ενεργειακά πεδία δημιουργήθηκαν από κάποια ενεργειακή σύμπτυξη θετικών και αρνητικών δυνάμεων θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ο Πύθωνας συμβολίζει και τα ενεργειακά πεδία της Γης, κατά τη γνώμη μου. Τα άλλα  παιδιά της, ο Εγκέλαδος, αρχηγός των Γιγάντων, γιος της Γης και του Τάρταρου συμβολίζει γενικά όλα τα είδη σεισμών. Ο Αλκυονέας συμβολίζει τα ηφαίστεια.

Ο Τυφωέας ο οποίος κατά τον Παυσανία ταυτίζεται με τον Εγκέλαδο, γιος κι εκείνος της Γης  και του Τάρταρου, επίσης τους ηφαιστειακούς σεισμούς και τα ηφαίστεια, η γυναίκα του, Έχιδνα , τους υποχθόνιους [ζούσε κι εκείνη μαζί με τον άνδρα της κάτω από τη Γη]. Η κόρη τους, Χίμαιρα, τους τεκτονικούς που είναι οι πιο καταστρεπτικοί και οι πλέον συνηθισμένοι, μάλιστα ο Ησίοδος αναφέρει ότι εμφανιζόταν ξαφνικά  από τόπο σε τόπο και έσπειρε την καταστροφή. Ο Πολυβώτης συμβολίζει τους υποθαλάσσιους σεισμούς, ο Τυφώνας τους τυφώνες, η Σκύλα τους κυκλώνες και η Χάρυβδη τους αντικυκλώνες. Η Γοργώ, εγγονή της Γης, συμβολίζει ενέργεια ιαματική και θανατηφόρα. Όλες οι οντότητες αυτές έχουν σώματα φωλιδωτά, φιδοουρές, δρακοουρές η και ψαροουρές και νικήθηκαν από τους ολύμπιους.
[Υπάρχει αναφορά στο βιβλίο ‘’Ακολουθώντας τα ίχνη του φιδιού’’ της Μαρίας Νικολουδάκη – Ρουτσιέρη που αναφέρονται περισσότεροι συμβολισμοί και  δίνονται επιχειρήματα για όλα όσα γράφονται].
    Συνήθως σκοτώνονται δράκοι. Οι δράκοι κατά το Ν. Μαριορή, είναι οι μυθολογικές εκείνες οντότητες που οι αρχαίοι πρόγονοί μας τους έδιναν την ιδιότητα του φύλακα κάποιου θησαυρού. Οι φύλακες όμως αυτοί δεν ασχολούταν για τον επιούσιο, δεν εργαζόταν επί πληρωμή, αλλά ήσαν ταυτισμένοι με το αντικείμενο ή το είδωλο που ετάχθησαν να φυλάνε. Μεταξύ τους υπήρχε σχέση ούτε πραγματική ούτε εξωπραγματική, αλλά μια σχέση ταύτισης και εσωτερικής επικοινωνίας. Όποιος λοιπόν σκότωνε δράκο έλεγχε την ενέργειά του και γινόταν, κατά τη γνώμη μου, ο κυρίαρχος της ενέργειας αυτής που ήταν ταυτισμένος ο δράκος. Έτσι... ο Ηρακλής σκοτώνοντας το Λάδωνα πήρε τα Χρυσά μήλα των Εσπερίδων και έγινε κύριος της νιότης και της αθανασίας. Ο Κάδμος σκότωσε το δράκο της Αρείας Κρήνης και πήρε την Αρμονία κλπ, κλπ.
     Ο Απόλλωνας σκότωσε τρεις φορές ή και περισσότερες τον ίδιο δράκο, τον Πύθωνα. Υπάρχουν αναφορές ότι τον σκότωσε στον Παρνασσό, στην Κασταλία και στο ναό της Γαίας, κάτι που δεν θα μπορούσε να συμβαίνει στα πλαίσια της λογικής. Είναι προφανές λοιπόν ότι οι σκοτωμοί που αναφέρονται δεν υπονοούν θάνατο, αλλά έλεγχο του ηττημένου.
    Σύμφωνα με το μύθο περί γενέσεως του Απόλλωνα ο Πύθωνας περιγράφεται σαν πολυκέφαλος, τερατώδης και απαίσιος όφις. Κάθε κεφάλι, κατά τη γνώμη μου, συμβολίζει κάποια κοσμική ενέργεια από αυτές που αναφέρθηκαν ως άνω.. Κυνηγούσε τη Λητώ για να μην γεννηθούν τα παιδιά της Απόλλων και Άρτεμις. Λέγεται ότι στον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα το πλοιάριο του Δευκαλίωνα και της Πύρας , μετά από εννέα μερόνυχτα περιπλάνησης προσάραξε στον Παρνασσό.
    Ο Απόλλων, τέσσερις μέρες μετά τη γέννησή του αναφέρεται ότι σκότωσε τον Πύθωνα, τον έθεσε δηλαδή υπό έλεγχο στον Παρνασσό. Έλεγξε πρώτα, ως είναι κατανοητό, τις μεγάλες γενεσιουργούς  κοσμικές ενέργειες που αντιπροσώπευε ώστε να γίνει εκείνος ο κυρίαρχος των ενεργειών αυτών, έτσι... έγινε μια αρχή για να μπορέσει έπειτα να προχωρήσει. Σκοπός του ήταν, τις ενέργειες που κατέκτησε να τους μετουσιώσει σε υγιείς ιδιότητες.Αυτό έκανε και ο Ηρακλής [ημίθεος], όπως προαναφέρθηκε. Έλεγξε κι εκείνος τις μικρότερες σκοτώνοντας τα δύο φίδια πάνω από την κούνια του, το μαύρο και το άσπρο, για να μπορέσει έπειτα να δράσει.
     Ο Πύθωνας λοιπόν δεν σκοτώθηκε αλλά τέθηκε υπό έλεγχο, έτσι... έφυγε από τον Παρνασσό και πήγε στην Κασταλία. Η Κασταλία είναι μία από τις τέσσερις εστίες του ενεργειακού χώρου των Δελφών,ο χώρος που εξέπεμπε ακαριαία μετάδοση νοητικών μηνυμάτων, ο δίαυλος που η Πυθία έπαιρνε τους λεγόμενους χρησμούς. Κατά την Παλατινή Ανθολογία, ο Πύθωνας χρησμοδοτούσε και γνώριζε ότι ο Απόλλωνας, γιος της Λητούς θα τον σκότωνε και θα του έπαιρνε το  Μαντείο. Λέγεται ότι αυτός ήταν και ο λόγος που τον κυνηγούσε όπως και τη μητέρα του.
    Ο Απόλλωνας, [σκοτώνοντάς τον και πάλι στην Κασταλία],  όπως λεει η Μυθολογία μας, ελέγχοντας δηλαδή την ενέργεια του και εκεί, έγινε ο κυρίαρχος της μαντικής ικανότητας, της άλλης ενέργειας που κατείχε και αντιπροσώπευε ο Πύθωνας. Αυτό ισχύει και για το σκοτωμό των ιερέων του μαντείου που ήσαν κι εκείνοι κοινωνοί της ιδιότητας αυτής. Να λοιπόν ο λόγος που [σκότωσε ] και τους ιερείς ο Απόλλωνας και είναι κατανοητό ότι δεν υπήρξε σκοτωμός από ιδιοτελείς σκοπιμότητες η από φθόνο, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν, άλλωστε δεν είχαν προηγούμενα και διαφορές μεταξύ τους.
Αποτέλεσμα εικόνας για δελφοι χρησμοι μυθολογια    Ο Πύθωνας και πάλι δεν σκοτώθηκε αλλά τέθηκε υπό έλεγχο για δεύτερη φορά... ούτε φυσικά και οι ιερείς, έτσι... έφυγε από την Κασταλία, πήγε σε μια  άλλη εστία του ενεργειακού χώρου των Δελφών, στο Ναό της Γαίας, της προ γιαγιάς του, και έγινε ο φύλακας του Ναού. Μέσα στο Ναό απέκτησε πνευματική ιδιότητα και ποιότητα, έγινε φτερωτός, και είναι γνωστό ότι τα φτερά συμβολίζουν το πνεύμα. Απέκτησε εδώ το προνόμιο να είναι ο φύλακας του φωτός. Όμως, στον πλανήτη, λέγεται ότι δεν έστελνε το πραγματικό αλλά ένα υποκατάστατο του φωτός και όταν ο Απόλλωνας τον έθεσε υπό έλεγχο, για τρίτη φορά, κατά τη γνώμη μου, πήρε την ενέργεια που κατείχε ο δράκος και έγινε εκείνος ο φωτοδότης Απόλλων αφού απελευθέρωσε στη Γη το αληθινό Φως.
    Ο Πύθωνας [και όχι άλλος δράκος] αναφέρεται και εδώ σαν ο φύλακας του ιερού της Γαίας, γι’ αυτό θα έλεγα ότι δικαιώνεται η θεωρία αυτή, ότι δηλαδή ο Απόλλωνας για τρίτη φορά [σκότωσε], έλεγξε την ενέργεια του Πύθωνα.
Όμως... τον αντιμετώπισε και τέταρτη φορά αφού υπάρχουν αναφορές ότι τον κυνηγούσε όπως και τη μητέρα του, Λητώ. Θα μπορούσε λοιπόν η ιστορία του Ορφέα να σχετίζεται με τον Απόλλωνα αφού και οι δύο είχαν το προνόμιο της καλλιτεχνίας και ειδικά της Μουσικής.
    Αναφέρεται στα ορφικά ότι κυνηγούσε τον Ορφέα κάποιος δράκος, όμως βοηθούμενος από το θεό Ήλιο βρήκε προστασία στο ναό του, έτσι γλίτωσε. Ο δράκος με το δάγκωμα θα του μετέδιδε την ενεργειακή ιδιότητα που συμβόλιζε και κατείχε, πιθανόν όμως δεν ήταν αρεστή στον Ορφέα ή ίσως η τύχη του επεφύλασσε κάτι καλύτερο αφού είχε ταχθεί να γίνει καλλιτέχνης. Έτσι... μέσα στο ναό του Ηλίου φωτίστηκε, απέκτησε ηλιακή ανώτερη ποιότητα αυτή της καλλιτεχνίας και της μουσικής, έγινε κύριος δηλαδή των ιδιοτήτων που κατείχε και ο Απόλλωνας. Είναι λογικό λοιπόν, σαν εκλεκτός του Ηλίου ο Απόλλωνας να βρήκε κι εκείνος καταφύγιο στο ναό του και να απέκτησε μέσα στο ναό την ιδιότητά του σαν Μουσιγέτης.
    Υπάρχει λοιπόν εδώ μια λογική που θα μπορούσε να δικαιώσει τη θεωρία ότι, ο Απόλλωνας [σκότωσε], έλεγξε την ενέργεια του ίδιου δράκου [Πύθωνα] τρεις φορές ίσως και περισσότερες και τον αντιμετώπισε άλλη μία στο ναό του Ηλίου. Δεν σκότωνε λοιπόν για το κέφι του, ούτε είχε όπλα μαζί του για να σκοτώνει όποιον δεν του άρεσε, όπως κάποιοι τον κατηγορούν. Με τα χρυσά βέλη του Ηφαίστου [σκότωσε], έλεγξε τον Πύθωνα, με βέλη δηλαδή βγαλμένα από τη φωτιά της ψυχής του, αφού η βούληση η θεϊκή ήταν να έρθει το φως στις ψυχές των ανθρώπων.
    Ο Πύθωνας πλασμένος από λάσπη νικήθηκε από το φως. Η μάχη του με τον Απόλλωνα είναι η επικράτηση του πνεύματος επί της ύλης. Η πνευματική φιλοσοφία λεει ότι, η ζωή και η μορφή [το πνεύμα και η ύλη] όταν έρχονται σε επαφή, αναφαίνεται φως. Το έργο του Απόλλωνα σηματοδοτεί μια πορεία προς αποδέσμευση από την ύλη.


Σημείωση
Οι δράκοι στη μυθολογία μας έχουν το ρόλο του προστάτη και φύλακα και όχι οι Σφίγγες όπως μας λένε κάποιοι αναφερόμενοι στην Αμφίπολη. Οι Σφίγγες συμβολίζουν τα άρρητα μυστικά όπως τα γνώριζε και ο Οιδίποδας.
           
                                           Απόψεις  Μαρίας  Νικολουδάκη – Ρουτσιέρη