Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Γιούλα Γκίκα -Ευθυμιάδου

                 



















 MΑΝΑ

Τ’όνομα σου, ορχήστρα χιλιάδες βιολιά.
Η φωνή σου, ψαλμωδία αγγέλων στην γη.
Περιστέρι κατάλευκο που μ ‘αγάπη σκεπάζεις
τα μεγάλα τα λάθη, στο μικρό σου παιδί.

Μανά στο πρόσωπο σου, οι ελπίδες, τα όνειρα
κι όλα τ’αστέρια μεσ’τη ματιά σου.
Μια καταγάλανη ασάλευτη θάλασσα
νύχτα και μέρα η αγκαλιά σου.

Κι εκείνη την ώρα ,που τα μάτια σου κλείνεις
σ’έναν ύπνο βαθύ και μεγάλο
ένα νήμα που σπάει στη χαρά, στην ελπίδα
Και μένει μόνο, το κενό το μεγάλο.





                                            Γιούλα Γκίκα -Ευθυμιάδου