Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ 2016


ΣΟΦΙΑ ΠΑΤΟΥΧΑ ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ

ΚΑΛΆ   ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ 
ΜΕ ΑΓΆΠΗ ΚΑΙ ΕΙΡΉΝΗ







ΕΥΧΕΣ

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ :ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΡΒΕΡΗ -ΒΑΡΡΑ
Η ΓΕΝ.  ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΤΟ Δ.Σ 
           
      ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ

Σ’ όλη τη γη στολίστηκε κάθε γωνιά και τόπος
με χίλια μύρια ψεύτικα, μα  λαμπερά στολίδια
για να γεμίσει το πουγκί ο κάθε κερδοσκόπος
κι εσύ φτωχέ και ταπεινέ…. στα ίδια και τα ίδια.

Τη Βηθλεέμ θυμόμαστε του χρόνου τέτοιες μέρες
τάχα για να γιορτάσουμε, τάχα για να χαρούμε
κι ας πέφτουνε τριγύρω μας πολεμοφρόνων σφαίρες,
ποιο θα ναι το επόμενο θύμα ;  Αναρωτούμε.

Αδύναμοι στις θύελλες και σ’ άφρονων παιχνίδια,
με των καιρών τις μάνητες άγρια να μας χτυπούν
γεμάτο το τραπέζι μας ας είναι και οι λύκοι
ας κυνηγούνε θύματα, κανόνια ας βροντούν.

Δαίμονες, είδωλα, στοιχειά τυφλά ακολουθούμε
κι εύκολα μας αποπλανούν  χιλιάδες πειρασμοί
μες τα σκοτάδια ψάχνουμε δρόμους …..σωστούς βρούμε
σε βούρκους και λασπόνερα φυτρώνουν στεναγμοί.

Όμως μπροστά μας να το Φως. Το Θείο φως του κόσμου
εκείνο που δεν έπαψε ποτέ του να φωτά
τις λεωφόρους του καλού, τους δρόμους της αγάπης
και χαραμάδες στις καρδιές να μπει αναζητά.

΄Ενας τσοπάνος ταπεινός σ’ ερημικό ξωκλήσι
σταυροκοπιέτ’  ευλαβικά και στέλνει προσευχή,
το σκουριασμένο σήμαντρο χτυπά για ν’ αναγγείλει
 «Χριστός γεννήθη  αδελφοί», εκεί στην εξοχή.

Χιλιάδες ύμνοι θ’ ακουστούν τη μαγική τη νύχτα
θα ψέλνουνε αρχάγγελοι  στη φάτνη «Ωσαννά»
μα ο Χριστούλης ο μικρός  θα κλαίει πικραμένος
γιατί σε  λίγων την καρδιά θα γεννηθεί  ξανά.

                                             
                                               Γιώργος Γιακουμινάκης



Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Martha Theesa Kerschhofer


ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ


ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ

              Στην Ελλάδα της κρίσης,
προσπαθείς ν’ αντικρίσεις
μια μικρούλα ελπίδας σταγόνα.

Χριστουγέννων καμπάνα την φέρνει,
ο καθένας με πίστη σαν γέρνει
μπρος στο Θείο το Βρέφος το γόνα.

Ο μικρούλης Χριστός ένα φως ιλαρό,
που διαλύει κάθε φόβου σκοτάδι.
Στη ζωή μας οδηγός σταθερός,
στην πορεία μας άστρο – σημάδι.

Στην Ελλάδα της κρίσης,
μπορείς ν’ αντικρίσεις
την ελπίδα ν’ ανατείλει ξανά.

Απ’ την Φάτνη την φέρνουν
οι ποιμένες που ψέλνουν
στον μικρούλη Χριστό «Ωσαννά».


  





 «Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ»
Το ζευγάρι κατέβηκε από τα σκαλιά του μαιευτηρίου κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Η κοπέλα κάποια στιγμή παραπάτησε κι ο άντρας την έπιασε, τη στήριξε πάνω του και περπάτησαν μαζί μέχρι τον χώρο στάθμευσης. Πίσω τους ερχόταν ένας νοσοκόμος με μια βαλιτσούλα στο χέρι. Φτάνοντας στο αυτοκίνητό τους, η γυναίκα τακτοποιήθηκε στη θέση του συνοδηγού, η βαλίτσα με τα ρούχα της μπήκε στο πίσω κάθισμα, ο άντρας έβαλε μπρος το όχημα και απομακρύνθηκαν από το νοσοκομείο.
Η νεαρή κοπέλα, είχε χάσει το παιδί που κυοφορούσε. Στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της απέβαλε. Δεν είχαν ούτε τέσσερις μήνες παντρεμένοι όταν διαπίστωσε ότι ήταν έγκυος. Πόσο χάρηκε. Δεν περίμενε να της συμβεί τόσο νωρίς, αλλά και οι δυο τους αγαπούσαν τα παιδιά κι ήθελαν ν’ αποκτήσουν μια μεγάλη οικογένεια. Ο άντρας της μόλις του είπε το νέο την πήρε στην αγκαλιά του. «Θεέ μου, τι ευτυχία» είπε η Ειρήνη.
Το αυτοκίνητο διέσχιζε τώρα τους βρεγμένους δρόμους της Αθήνας. Ο Νοέμβριος πλησίαζε στο τέλος του και οι ζεστές μέρες είχαν δώσει τη θέση τους στο κρύο και στην υγρασία. Στα πεζοδρόμια οι διαβάτες πηγαινόρχονταν βιαστικοί προσπαθώντας να προστατευθούν από τη βροχή που έπεφτε συνεχώς. Φύλλα πεσμένα και δένδρα γυμνωμένα συνέθεταν την εικόνα της πόλης εκείνη την ημέρα. Καθώς σε λίγο έρχονταν τα Χριστούγεννα, τα καταστήματα είχαν στολίσει τις βιτρίνες τους, ενώ συνεργεία του Δήμου τοποθετούσαν φωτάκια κι άλλα διακοσμητικά στις κολώνες και σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας.
Η Ειρήνη δεν είχε παρατηρήσει τίποτε από όσα γύρω της πέρασαν. Λες και δεν βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο. Επέστρεψαν στο σπίτι τους μέσα στη σιωπή. «Αγάπη μου, έλα να ξαπλώσεις» την παρότρυνε ο άντρας της. Έσυρε τα βήματά της ως την κρεβατοκάμαρά τους και χωρίς να ξεντυθεί έπεσε βαριά πάνω στο στρωμένο κρεβάτι. Πήρε το μαξιλάρι της αγκαλιά και άρχισε να κλαίει. «Μην το κάνεις αυτό, μωρό μου» της είπε ο σύζυγός της.
«Μωρό μου…» Το δικό της μωρό το έχασε.
«Δεν θέλω να με ξαναπείς έτσι» τον αποπήρε. «Μ’ ακούς; Δεν θέλω να σε ξανακούσω να λες αυτή τη λέξη εδώ μέσα.»
Εκείνος βγήκε από το δωμάτιο χωρίς να πει τίποτε. Η Ειρήνη ξάπλωσε και την πήρε αμέσως ο ύπνος.
Πολλές μέρες κύλησαν έτσι. Κοιμόταν πολύ ή περνούσε τον καιρό της στο κρεβάτι, άβουλη, απαθής, αδιάφορη για τα πάντα. Δεν φρόντιζε το σπίτι, δεν μαγείρευε, δεν νοιαζόταν για τίποτα. Αν της μιλούσε ο άντρας της ο Γιώργος, του απαντούσε. Έτρωγε ότι της έβαζε μπροστά της χωρίς να καταλαβαίνει τι τρώει. Είχε καταντήσει ένα «φυτό».
Η μητέρα της, οι αδελφές της που την επισκέπτονταν δεν ήξεραν πώς να την βοηθήσουν. «Να ρωτήσουμε έναν γιατρό», είπε στον Γιώργο η πεθερά του.
«Ρώτησα τον γιατρό της» της απάντησε ο γαμπρός της. «Μου είπε ότι θα χρειαστεί χρόνο να το ξεπεράσει. Να κάνουμε υπομονή και να την στηρίξουμε.»
«Πώς, παιδάκι μου; Θεέ μου τι κακό ήταν αυτό που μας βρήκε…» είπε η απλοϊκή γυναικούλα.
Η Ειρήνη, μία εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα, όταν ο άντρας της αγόρασε ένα δέντρο για να στολίσουνε στο σπίτι τους, η πρώτη φορά που θα έκαναν Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στο δικό τους σπιτικό, αντέδρασε έντονα.
«Δεν θέλω να στολίσουμε τίποτα. Χάσαμε το παιδί μας και συ τολμάς να φέρνεις στο σπίτι δέντρο, στολίδια και λαμπιόνια;»
Ο Γιώργος δεν της έδωσε σημασία και συνέχισε τον στολισμό του δέντρου. Όταν τελείωσε άναψε τα φωτάκια και κάθισε στον καναπέ να θαυμάσει το έργο του. Η γυναίκα του πήγε να βγάλει τα φώτα από την πρίζα. Εκείνος την πρόλαβε και την έβαλε να καθίσει δίπλα του.
«Γιατί, Ειρήνη μου;» Της χάιδεψε τα μαλλιά, την φίλησε, της κρατούσε τα χέρια. «Νομίζεις ότι εγώ δεν λυπήθηκα, δεν πόνεσα; Ό,τι έγινε – έγινε. Ήταν γραφτό να συμβεί. Θα ξαναπροσπαθήσουμε…»
Όχι. Ποτέ ξανά. Δεν μπορώ να ξαναζήσω μια τέτοια απώλεια», ούρλιαξε η κοπέλα. «Θα πεθάνω, μ’ ακούς; Καλύτερα να πέθαινα κι εγώ μαζί με το παιδί μας…»
«Όλα θα πάνε καλά, θα δεις» την παρηγόρησε ο άντρας της. «Έρχονται γιορτές, δεν θέλω να σε βλέπω πικραμένη, σαν πεθαμένη. Σε ικετεύω, αγάπη μου, σκέψου και μένα. Υποσχέσου μου ότι θα κάνεις μια προσπάθεια…».
«Δεν μπορώ, μην μου ζητάς κάτι τέτοιο» παρακάλεσε η Ειρήνη.
«Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα προσπαθήσεις να γίνεις η Ειρήνη που αγάπησα και αγαπώ. Έχε μου εμπιστοσύνη. Όλα θα φτιάξουν…» ξανάπε ο Γιώργος.
Από κείνο το απόγευμα που της απέσπασε την υπόσχεση, η Ειρήνη άρχισε σιγά – σιγά να καθαρίζει το σπίτι, να τακτοποιεί, να μαγειρεύει. Νωρίς το βράδυ έκαναν έναν μικρό περίπατο οι δυο τους σε διαφορετικούς δρόμους της πόλης τους κάθε φορά. Οι στολισμένες βιτρίνες τραβούσαν τα βλέμματά τους, ο κόσμος που μπαινόβγαινε στα μαγαζιά κάνοντας τα ψώνια του τους έκανε να μπουν κι αυτοί στη δίνη του αγοραστικού πυρετού. Πήραν δώρα για τους δικούς τους, η Ειρήνη βγήκε κάποιο πρωί κι αγόρασε δώρα για τον άντρα της, η ζωή τους έμπαινε ξανά στο γνώριμο ρυθμό της πριν χαθεί το παιδί τους…
Παραμονή των Χριστουγέννων τους ξύπνησε πρωί- πρωί το κουδούνι που χτυπούσε δυνατά. «Ποιος να ’ναι τέτοια ώρα;» είπε ο Γιώργος αγουροξυπνημένος. Σηκώθηκε ν’ ανοίξει. Η Ειρήνη σηκώθηκε κι αυτή φορώντας τη ρόμπα της. «Να τα πούμε;» άκουσαν δυο παιδικές φωνούλες να ρωτούν.
Η Ειρήνη κοίταξε τα παιδιά με τα τριγωνάκια τους στα χέρια, κούνησε το κεφάλι της καταφατικά, ο Γιώργος άπλωσε προστατευτικά το χέρι του στους ώμους της κι όλοι μαζί, τα παιδιά και το αντρόγυνο άρχισαν να λένε τα κάλαντα…
                               

Επίκαιρο Διήγημα της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη



Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΙΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


Παρακαλούμε,  όλοι οι Συνάδελφοι που θα βρεθούν στην Θεσσαλονίκη,  στις 20 Δεκεμβρίου 2015, να τιμήσουν την Γιορτή και το έργο των εκπροσώπων μας,  διότι η Λογοτεχνία και δη η Ελληνική παίζει καθοριστικό ρόλο στον Πολιτισμό. 

Σας ευχόμεθα  ΚΑΛΉ ΕΠΙΤΥΧΊΑ 






Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

GEORGIA XENOPHOU / ΓΕΩΡΓΙΑ ΞΕΝΟΦΟΥ




Το Μέλος μας,   Γεωργία Ξενωφού στην μακρινή Αυστραλία , δραστηριοποιείται στην Ποίηση, στην Μετάφραση, στην Λογοτεχνία  και το  έργο της έχει μεταφραστεί από τον εκπρόσωπο της Κίνας Zhang Zhi. H Πρόεδρος της ΔΕΕΛ , το Δ.Σ. και όλα τα Μέλη της εκφράζουμε τα θερμά μας συγχαρητήρια και την ευχαριστούμε για την συμπαράσταση της,  στο μεγάλο Έργο της ΔΕΕΛ.










Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Βασιλική Γουλίμη -Τομπαλίδου

Η Λογοτέχνης Βασιλική Γουλίμη -Τομπαλίδου παρουσίασε στην έδρα της ΔΕΕΛ το πάντα επίκαιρο θέμα: «ΤΟ ΘΕΙΟ ΒΡΕΦΟΣ». Η ποιήτρια, πλημμυρισμένη από αισθήματα ανθρωπιάς, καλοσύνης, θέλησε σε έμμετρο λόγο να μοιραστεί τα βιώματά της ,  όπως λέει και η Γραφή , «εκ γάρ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί» (Ματθ. 12, 34)
Η εικόνα του Θεού ως Βρέφος είναι πάλε ποτέ παρούσα,  αφού η έννοια του χρηστού κ΄ αγαθού παιδιού χαρακτηρίζει τον Χριστιανικό Βίο και κάνει τις καρδιές μας να λάμπουν από χαρά και ΑΓΑΠΗ. Η έννοια της συμπόνιας,  της συμπαράστασης αποτελούν λέξεις «κλειδιά» στην ζωή μας και οφείλουμε να μην τα χάνουμε ποτέ! Η δημιουργός μας σήμερα και πάντα μας τα χαρίζει κάθε μέρα απλόχερα. 


 Η ΜΕΓΆΛΗ ΓΙΟΡΤΉ

Στους δρόμους βλέπεις να κυκλοφορούν
άνθρωποι με ρυτίδες
το χαμόγελο τους λείπει
και σαν ν΄άχουν παρωπίδες.

Δεν χαζεύουν στις βιτρίνες
αλλά έχουνε ανάγκη
τι να δουν που δεν θα πάρουν
και αυτό τους φέρνει άλγη.

Έρχονται άγιες ημέρες
και τις σκέπτονται με θλίψη
κι άλλοι εύνοια με χρήμα
που τίποτα δεν θα τους λήψη.

Μα έρχεται η γιορτή του κόσμου
με ελπίδα στη καρδιά
τ’ Άγιο Βρέφος που γεννιέται
θα μας δώσει τη χαρά.

Όλα τα καλά θα ’ρθούνε
με την Γέννηση Χριστού
παίρνει θέση η προσφορά μας
κάθε χριστιανού πιστού.

Το χαμόγελο θ’ ανθήσει 
κι μεγάλη η γιορτή
χριστιανό δεν θ’ αφήσει
κρεμασμένο σε κλωστή.

Κάποιοι πόρτες θα χτυπήσουν
με πανέρια και καλούδια,
και τις Άγιες μέρες όλοι
με τραγούδια θα χαρούμε .

Με χαρά για τ’ Άγιο Βρέφος
που εγεννήθη  στην σπηλιά,
σαν φτωχό μέσα στην φάτνη
με κορώνα βασιλιά.

Όποιος ζει μέσα στα πλούτη
που δεν ξέρεις γιατί ζει,
και δεν βοηθάει κανέναν
θα τα πάρει και μαζί;

Ο φτωχός όσα και νάχει
ξέρει πάντα να μοιράζει,
σαν ταΐζει στοματάκια
για τα πλούτη,  δεν τον νοιάζει

Άνθρωποι φτωχοί με πλούτη
στην καρδιά κι ευαισθησία,
να είναι πάντα ευλογημένοι
για την κάθε τους θυσία.

Όντος είναι ευλογημένοι
από του Θεού τη χάρη,
ν’ αγαπούν χωρίς συμφέρον
κι ας σηκώνουν ξένα βάρη.

Είθε η γιορτή του κόσμου
να μην τέλειωνε πότε,
κι πιστοί να έχουν πάντα
ναι,  Θεέ μου Δυνατέ.

Να προσφέρουν με αγάπη
και με το χαμόγελο τους,
ότι απ’ το υστέρημα τους
πάντα στο συνάνθρωπό τους 




Αποτέλεσμα εικόνας για θειο βρεφος






Γιώργος Γιακουμινάκης

       Ο πολυγραφότατος Ποιητής Γεώργιος Γιακουμινάκης από το Φρε Αποκόρωνα,   της λεβεντομάνας Κρήτης, κάθε φορά μας εκπλήσσει με τις ποιητικές δημιουργίες του!
Στα πλαίσια της ομιλίας το «ΘΕΙΟ ΒΡΕΦΟΣ »  της Λογοτέχνιδος Βάσω Γουλίμη Τομπαλίδου εκφράζει σε έμμετρο λόγο τις ανησυχίες του για το φαινόμενο της Παγκοσμιοποίησης, για την απώλεια της Ελληνικής μας ταυτότητας  και όχι μόνο…….
Το χαμόγελο πρέπει να διακρίνει όλα τα Πρόσωπα, για να υπάρχει η επικοινωνία των ανθρώπων για πάντα, για να  βαδίζουμε όλοι μαζί στα «άδυτα του Ουρανού», για να υπάρχουμε………




Σύγχρονοι Έλληνας
-------------------------- 

Γεννήθηκες Έλληνας
μα οι γονείς σου
είχαν αφήσει ήδη
τον παραδοσιακό τρόπο ζωής
των παλιών  Ελλήνων
και άρχισαν να μιμούνται
ανεξέλεγκτα το Δυτικό  τρόπο ζωής,
θαμπωμένοι από την καλοπέραση,
την άπληστη συσσώρευση αγαθών
και την κραιπάλη.
Κακή δασκάλα η Δύση.
Ξεστρατισμένοι στα μονοπάτια
που τους οδηγούσαν
στον πολιτιστικό και κοινωνικό μαρασμό
και στα οικονομικά αδιέξοδα
δεν θέλανε ή δεν μπορούσαν να δουν
τα πυκνά σύννεφα και τις καταιγίδες
που ερχόταν……..να κατασπαράξουν
τις  «Παχές αγελάδες»…
Κι εσύ βολεμένος
με το «όλα είναι πληρωμένα....»
ακολουθούσες στα τυφλά
ζητώντας και ξ αναζητώντας.
Τώρα όλοι μαζί θα πληρώνουμε  κάθε παλιά  αποκοτιά
και κάθε απόγονός μας
μολυσμένος από τον ιό της παγκοσμιοποίησης
δεν θα μπορέσει ποτέ
να ξαναγίνει Έλληνας
σαν τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για ελλάδα σαγαπω


 ΣΕ ΛΥΠΑΜΑΙ 
------------------  

Δεν είδα ποτέ γελαστό το πρόσωπό σου.
Μόνο πότε - πότε
ένα βεβιασμένο χαμόγελο
προσπαθεί να ανθίσει στα χείλη σου κάποιες φορές
μα μέχρι να ανοίξει  χάνεται.
Μου λες ότι το γέλιο
είναι ασυμβίβαστο
με τη σοβαρότητα και τη σοφία.
Σου απαντώ ότι είναι
η γέφυρα επικοινωνίας των σοφών ανθρώπων
και ο κρίκος που κρατά τις σχέσεις μας.
Ω ! το αυθόρμητο γέλιο και το χαμόγελο της καρδιάς
μου αποκαλύπτει μια λεωφόρο
πάνω στην οποία μπορώ να σερφάρω στις θάλασσες των αγγέλων
και να φθάσω στα άδυτα του ουρανού.
Κι εσύ : Σκοντάφτεις πάνω στο γέλιο μου
πέφτεις κάτω και λασπώνεσαι……
μα εγώ πάλι θα σου χαμογελάσω
και δε θα γελάσω ποτέ με το πάθημά σου.
                                                Γιώργος   Γιακουμινάκης
                                     

ΣΟΦΙΑ ΠΑΤΟΥΧΑ ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ



ΕΛΛΑΔΑΣ ΧΡΩΜΑΤΑ




ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ  ( ΜΕ ΤΗΝ ΜΈΘΟΔΟ ΤΗΣ ΧΑΡΤΟΠΕΤΣΕΤΑΣ)
ΝΤΕΚΟΥΠΑΖ 




Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

ΣΟΦΙΑ ΠΑΤΟΥΧΑ ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ

 Η ζωγράφος μας κα Σοφία Πατούχα –Δημητρούκα,  ύστερα από πολύ χρόνο απουσίας,  μας στέλνει μαζί με τις ευχές και την αγάπη της τις καινούργιες της Δημιουργίες. Μέσα από τα χρώματα με μεγάλη φαντασία ,  δημιουργικότητα , θετική ακτινοβολία , ποιότητα, εκφράζει την αγνή της καρδιά, την φρεσκάδα ενθαρρύνοντας  την καθαρή και ειλικρινή επικοινωνία. Μέσα από την ανάμιξη των ζεστών χρωμάτων θέλει όχι μόνο να ερεθίσει τον νου  αλλά  να μας  ξυπνήσει από την απομόνωση , από κάθε τι που δηλητηριάζει την ζωή μας  και  να δηλώσει συμβολικά  πως μπορούμε να ελπίζουμε στις καλλίτερες μέρες …………..



Στο κέντρο του πίνακα εντελώς τυχαία σχηματίστηκε το Σ , αρχικό γράμμα του ονόματός της




Έμφαση στην γαλήνη , ηρεμία 

Χώρος κρίσις εαυτού



Αγαπητή Σοφία , 
Προσμένουμε καινούργιες δημιουργίες 

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΡΒΕΡΗ -ΒΑΡΡΑ & Δ.Σ. 

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
27-11-2015




Η  Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών & Καλλιτεχνών Dr. Χρυσ. Βαρβέρη –Βάρρα, το Δ.Σ. και όλα τα Μέλη της εκφράζουν, για τον ξαφνικό θάνατο του Συγγραφέα, Ποιητή, Πνευματικού Δημιουργού, πολυβραβευμένου Μέλους της, ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ  τα θερμά τους συλλυπητήρια τόσον προς την Οικογένεια του, όσον και προς σύσπασα την Λογοτεχνική Κοινότητα.
Στο Πρόσωπό του έβλεπες την λεβεντιά, την σύνεση, την αποφασιστικότητα, τον Αγώνα και αντλούσες   δύναμη από το παράδειγμα του Βίου Του, ότι και να γίνει θα τα καταφέρω σου μήνυε.
H Επικήδειος Ακολουθία θα τελεσθεί στο 3ο Νεκροταφείο Νίκαιας στις 28.11.2015 και ώρα 12:30 μ.μ.

Σεβαστέ και αγαπητέ μας Στέφανε, 
         Καλό σου Ταξίδι!


    Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ                             ΤΟ                              Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
       ΧΡ. ΒΑΡΒΕΡΗ - ΒΑΡΡΑ                  Δ.Σ.                         ΑΙΚ. ΒΛΑΧΟΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ-
                                                                                                 ΜΠΑΤΑΛΙΑ

 Αποτέλεσμα εικόνας για στεφανια κηδειας τιμες

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ


Αποτέλεσμα εικόνας για πονεμενη μανα μικρασιατικης καταστροφης


Αποτέλεσμα εικόνας για πονεμενη μανα μικρασιατικης καταστροφης


“Η ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ Η ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΜΑΝΑ”

Στο νέο του Λαογραφικό βιβλίο  με τίτλο “Η ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ Η ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΜΑΝΑ” ο   Στέφανος Καραγιάννης υπογράφει ένα βιβλίο μνήμης με πλούσιο αρχειακό υλικό,  το οποίο έρχεται να συμπληρώσει τη ιστορική, πολιτιστική και  πολιτισμική πραγματικότητα της Δραπετσώνας. Ξεδιπλώνει τον χάρτη της γεωμορφολογίας της, της αρχιτεκτονικής της συγκρότησης και της ιστορικής της  αναδρομής. Μέσα από   στις σελίδες γνωστοποιείτε στους αναγνώστες του οι   πιο ενδιαφέρουσες ιστορικές, πολιτιστικές και πολιτισμικές καταγραφές, οι σημαντικότερες  πληροφορίες για τη ζωή των κατοίκων, οι  ασχολίες, τα ήθη και τα έθιμα τους, τα  κυριότερα γεγονότα,  πλούσια στοιχεία  που αφορούν την  Δραπετσώνα και οι πολυποίκιλες δραστηριότητες των   Φορέων του  και των ανθρώπων του.
 Ο συγγραφέας με κατάθεση ψυχής, ρεαλισμό, λεβεντιά, υπερβολική αισθηματικότητα ,  λεξιλόγιο που κοσμείται από  ιδιωματισμούς της εποχής εκείνης,  και με «μπέσα»   επιστρέφει στα τοπία των νεανικών  του χρόνων κι από ’κει και μετά παλινδρομεί συνεχώς στις ενότητες του έργου του. Ανατέμνει την μεγάλη του αγάπη την «πονεμένη Μάνα Δραπετσώνα»  συνοικία με συνοικία, στέκι με στέκι, Μανιάτικα, «Κρεμμυδαρού» ή «Λιμανάκι», «Ηετιώνια» Πλατεία Καραϊσκάκη, Λεμονάδικα, Αγιά-Σοφία, Άγιος- Διονύσιος, Ταμπούρια, Αμφιάλη, Κερατσίνι, Πέραμα, Κοκκινιά, Άσπρα Χώματα, Καμίνια, Κορυδαλλός.
-Μας διηγείται για τις   περιοχές  αυτές  ότι κατοικήθηκαν κυρίως από Μικρασιάτες οι οποίοι  προερχόμενοι από τόπους με μακραίωνη πολιτισμική παράδοση, μετέφεραν στην νέα τους πατρίδα όχι μόνο την φτώχεια τους,  αλλά και τον πολιτισμό τους. Η μουσική τους, επηρέασε τα λαϊκά στρώματα, παρέχοντας νέους τρόπους έκφρασης. Ο μικρασιατικός αστικός πληθυσμός, προστιθέμενος στον ελληνικό αστικό πληθυσμό, καθόρισε τη σύζευξη του σμυρνέικου με το ρεμπέτικο και  η μουσική ορχήστρα εμπλουτίστηκε και με νέα  όργανα (μπαγλαμά, τα σάζια, τους ταμπουράδες, το βιολί, το ούτι, το κανονάκι κ.α.)
-Περιδιαβαίνει τις γειτονιές με θλίψη, παράπονο  για την φτώχεια, εκμετάλλευση,  αδικία   και μέσα από το ποιητικό του ταλέντο με Δημοτικούς , πραγματολογικούς  στίχους γράφει τους καημούς του  σε έμμετρο λόγο. Μας καταθέτει ποιήματα :” Αγαπημένη ηρωίδα Μάνα μου”, “Ο Πρεζάκιας”, “Το συμβάν και το τραγούδι του Μάγκα”, ”Η Αγνή των Βούρλων και του Λιμανιού”, ”Θρυμματισμένα Νιάτα ”,”Η ζωή μας στη Δραπετσώνα” κ.α.
- Ακτινογραφεί με επίμονη ματιά όλα τα μέρη που περπάτησε , τις μπαρμουτιέρες, τα σφαιριστήρια, τα σπίτια ανοχής τα λεγόμενα από τότε και μέχρι σήμερα τα «Βούρλα», τους παλιούς κινηματογράφους, τα μπουζουκομάγαζα και τα καμπαρέ που συγκέντρωναν τους μάγκες του Πειραιά, τους  φιγουράκιδες και  τους ναυτικούς της εποχής εκείνης καθώς και το ρεμπέτικο τραγούδι.
-Eξοικειώνει  τον αναγνώστη στην διάλεκτο , «ανάποδα η Ελληνική Γλώσσα»   που χρησιμοποιούσαν οι μάγκες «κουτσαβάκηδες,» στην καθημερινή τους ζωή  και στις κομπίνες του δρόμου, στα μυστικά του καφέ, του πιοτού, της τράπουλας και των ζαριών. Και, πάνω απ’ όλα, αποκαλύπτει με περίσσια αγάπη και θαυμασμό μια συνομοταξία γυναικών που είναι οι κυρίαρχες του παιχνιδιού, μακριά από τα κλισέ που έχουμε ακούσει, διαβάσει και αναπαραγάγει κατά κόρον. Τόση μαγκιά – και δεν ειρωνεύεται.
- Όλη αυτή η   περιδιάβασή μας στις γειτονιές της Δραπετσώνας θα φωτίσει πλευρές της ιστορίας της και την καθημερινότητα εκείνων που  μεγάλωσαν και έζησαν στις παράγκες, εργάστηκαν στα Λιπάσματα και τα Τσιμέντα, πολέμησαν με τον ΕΛΑΣ και εξορίστηκαν την περίοδο της χούντας. Ο Συγγραφέας  θα μας ξεναγήσει  στις δικές του γειτονιές: από την προσφυγογειτονιά του Μεσοπολέμου με τις μεγάλες απεργίες στα εργοστάσια, τους αγώνες της Κατοχής και την Αντίσταση, στη μεταπολεμική προσπάθεια ανασυγκρότησης και το γκρέμισμα των παραπηγμάτων μέχρι τη σημερινή μεγάλη προσπάθεια να αποκτήσει η πόλη διέξοδο στη θάλασσα
Αναβιώνει μια εποχή που δεν την έσβησε ο χρόνος, αφού εξακολουθούν τα κατάλοιπα της να είναι και σήμερα ζωντανά ανάμεσα μας. Πρόκειται για βιβλίο γνήσια πειραιώτικο – πατριωτικό.
 Αν και Λαογραφικό - Αυτοβιογραφικό, το βιβλίο είναι γραμμένο σε ένα στοχαστικό αλλά ουδέτερο τρίτο πρόσωπο, με λιτότητα , αλήθεια που καταφέρνει , μέσα από τις ατομικές εμπειρίες  και τις εμπειρίες των προσφύγων και όχι μόνο, να κερδίσει την αγάπη και τον σεβασμό του αναγνώστη δίδοντας του «ιστορική θέαση» συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν.  
          Εκτιμώ ιδιαίτερα αυτή την  προσπάθεια καταγραφής της τοπικής ιστορίας μας. Το έργο του Στέφανου Καραγιάννη   είναι πολύ σημαντικό. Η συλλογή στοιχείων από την ζωντανή  παράδοση, την άυλη πολιτιστική μας κληρονομιά, αποτελεί ευαίσθητο αλλά συνάμα σημαντικό εγχείρημα στα πλαίσια της ιστορικής έρευνας. Ένα εγχείρημα, όμως, που συμβάλλει ουσιαστικά στη διατήρηση της ιστορικής μας  ταυτότητας και  μαρτυρία συγκλονιστική, που πιστοποιεί  την ύπαρξη του Μικρασιατικού Ολοκαυτώματος.
Εύχομαι το βιβλίο να αξιοποιηθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό και να εκπληρώσει τους σκοπούς για τους οποίους έχει γραφτεί, προσφέροντας μια ευσύνοπτη και περιεκτική επισκόπηση της εμπειρίας της πολιτικής προσφυγιάς, που απευθύνεται τόσο στους ειδικευμένους μελετητές όσο και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΒΡΑΒΕΙΑ ΓΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Αθήνα , 12.02.2015
Με εκτίμηση
Αικ. Βλαχοπαναγιώτου –Μπατάλια