Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ "ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ"















   Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ 


 Η ελληνική Μυθολογία είναι η αποκωδικοποιημένη γνώση, γραμμένη και βασισμένη σε κάποιους ιερούς κώδικες. Κάθε κώδικας εμπεριέχει συμπυκνωμένες πληροφορίες, γνώσεις που χρειάζεται να αποκωδικοποιηθούν σωστά από ανθρώπους υπεύθυνους, ικανούς να αντιληφθούν, να εκτιμήσουν και να σεβαστούν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Λέγεται από κάποιον ότι, ‘η ελληνική Μυθολογία είναι σαν την ατομική ενέργεια που πρέπει να πέφτει σε χέρια υπεύθυνων διότι σε χέρια αδαών ίσως να φέρει καταστροφή’’. Κάποιοι ερευνητές, και μάλιστα έλληνες, προφανώς δεν έχουν κατανοήσει αυτό το πνεύμα. Δεν έχουν καταλάβει ποια είναι η έννοια των μαχών και των σκοτωμών που αναφέρονται στην ελληνική  Μυθολογία. Δεν γνωρίζουν ότι, είναι γραμμένη με αναρίθμητους συμβολισμούς από ανθρώπους λεπτολόγους που ήσαν αστρονόμοι και μύστες κατά τον Αριστοτέλη και μάλιστα... οι αστρολόγοι της εποχής μας παραδέχονται ότι βασίζονται στις απόψεις και θεωρίες τους. Έτσι... ενοχοποιούν τους ολύμπιους ότι έδιναν μάχες για το κέφι τους  με σκοπό να ικανοποιήσουν αρνητικά ένστικτα και ιδιοτελείς σκοπιμότητες όπως αφήνουν να εννοηθεί, και ότι, σαν οντότητες αρνητικές εκδήλωναν πάντα το μίσος και τη ζήλια που τους διακατείχε. Ενοχοποιούν επίσης τους αρχαίους προγόνους          μας διότι είχαν ιερό ζώο το φίδι, εκλαμβάνοντάς το σαν κάτι το αρνητικό.
    Το φίδι είναι αρχετυπικό σύμβολο κοσμολογικών και κοσμογονικών περιγραφών, είναι ο συμβολισμός με τον οποίο συμβολίζεται η  ενέργεια, αυτό ισχύει και για τους δράκους. Η παρουσία του σε κάθε αρχαιοελληνική παράσταση δεν είναι καθόλου διακοσμητική ούτε αρνητική, είναι η αποτύπωση της ενέργειας και της δράσης.

   Ο πρώτος άθλος του Ηρακλή ήταν να πνίξει τα δύο φίδια που του έστειλε η  Ήρα πάνω από την κούνια του, το άσπρο και το μαύρο. Με την πράξη του αυτή κατάφερε να ελέγξει τις ενέργειες, θετική και αρνητική, για να μπορέσει έπειτα να τις κατευθύνει. Γνώριζε πολύ καλά ότι, για να κατευθυνθούν οι ενέργειες χρειάζεται πρώτα να ελεγχθούν. Η πράξη της Ήρας, να στείλει δύο φίδια σε ένα ανυπεράσπιστο μωρό, δεν ήταν τυχαία, ήταν στα πλαίσια του κοσμικού σχεδίου.
Αποτέλεσμα εικόνας για ηρακλησ ημιθεοσΤο μέλλον καθορίζεται και διαμορφώνεται από το νόμο του αποτελέσματος που προέρχεται από κάποια αιτία και η αιτία  στην περίπτωση αυτή ήταν η πράξη της Ήρας, αδερφής και συζύγου του Δία, το αποτέλεσμα της αιτίας αυτής ήταν η ευκαιρία που δόθηκε στον Ηρακλή να ξεκινήσει τους άθλους του και να πετύχει αυτό που είναι ο σκοπός του κάθε ανθρώπου. Είναι κατανοητό λοιπόν ότι το μίσος και η ζήλια που υποτίθεται ότι την ώθησε στην πράξη της αυτή ήταν συμβολική, ήταν... όπως είναι κατανοητό, στα πλαίσια εξελικτικών αναγκών και δραστηριοτήτων που διέπουν την κοσμική εξέλιξη.
    Σε αρχαίες παραστάσεις παρατηρούμε τους ολύμπιους, τις ανώτερες υπερβατικές υποστάσεις που εξελίχθησαν πέρα από το ανθρώπινο επίπεδο, να μάχονται με τα παιδιά της Γαίας που όλα έχουν φιδοουρές και συμβολίζουν τις ενεργειακές στοιχειακές δυνάμεις της φύσης. Βλέπουμε τους ολύμπιους [ιερά αρχέτυπα], να μάχονται με κάποια από τα παιδιά της Γαίας [ενεργειακά αρχέτυπα], κρατώντας φίδια στα χέρια σε μια κοσμική σύγκρουση που λαμβάνει χώρα στα πλαίσια της εξελικτικής κοσμικής πορείας.
    Ο Ηρακλής έλεγξε τις μικρές ενέργειες, ενώ ο Απόλλωνας και άλλοι ολύμπιοι, με τη βοήθεια και του Ηρακλή που ήταν θνητός, έλεγξαν τις μεγάλες, τις αστρικές ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις του πλανήτη ώστε να προκύψει η ενεργειακή κοσμική εξέλιξη στους άνω και κάτω, άνω και άνω, τρεις κόσμους.  
     Κάθε αρνητική δραστηριότητα που αναφέρεται στη Μυθολογία μας είναι συμβολική.  Κάθε συμβολισμός εμπεριέχει συμπαντικές κωδικοποιημένες πληροφορίες. Κάθε σκοτωμός που αναφέρεται και που βλέπουμε σε αρχαίες παραστάσεις, δεν υπονοεί σκοτωμό με την έννοια του θανάτου αλλά έλεγχο του ηττημένου.
    Εν Αρχή ην το Χάος [Ησίοδος]. Από το Χάος προήλθε η Γαία και ο Έρως .
Κάποια από τα παιδιά της Γαίας μετά από μελέτη και παρατήρηση κάποιων αρχαιοελληνικών παραστάσεων διαπιστώνεται ότι,  τα παιδιά της Γης και του Ουρανού, της Γης και του Τάρταρου, της Γης και του Πόντου, της Γης και του Ποσειδώνα,  έχουν σώματα φωλιδωτά, ουρές φιδίσιες και τα παιδιά του Πόντου δρακοουρές και ψαρίσιες. [Συμβαίνει και σε κάποια εγγόνια της Γης]. Κάθε ουρά αντιπροσωπεύει κάποια ενεργειακή ιδιότητα και ποιότητα. Κάθε ένα από τα παιδιά αυτά έχει ένα ιδιαίτερο συμβολισμό, ή και περισσότερους,  όπως και άλλα αρχέτυπα, ενεργειακά και μη, που αναφέρονται στη Μυθολογία μας. Κάθε παιδί και μια ιστορία, κάθε μύθος ...και μια αξία.
 Όλα είναι  αρχετυπικές ενεργειακές οντότητες, είναι της φύσης τα στοιχειά που οι ολύμπιοι , έδωσαν συμβολικές μάχες με όλους αυτούς και τους νίκησαν χρησιμοποιώντας κάποιες υπερβατικές προτροπές.

    Ο Πύθωνας [δράκος] το τελευταίο παιδί της Γης που γεννήθηκε από τη λάσπη του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα, είναι σύμβολο αστρικών διαταραχών  που απελευθερώθηκαν από ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις οι οποίες  επηρεάζουν τον πλανήτη δρώντας με τη μορφή παγετώνων, σεισμών  κατακλυσμών τυφώνων και υψηλών θερμοκρασιών. Οι δυνάμεις αυτές δημιουργήθηκαν με την εκτόνωση της συσσώρευσης αστρικών ενεργειών που ενέσκηψαν στο Πλανήτη με την σύμπτυξη θετικών και αρνητικών δυνάμεων. Όλες αυτές οι ηλεκτρομαγνητικές ενέργειες που απελευθερώθηκαν και επέφεραν αστρικές διαταραχές με ακραία καιρικά φαινόμενα που επηρεάζουν τον Πλανήτη, πιθανών όταν συνέπεσαν όλες μαζί ταυτόχρονα δημιούργησαν ένα κατακλυσμό. Διότι, ένας κατακλυσμός, κατά την γνώμη μου, δεν προκύπτει μόνο λόγω ακραίων καταρρακτωδών βροχών και πλημμυρών, αλλά και με την ακολουθία όλων αυτών των φαινομένων που προαναφέρθηκαν. Ο Πύθωνας λοιπόν,  που γεννήθηκε από την λάσπη του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα είναι σύμβολο όλων αυτών των καταστρεπτικών δυνάμεων και ο Απόλλωνας ελέγχοντάς τον έγινε κύριος των δυνάμεων αυτών με σκοπό να τις μετουσιώσει έπειτα σε υγιείς ποιότητες.    Και θα σημειώσω ότι, για τους προηγούμενους κατακλυσμούς που αναφέρονται στην Μυθολογία, προφανώς να έπαιξαν ρόλο τότε κάποιες άλλες Οντότητες, άλλες Υποστάσεις κάποιων μακρινών εποχών.  Και με τη γνώση λοιπόν , ότι και τα ενεργειακά πεδία της Γης  δημιουργήθηκαν από κάποια ενεργειακή σύμπτυξη θετικών και αρνητικών δυνάμεων, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι, ο Πύθωνας συμβολίζει και τα ενεργειακά πεδία της Γης, κατά τη γνώμη μου. Τα άλλα παιδιά της, ο Εγκέλαδος, αρχηγός των Γιγάντων, γιος της Γης και του Τάρταρου, συμβολίζει γενικά όλα τα είδη σεισμών. Ο Τυφωέας, γιος επίσης της Γης και του Τάρταρου, που κατά τον Παυσανία ταυτίζεται με τον Εγκέλαδο, συμβολίζει τους ηφαιστειακούς σεισμούς και τα ηφαίστεια, η γυναίκα του, Έχιδνα, τους υποχθόνιους [ζούσε κι εκείνη μαζί με τον άνδρα της κάτω από τη Γη]. Η κόρη τους, Χίμαιρα, τους τεκτονικούς που είναι οι πιο καταστρεπτικοί και οι πλέον συνηθισμένοι, μάλιστα ο Ησίοδος αναφέρει ότι εμφανιζόταν ξαφνικά από τόπο σε τόπο και έσπειρε την καταστροφή. Ο Πολυβώτης συμβολίζει τους υποθαλάσσιους σεισμούς, ο Τυφώνας  τους τυφώνες, η Σκύλα τους κυκλώνες και η Χάρυβδη τους αντικυκλώνες. Ο Αλκυονέας , πιθανόν να ταυτίζεται με τον Τυφωέα.  Όλες οι οντότητες αυτές έχουν σώματα φωλιδωτά , ουρές φιδίσιες ή δρακοουρές . [Υπάρχει αναφορά  στο βιβλίο με τίτλο ‘’Ακολουθώντας τα ίχνη του φιδιού’’ της Μαρίας Νικολουδάκη - Ρουτσιέρη που δίνονται επιχειρήματα για όλα όσα γράφονται].
    Οι ολύμπιοι έδωσαν μάχες  με όλους αυτούς και τους νίκησαν.
    Οι μάχες αυτές οι εικονικές και οι [σκοτωμοί] είναι αρχέγονες διαδικασίες που σηματοδοτούν την απ’ αρχής κόσμου ενεργειακή κοσμική εξέλιξη πάνω στον πλανήτη Γη. Είναι συμβάντα ουρανίων και επιχθονίων γενεσιουργών δυνάμεων, αιτίες κοσμικών φαινομένων που αντιπροσωπεύονται από τα παιδιά της Γαίας, και  οι Ολύμπιοι, όπως προαναφέρθηκε, έδωσαν συμβολικές  μάχες με τα παιδιά αυτά και τα νίκησαν κατορθώνοντας έτσι να γίνουν κύριοι και ελεγκτές των στοιχειακών δυνάμεων των τριών κόσμων.
    Με τις μάχες αυτές και τους [σκοτωμούς] που αναφέρονται επέρχονταν ο  έλεγχος του ηττημένου και όχι ο θάνατος όπως κάποιοι πρεσβεύουν. Όποιος σκότωνε δράκο, ή άλλη ενεργειακή οντότητα, έθετε υπό έλεγχο το δράκο και γινόταν κύριος της ιδιότητας που αντιπροσώπευε και κατείχε ο δράκος. Έτσι... οι ολύμπιες υπεροντότητες, [σκοτώνοντας], ελέγχοντας δηλαδή τα παιδιά της Γαίας, τις αρχετυπικές στοιχειακές δυνάμεις της φύσης που όλοι τους έχουν  δρακοουρές και φιδοουρές, έγιναν εκείνοι οι ελεγκτές των ενεργειακών ιδιοτήτων που αντιπροσώπευαν οι ηττημένοι. Σκοπός τους ήταν... οι ενέργειες αυτές που κατακτήθηκαν να μετουσιωθούν έπειτα σε υγιείς ιδιότητες και ποιότητες, επιτυγχάνοντας έτσι... με τη νίκη τους επί των Γιγάντων να ισορροπήσουν τις δύο ενέργειες τις κοσμικές και με τη νίκη τους επί των Τιτάνων να γίνουν κύριοι και ελεγκτές της κοσμικής εξουσίας. Κατάφεραν... με το έργο τους να γίνουν φορείς και δότες θεϊκών δυνάμεων.
    Επίσης... τις ενέργειες αυτές που κατακτήθηκαν, κατάφεραν να τις ελέγξουν, να τις κατευθύνουν, να τις ορίσουν και να τις ταυτοποιήσουν ώστε να γίνουν κατανοητές στα πλαίσια της Κοσμικής Νόησης.
    Η δράση τους συνετέλεσε στην εκτόνωση και απελευθέρωση της συσσώρευσης των ενεργειών οι οποίες δημιουργήθηκαν με τη σύμπτυξη θετικών και αρνητικών γενεσιουργών δυνάμεων που ενέσκηψαν στον πλανήτη δημιουργώντας αστρικές διαταραχές.
    Με τον πόλεμο ψυχής που έδωσαν οι Ολύμπιοι  με τους Τιτάνες οι οποίοι αντιπροσώπευαν την κοσμική εξουσία και με τους Γίγαντες που ήσαν οι καταστρεπτικές δυνάμεις της φύσης, όπως προαναφέρθηκε , έλεγξαν ήχους, φόρμες, δομές και κραδασμούς, κατορθώνοντας έτσι να γίνουν οι ενορχηστρωτές των κοσμικών ενεργειών και οι κυρίαρχοι της πλανητικής και επίγειας εξουσίας.
    Συνήθως σκοτώνονται δράκοι . Οι δράκοι κατά το Ν. Μαριορή,  είναι οι μυθολογικές εκείνες οντότητες που οι αρχαίοι προγονοί μας τους έδιναν την ιδιότητα του φύλακα κάποιου θησαυρού. Οι φύλακες όμως αυτοί δεν ασχολούνταν για τον επιούσιο, δεν εργαζόταν επί πληρωμή, αλλά ήσαν ταυτισμένοι με το αντικείμενο ή το είδωλο που ετάχθησαν να φυλάνε. Μεταξύ τους υπήρχε σχέση ούτε πραγματική, ούτε εξωπραγματική, αλλά μια σχέση ταύτισης και εσωτερικής επικοινωνίας. Όποιος λοιπόν σκότωνε δράκο έλεγχε την ενέργεια του και γινόταν, κατά τη γνώμη μου, ο κυρίαρχος της ενέργειας αυτής που ήταν ταυτισμένος ο δράκος, όπως προαναφέρθηκε. Έτσι... ο Ηρακλής, σκοτώνοντας το Λάδωνα πήρε τα Χρυσά Μήλα των Εσπερίδων και έγινε κύριος της νιότης και της αθανασίας. Ο Κάδμος σκοτώνοντας το δράκο της Αρείας Κρήνης πήρε την Αρμονία. κλπ. κλπ.
    Ο Απόλλωνας σκότωσε τρεις φορές ίσως και περισσότερες τον ίδιο δράκο, τον Πύθωνα.  Υπάρχουν αναφορές ότι τον σκότωσε στον Παρνασσό, στην Κασταλία και στο Ναό της Γαίας, κάτι που δεν θα μπορούσε να συμβαίνει στα πλαίσια της λογικής. Είναι  προφανές λοιπόν ότι οι σκοτωμοί που αναφέρονται δεν υπονοούν θάνατο αλλά έλεγχο του ηττημένου.
    Οι Θεομαχίες, Γιγαντομαχίες και Τιτανομαχίες προηγήθηκαν της γενέσεως του Πύθωνα και σύμφωνα με το μύθο περί της γέννησης του Απόλλωνα, ο Πύθωνας, το τελευταίο παιδί της Γης, περιγράφεται  σαν πολυκέφαλος, τερατώδης και απαίσιος όφις  και κάθε κεφάλι, κατά τη γνώμη μου, συμβολίζει κάποια κοσμική ενέργεια από αυτές , που ως άνω αναφέρθηκαν.     Λέγεται ότι στον κατακλυσμό , το πλοιάριο του Δευκαλίωνα και της Πύρρας μετά από εννέα ημέρες και νύκτες περιπλάνησης προσάραξε στον Παρνασσό. 
    Ο Απόλλωνας, τέσσερις μέρες μετά τη γέννησή του [ σκότωσε τον Πύθωνα], τον έθεσε δηλαδή υπό έλεγχο στον Παρνασσό. Έλεγξε πρώτα, ως είναι κατανοητό, τις μεγάλες γενεσιουργούς κοσμικές ενέργειες που τον αντιπροσώπευε για να γίνει  εκείνος κυρίαρχος των ιδιοτήτων αυτών, με σκοπό να τους μετουσιώσει  σε υγιείς ιδιότητες όπως προαναφέρθηκε και  έτσι, έγινε μια αρχή για να μπορέσει έπειτα να προχωρήσει στο έργο του. Αυτό  έκανε και ο Ηρακλής [ημίθεος],  έλεγξε κι εκείνος τις μικρότερες  ενέργειες σκοτώνοντας τα δύο φίδια πάνω από την κούνια του για μπορέσει έπειτα να δράσει.
    Παρατηρούμε εδώ ότι, αυτό που συνέβη  στην περίπτωση του Απόλλωνα αλλά και του Ηρακλή, αιτία ήταν η ζήλια της Ήρας. Η ζήλια και ο φθόνος έχει να κάνει με τη διαμόρφωση του εσώτερου εαυτού που εκδηλώνεται από κάποια εσωτερική σύγκρουση,  και εδώ, στις δύο περιπτώσεις που αναφέρθησαν, εξωτερικεύεται και αποδίδεται με συμβολισμούς ώστε να γίνει πιο  κατανοητός ο μύθος .  
    Ο Πύθωνας λοιπόν δεν σκοτώθηκε στον Παρνασσό αλλά τέθηκε υπό έλεγχο, έτσι...έφυγε από τον Παρνασσό και πήγε στην Κασταλία . Η Κασταλία είναι μία από τις τέσσερις εστίες του ενεργειακού χώρου των Δελφών, ο χώρος που εξέπεμπε ακαριαία μετάδοση νοητικών μηνυμάτων, ο δίαυλος που η Πυθία έπαιρνε τους λεγόμενους χρησμούς. Ο Πύθωνας, κατά τον Παυσανία, όπως και η Πυθία, είχε το προνόμιο της μαντικής ικανότητας. Γνώριζε ότι, ο γιος της Λητούς θα τον σκότωνε και θα του έπαιρνε το μαντείο και αυτός ήταν ο λόγος που αναφέρεται ότι κυνηγούσε τη Λητώ και τον Απόλλωνα..
 Ο Απόλλωνας λοιπόν...[σκοτώνοντας τον και πάλι στην Κασταλία], όπως λέει η Μυθολογία μας, ελέγχοντας δηλαδή την ενέργειά του και εκεί, έγινε ο κυρίαρχος της μαντικής ικανότητας, της άλλης ενέργειας που κατείχε και αντιπροσώπευε ο Πύθωνας. Αυτό ισχύει και για το [σκοτωμό] των ιερέων του μαντείου που ήσαν κι εκείνοι κοινωνοί της ιδιότητας αυτής. Να λοιπόν ο λόγος που [σκότωσε] και τους ιερείς ο Απόλλωνας . Όχι βέβαια από ιδιοτελείς σκοπιμότητες η από φθόνο όπως κάποιοι πιστεύουν αφού άλλωστε δεν είχαν προηγούμενα μεταξύ τους.
    Ο Πύθωνας, και πάλι δεν σκοτώθηκε αλλά τέθηκε υπό έλεγχο για δεύτερη φορά... έτσι... έφυγε από την Κασταλία, πήγε σε μία άλλη εστία του ενεργειακού χώρου των Δελφών, στο ναό της Γαίας, της προ γιαγιάς του, και έγινε ο φύλακας του Ναού. Μέσα στο Ναό απέκτησε πνευματική ιδιότητα και θεϊκή ποιότητα, έγινε φτερωτός, και είναι γνωστό ότι τα φτερά συμβολίζουν το πνεύμα. Απέκτησε εδώ το προνόμιο να είναι ο φύλακας του Φωτός.  Όμως, στον πλανήτη, λέγεται ότι δεν έστελνε το πραγματικό αλλά ένα υποκατάστατο του φωτός και όταν ο Απόλλωνας τον [σκότωσε], τον έθεσε υπό έλεγχο για τρίτη φορά, κατά τη γνώμη μου, πήρε την ενέργεια που κατείχε ο δράκος και έγινε εκείνος ο φωτοδότης Απόλλων αφού απελευθέρωσε στη Γη το αληθινό Φως.
    Ο Πύθωνας [και όχι άλλος δράκος] αναφέρεται και εδώ σαν  φύλακας του ιερού της Γαίας, γι’ αυτό, θα έλεγα ότι δικαιώνεται η θεωρία αυτή, ότι δηλαδή ο Απόλλωνας για τρίτη φορά [σκότωσε], έλεγξε την ενέργεια του Πύθωνα.
    Όμως... τον αντιμετώπισε και τέταρτη φορά  αφού υπάρχουν αναφορές ότι τον κυνηγούσε όπως και τη μητέρα του, Λητώ. Θα μπορούσε λοιπόν η ιστορία του αυτή να είναι ίδια ή όμοια με του Ορφέα αφού και οι δύο είχαν την ίδια ιδιότητα, το προνόμιο της καλλιτεχνίας και ειδικά της μουσικής. Αναφέρεται στα ορφικά ότι κυνηγούσε και τον Ορφέα κάποιος δράκος, όμως, βοηθούμενος από το θεό Ήλιο βρήκε  προστασία στο ναό του, έτσι γλίτωσε. Ο δράκος με το δάγκωμα θα του μετέδιδε την ενεργειακή ιδιότητα που συμβόλιζε και κατείχε, πιθανόν όμως δεν του ήταν αρεστή, ή ίσως η τύχη του επιφύλασσε  κάτι καλύτερο αφού είχε ταχθεί να γίνει καλλιτέχνης. Έτσι..., μέσα στο ναό του Ηλίου φωτίστηκε, απέκτησε ηλιακή ανώτερη ποιότητα, αυτή της καλλιτεχνίας και της μουσικής, έγινε κύριος δηλαδή των ιδιοτήτων που κατείχε και ο Απόλλωνας.  Είναι λογικό λοιπόν να συνέβη το ίδιο και στον  Απόλλωνα, να βρήκε δηλαδή κι εκείνος καταφύγιο στο ναό του Ηλίου όταν τον κυνηγούσε ο Πύθωνας αφού μάλιστα ήταν ο εκλεκτός του και να απέκτησε στο ναό την ιδιότητά του σαν Μουσιγέτης.
   Υπάρχει εδώ μια λογική που θα μπορούσε να δικαιώσει τη θεωρία ότι,
ο Απόλλωνας [σκότωσε ], έλεγξε δηλαδή την ενέργεια του ίδιου δράκου [Πύθωνα] τρεις φορές και τον αντιμετώπισε άλλη μία στο ναό του Ηλίου. Δεν σκότωνε λοιπόν για το κέφι του, ούτε είχε όπλα μαζί του για να σκοτώνει όποιον δεν του άρεσε, όπως κάποιοι τον κατηγορούν. Με τα χρυσά βέλη του Ηφαίστου έλεγξε [σκότωσε] τον Πύθωνα, με βέλη δηλαδή βγαλμένα από τη φωτιά της ψυχής του, αφού η βούληση η θεϊκή ήταν να έρθει το φως στις ψυχές των ανθρώπων.
    Ο Πύθωνας πλασμένος από λάσπη νικήθηκε από το φως.  Η μάχη του με τον Απόλλωνα είναι η επικράτηση του πνεύματος επί της ύλης.    Η πνευματική φιλοσοφία λεει ότι, η ζωή και η μορφή [το πνεύμα και η ύλη] όταν έρχονται σε επαφή, αναφαίνεται φως. Το έργο του Απόλλωνα σηματοδοτεί μια πορεία προς αποδέσμευση από την ύλη.
    Είναι συμβολικός επίσης  και ο μύθος του Απόλλωνα ο σχετικός με το Μαρσύα.
    Μας λεει ο μύθος εν περιλήψει ότι, η Αθηνά νομίζοντας ότι ο αυλός  παραφούσκωνε τα μάγουλα  της και παραμόρφωνε το πρόσωπό της, τον πέταξε και ο Σειληνός Μαρσύας τον άρπαξε. Νομίζοντας έτσι ότι απέκτησε θεϊκή δύναμη έχοντας το θεϊκό αυλό της Αθηνάς, από αλαζονεία και κομπασμό ζήτησε να αναμετρηθεί με τον κιθαρωδό θεό  Απόλλωνα. Στην αναμέτρηση ο Απόλλωνας έπαιζε λύρα και τραγουδούσε ενώ ο Μαρσύας με τον αυλό στο στόμα δεν μπορούσε να τραγουδάει. Ο αυλός δεν έχει χορδές, μέσα του είναι όλοι οι ήχοι που βγαίνουν από τις οπές του, ενώ με το τραγούδι, οι ήχοι πηγάζουν και βγαίνουν από την ψυχή του καλλιτέχνη καθώς η  ψυχή συγχρονίζεται με τη λύρα, έτσι, νίκησε ο Απόλλωνας και αφού είχαν κάνει συμφωνία, ο Απόλλωνας τον έγδαρε ζωντανό όπως μας λεει ο μύθος. Υπάρχει πίνακας που εικονίζει την αναμέτρηση των δύο και κοντά στον Απόλλωνα βρίσκεται μια γυναίκα που ονομάζεται ΠΛΑΝΗ. Είναι προφανές λοιπόν ότι η αναμέτρηση αυτή, αφού όλες οι ιστορίες που έγραψαν οι μυθολόγοι της εποχής εκείνης είναι συμβολισμοί, συμβολίζει τη λανθασμένη σκέψη και την πλάνη.  
    Ο Απόλλωνας, όπως αναφέρθηκε, με βέλη της ψυχής του μαχόταν με τα ιερά αρχέτυπα, τα παιδιά της Γαίας με σκοπό ελέγχοντάς τα, να γίνει κυρίαρχος των ιδιοτήτων που αντιπροσώπευαν,  όμως, στην περίπτωση του Μαρσύα [έγδαρε]... ξεσκέπασε δηλαδή κατά κάποιον τρόπο την αλαζονεία και την πλάνη και αυτό ακριβώς το ξεσκέπασμα συμβολίζει ο μύθος που ο μυθοπλάστης τον βρήκε κατάλληλο για να γίνει πιο κατανοητός. Ο μύθος του Εύρυτου, όπως και κάποιοι άλλοι είναι παρόμοιοι συμβολισμοί.
   Υπάρχουν σιντριβάνια φτιαγμένα από ορείχαλκο με παραστάσεις  που παριστάνουν το Μαρσύα σαν ακόλουθο του Διονύσου και δίπλα του λιοντάρια με φτερά. [Βρίσκονται τέτοια στο Λος Άντζελες και στο Εδιμβούργο]. Είναι προφανές ότι κάποιος συμβολισμός κρύβεται πάντα πίσω από κάθε φαντασία καλλιτέχνη η μυθοπλάστη αφού λιοντάρια φτερωτά δεν υπάρχουν και τους συμβολισμούς αυτούς μόνο οι αρχαίοι πρόγονοί μας σαν  παντογνώστες τους γνώριζαν.  Και είναι λογικό ότι, δεν θα μπορούσαν, σαν παντογνώστες και νοήμονες άνθρωποι, να έχουν σε υπόληψη ένα θεό που να τον αποκαλούσαν μάλιστα θεό της λογικής τάξης και της ηθικής’’ αν του καταλόγιζαν μια τέτοια απεχθή πράξη, αν η πράξη του αυτή δεν ήταν μόνο συμβολική, αφού η Μυθολογία μας είναι γραμμένη με αναρίθμητους συμβολισμούς και κώδικες, όπως προαναφέρθηκε.
     Λέγεται ακόμα ότι ο Πύθωνας εξέθρεψε και γαλούχησε τον αδερφό του, Τυφωέα, είχε μάλιστα φιλικές σχέσεις και με την κόρη του, Χίμαιρα [αντιπροσωπεύει τεκτονικούς σεισμούς]. Γράφηκε άραγε τυχαία αυτό; Διότι, αναφέρθηκε προηγουμένως ότι ο Πύθωνας συμβολίζει καταστρεπτικές δυνάμεις αλλά και τα ενεργειακά πεδία της Γης και ο Τυφωέας, τα ηφαίστεια και τους ηφαιστειακούς σεισμούς. Βλέπουμε δηλαδή ότι, το ενεργειακό πεδίο [Πύθωνας] εξέθρεψε και γαλούχησε τον ηφαιστειακό σεισμό [Τυφωέα] . Και διερωτώμαι, αφού δεν έχω επιστημονικές γνώσεις επί του θέματος, έκανα απλά μια έρευνα... Υπάρχει άραγε σχέση ενεργειακών πεδίων και ηφαιστειακών σεισμών; ...Και γιατί άραγε..... στην Αγγλία και σε άλλα μέρη του κόσμου που δεν υπάρχουν ενεργειακά πεδία δεν γίνονται ποτέ σεισμοί, παρ’ ότι στην Αγγλία βρίσκεται πλησίον το ηφαίστειο της Ισλανδίας,  και στην Ελλάδα που υπάρχουν 5679 ενεργειακοί χώροι είναι χώρα σεισμογενής; ... Το βρίσκω ένα λογικό ερώτημα που σίγουρα οι πρόγονοί μας γνώριζαν πολύ καλά τις έννοιες αυτές και τις αιτίες όλων των φαινομένων σαν παντογνώστες που ήσαν, άλλωστε είναι φανερό ότι εκείνοι διέθεταν περισσότερο μυαλό από τους ανθρώπους της εποχής μας, έστω και αν πίστευαν και προσκυνούσαν τις πέτρες και τα ξύλα όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν.
   Και εδώ.. θα θέσω άλλο ερώτημα. Γιατί άραγε... στην Ελλάδα δεν προκύπτουν συχνά έντονα φαινόμενα τυφώνων, κυκλώνων και φονικών καταιγίδων όπως συμβαίνει σε διάφορα μέρη του κόσμου; Μήπως διότι ελέγχθηκαν από τους προγόνους μας και είναι ηπιότερα;
Και... τι θα συνέβαινε στη χώρα μας με τα τόσα ενεργειακά πεδία  που διαθέτει αν οι πρόγονοί μας δεν είχαν μεριμνήσει;... Και ερωτώ...Στην περίπτωση αυτή μήπως ο Ήλιος [Απόλλων] παίζει κάποιο ρόλο;    

     Θα σημειώσω ότι είμαι χριστιανή ορθόδοξη. Πιστεύω στη διδασκαλία του ενός και μοναδικού, του μεγάλου μας αδερφού και θεού μας του Ιησού. Έχω μελετήσει όλες τις θρησκείες  του κόσμου και βρίσκω ότι η πιο αληθινή είναι η ορθόδοξη θρησκεία μας. Η Σίβυλλα [ιέρεια του Απόλλωνα], πίστευε στον Ιησού Χριστό διότι είχε προφητεύσει την έλευσή Του. Η μελέτη μου για τους ολύμπιους έγκειται στο θαυμασμό μου για το αρχαίο ελληνικό πνεύμα το αθάνατο. Θαυμάζω την παντογνωσία των αρχαίων προγόνων μας, την ηθική, το καθαρό πνεύμα, την τεχνογνωσία της εποχής τους, τις γνώσεις που σηματοδοτούν τη μετέπειτα πορεία της ανθρωπότητας, τον πολιτισμό και τη φιλοσοφία τους που πρώτοι εκείνοι φιλοσόφησαν και δίδαξαν σε όλο τον κόσμο.

Σημείωση
Οι δράκοι είχαν το ρόλο του προστάτη και φύλακα και όχι οι Σφίγγες όπως λένε κάποιοι αναφερόμενοι στην Αμφίπολη. Οι Σφίγγες συμβολίζουν τα άρρητα  μυστικά όπως τα γνώριζε και ο Οιδίποδας.

   Απόψεις   Μαρίας  Νικολουδάκη – Ρουτσιέρη
(Αποσμάσματα από το βιβλίο της με τίτλο:
"ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ")