Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2005

RITSUKO KAWABATA

Συμμετοχή στην εκδήλωση της ΔΕΕΛ με την Ιαπωνία 

                                        Συνεργασία
                                         ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ – ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ-
                                  ΙΑΠΩΝΙΚΗΣ  ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ

Ritsuko Kawabata


Επάγγελμα: Συγγραφέας.Δ/νση 2-19-2 Sekimachi-kita Nerima-ku Τόκιο 1770051 Ιαπωνία. Μέλος: Διεθνούς Συμβουλίου Βιβλίων για Νέους ανθρώπους. Κλαμπ Ιαπώνων ποιητών. Παγκόσμια Ακαδημία Τεχνών και Πολιτισμού. IFLAC. Αντιπρόεδρος του Διεθνής Εθνικός ποιητής για το Συμβούλια στις ΗΠΑ.
Έκδοση Οι Πραγματοποίηση. Στο Αστέρι της Γης. Contem Γυναίκες της Ιαπωνίας Τόμος ΙΤ κ.λ.π.
Βραβείο 1999 Διεθνής Παιδικός Εθνικός ποιητής. Ποιήτρια της Χιλιετίας – 2000 από το LP.A στην ΙΝΔΙΑ.
Βραβείο Ποίησης – Ειρήνης – 2000 από το Miriam Lindberg στο ΙΣΡΑΗΛ.



Προσευχόμενοι για την Παγκόσμια Ειρήνη


Προς έκπληξη μου
γύρισα τη σελίδα
του αιώνα της χιλιετίας.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
ξεκίνησε το 1941
Στείλαμε τους συζύγους μας, τα αδέρφια
και τους γιους μας στα πεδία των μαχών
που ήταν νεκροταφεία
Ακόμα και η πρόσοψη του σπιτιού
ήταν στόχος για τις βόμβες
Κουβαλώντας μαζί μας ειδικές κουκούλες
εναντίων των αερίων
οπουδήποτε και αν πηγαίναμε
Οι πόλεις τη νύχτα
Κρυμμένες από τη συσκότιση
Όλα τα παράθυρα
Όλα τα φώτα από τις λάμπες
Καλυμμένα
Ζώντας στο σκοτάδι
Ξαφνικό ουρλιαχτό σειρήνων αεροπορικής επιδρομής
Τρέχοντας μέσα στα καταφύγια
σαν ζώα
Ζώντας σε σπηλιές

Τέσσερα χρόνια πέρασαν
ώσπου η Ιαπωνία να ηττηθεί
Ο σύζυγος μου και
Ο μεγαλύτερος αδερφός μου πέθαναν στη μάχη
μαζί με δυο εκατομμύρια άλλους
για τον ιερό πόλεμο της Ιαπωνίας
Πέθαναν μάταια
χωρίς ύπαρξη ζωής

Μόνο εγώ παρέμεινα
αβέβαιη χωρίς να ξέρω
τι έπρεπε να κάνω
Όλο το φαγητό μοιράζονταν
Μια παλάμη ρυζιού την ημέρα
Ικανοποιούσαμε την πείνα μας
στη μαύρη αγορά
Δουλεύοντας δουλεύοντας δουλεύοντας
σχεδόν χωρίς διάλειμμα

Τέσσερα χρόνια πέρασαν
Μια ημέρα του Μαΐου
στεκόμουν στο σταθμό του Τόκιο
Ακόμα, όσο μακριά μπορούσε το μάτι να δει
σπασμένα κεραμίδια, πέτρες και μπάζα
Στο μοναδικό δωμάτιο ενός
καμένου κτηρίου
Εκδότες, δάσκαλοι, βιβλιοθηκάριοι
συγγραφείς και εικονογράφοι
μαζεύτηκαν, μιλώντας για βιβλία
για το μέλλον των παιδιών
Βρίσκοντας μόνο ένα λουλούδι
να προεξέχει ανάμεσα στα μπάζα
Μια υπόσχεση ειρήνης

Ο εικοστός πρώτος αιώνας
έχει ξεκινήσει
σε μια ολοκαίνουργια σελίδα
Εύχομαι να συνεχίσω
να γράφω ποιήματα σαν το
«Προσευχόμενοι για την παγκόσμια ειρήνη»

Τα Ουράνια


Βλέποντας από το αεροπλάνο
Δέκα χιλιάδες μέτρα ψηλά
Βρίσκω
Ότι υπάρχει ένας ακόμα ψηλότερος ουρανός
Πάνω από τον χαμηλό ουρανό.

Ο χαμηλός ουρανός
Βλέποντας από κοντά
Πλημμυρισμένος από σύννεφα
Που εμποδίζουν τον ήλιο.
Ρίχνοντας τις σκιές τους όπως είναι
Στη γη
Ο ουρανός δίνει βροχή,
Ο ουρανός δίνει χιόνι,
Αυτός είναι ο χαμηλός ουρανός.

Σηκώνοντας ψηλά τα μάτια μου
Υπάρχει ένας ακόμα αδιατάραχτος ουρανός
Που επεκτείνεται μέσα στα ουράνια.

Η Σεντπόλια


Ένα λουλούδι μιλά
Με ένα σιωπηλό σημάδι.

Η σεντπόλια στο σπίτι μου
Με δυο μικροσκοπικά ροζ λουλούδια
Πέταλα σαν κρόσσια που είναι όμορφα.
Δεν μεταχειρίζονται προσεκτικά
Κατά τη διάρκεια του χρόνου.

«Σε ευχαριστώ που ανθίζεις»

Μια μέρα
Στης μοδίστρας
Είδα μια σεντπόλια φυτεμένη σε γλάστρα
Που έδειχνε φρέσκια και χαρούμενη
Έμεινα έκπληκτη όταν άκουσα από αυτή

«Αυτή είναι πολύ ευαίσθητη.
Εγώ πάντα της δίνω ειδική θρεπτική τροφή».

Μετά,
Δίνω στην σεντπόλια μου φαγητό
Μια φορά την εβδομάδα.
Πολύ συχνά
Την βάζω σε μέρος με ήλιο.

Αυτό το χειμώνα
Τι σημάδι θα μου δείξει;






Μετάφραση :ΦΑΝΗ ΜΠΑΤΑΛΙΑ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μπορείτε να σημειώσετε, με δεοντολογικό τρόπο, τα σχόλια σας για την παρούσα ανάρτηση της ΔΕΕΛ.

Υβριστικό η κακόβουλο περιεχόμενο,θα διαγράφεται αμεσα, για την προάσπιση του κύρους των αναφερομένων.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.