Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

ΣΠΥΡΟΣ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟΣ

                                      ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

                                          Ποιητής – Συγγραφέας

           Γεννήθηκε στην Καρυά Αργολίδας.
     Ως δάσκαλος εργάστηκε σε σχολεία της Ανατολικής Μακεδονίας και της Αττικής. Μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υπηρέτησε ως Προϊστάμενος Γραφείου και ως Σχολικός Σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

        Ασχολείται με τη Λογοτεχνία και ειδικότερα με την Ποίηση. Έχουν κυκλοφορήσει πέντε (7) Ποιητικές του Συλλογές (ΑΛΚΥΟΝΕΣ,2000 –ΔΟΞΑΡΙΣΜΑΤΑ, 2004 – ΦΥΛΛΟΒΟΛΗΜΑΤΑ, 2006 – ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ –ΧΑΪΚΟΥ,2006 – ΗΛΙΑΝΘΟΙ,2010 – ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ,2013 – POETS GARDEN,2013 ),ένα Πεζογράφημα (ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΥΑΣ-Παιδικές αναμνήσεις και αναφορές,2007) , μία συνέντευξη « Οι γνώσεις δίνουν φτερά στην έμπνευση», 2011 και μία Ποιητική Συλλογή υπό έκδοση (ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ).
    Για το συγγραφικό του έργο έχει πολλάκις αποσπάσει επαινετικά  σχόλια από διακεκριμένους  κριτικούς της λογοτεχνίας.   Η  Συλλογή μάλιστα «ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ-ΧΑΪΚΟΥ» και άλλα του ποιήματα έχουν βραβευτεί σε διαγωνισμούς λογοτεχνικών περιοδικών.
    Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές ποιητικές ανθολογίες. Επίσης δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά και σε λογοτεχνικές σελίδες εφημερίδων εκτός από ποιήματα και πεζά του κείμενα.
   Ως Λογοτέχνης συμπεριλαμβάνεται στη ΜΕΓΑΛΗ  ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ του ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ (13ος τόμος) και στην Εγκυκλοπαίδεια WHO IS WHO στην Ελλάδα (3η έκδοση,2008).
   Είναι τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της «International Writers Society”  (I.W.A) και της  “World Poets  Society” (W.P.S.).

     Πολλά ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Ρωσικά, στα Ιταλικά και στα Κινέζικα και έχουν δημοσιευτεί σε ξένα περιοδικά και ανθολογίες.

                             ΖΗΤΕΙΤΑΙ  ΠΟΙΗΤΗΣ


                 Ζητείται νέος ποιητής
                 με όραμα και θάρρος,
                 να ’ναι σοφός, ελληνιστής,
                 στη «θάλασσά μας» φάρος.

                  Την κατηφόρα μας να δει
                   και των ηθών την πτώση,
                   και μ’ όπλα, στίχους δηλαδή,
                   τη χώρα για να σώσει.

                   Άναψ’ τα φώτα, ποιητή,
                   μας πνίγει το σκοτάδι,
                   αλίμονό μας αν και συ
                   ξεμείνεις από λάδι.

                   Πάντα στους δύσκολους καιρούς
                   μ’ έναν πυρσό στο χέρι
                   μπροστάρης ήσουν στους λαούς
                   σ’ όλης της γης τα μέρη.

                   Έλα σα Ρήγας, Σολωμός
                   ή Παλαμάς επίσης,
                   για να γενεί ξεσηκωμός,
                   να βρει το Έθνος λύσεις.                         

                   Καβάφης, Ρίτσος…, διάλεξε,
                   Ελύτης ή Σεφέρης,
                   που Θερμοπύλες φύλαξαν
                   κι αυτοί, αν θες να ξέρεις.
                         
                           Άναψ’ τα φώτα ποιητή,
                   μας πνίγει το σκοτάδι,
                  αλίμονό μας αν και συ
                 ξεμείνεις από λάδι.

                         Μελίσσια, 10-6-2010                  

                         Η  ΦΩΛΙΑ

          Στο παραθύρι το κλειστό,
           και στ’ αδειανό  μπαλκόνι,
           θα χτίσω, για να στεγαστώ,
           φωλιά σαν χελιδόνι.

           Ν’ ακώ το βράδυ ως το πρωί
           το χτύπο της καρδιάς  σου,
           φτερά να δίνω και πνοή
                     σ’ όλα τα όνειρά σου.

                    Της Άνοιξης τον ερχομό
                     να σου προαναγγείλω,
                     για σένανε  να ξαγρυπνώ
                     κι εσύ να μ’ έχεις  φίλο.

                     Κι αν θες ψηλά στον Ουρανό
                     μαζί μου να πετάξεις,
                     στηρίξου στο μικρό πτηνό,
                     θα βρεις κορφές ν’ αράξεις.

                Άνοιξες πόρτα και καρδιά,
                     το φως μαζί σου είδα
                     και  τη μικρούλα μας φωλιά
                     τη βάφτισες  ελπίδα.

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Στης Ακρόπολης το βράχο
ανεβαίνοντας δε θα ’χω
ευκαιρία πιο μεγάλη
να θαυμάσω τόσα κάλλη.

Παρθενώνας και Σημαία,
σύμβολα παλιά και νέα,
δέσανε και γίναν ταίρι
στης Ακρόπολης τα μέρη.

Στον ιστό σαν κυματίζει
την Ελλάδα συμβολίζει,
που ’ναι ηλιοφωτισμένη
και στον κόσμο ξακουσμένη.

Στέλνει μήνυμα, προς γνώση,
για να μάθουνε καμπόσοι
πως μια χώρα δοξασμένη
στους αιώνες δεν πεθαίνει.

Γαλανόλευκη κυρά μου,
οδηγείς τα όνειρά μου
και τιμής για μένα όρος
να γινώ σημαιοφόρος.

Στον ιστό που σε κοιτάζω,
με καμιά δε σε αλλάζω
και θα ζω σ’ αυτό το χώμα
μόνο λεύτερος ακόμα.


ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Τί μέλλον να ‘χουν τα παιδιά
σχολές πολλές κι αν βγάζουν,
τρίζουν του δέντρου τα κλαδιά,
πατώντας τα τρομάζουν.

Τα ζώνουν νέφη χαμηλά
και η μπόρα δε θ’ αργήσει,
ο κόσμος τους κατρακυλά,
θα ‘ναι βαθιά η κρίση.

Χορτάσαν ψέματα νωρίς
και κούφιες υποσχέσεις,
ζητούν δουλειά και δεν μπορείς
καλό να υποθέσεις.

Ρωτούν να μάθουν το γιατί,
δεν ξέρουν, είναι νέοι,
μα την αλήθεια στη ζωή
κανείς δεν τους τη λέει.

Θαλασσοπόροι στα βαθιά
με μπούσουλα παγίδα,
μπάζει η βάρκα τους νερά
κι αναζητούν σανίδα.

Μα ένας φάρος μακριά
τρυπάει το σκοτάδι,
για να πατήσουν στη στεριά,
είναι καλό σημάδι.

Αγώνας και υπομονή
κι αν χρειαστεί θυσία,
είν’ παραδείγματα σταθμοί,
λαμπροί στην ιστορία.

Γνώσεις, ελπίς και ιδανικά,
τα σπρώχνουνε  σε δράση
κι ακούς να λεν τραγουδιστά,
η μπόρα θα περάσει.


ΤΟ  ΦΟΝΙΚΟ

Ψηλά στην Περδικόβρυση, σιμά στο καταράχι,
θρήνους  ακούς μιας πέρδικας, που πλέον ζει  μονάχη.

Σαν τα πουλιά δεν κελαηδεί, στα νέφη δεν πετάει,
μες στα κοτρώνια κρύβεται κι εκεί μοιρολογάει.

Κλαίει τα περδικόπουλα, που πέσαν απ’ τα βόλια
κι αυτή πουλί χωρίς φτερά να περπατά η δόλια.

Νεράκι θέλανε να πιουν, ιδού το έγκλημά τους,
με τη ζωή τους πλήρωσαν τα δικαιώματά τους.

Ο κυνηγός με τα σκυλιά σ’ αυτήν εδώ τη βρύση
ταμπουρωμένος σε σκοπιά καρτέρι είχε στήσει.

Καραδοκούσε τη στιγμή με τη μεγάλη ζέστα,
τις πέρδικες να δροσιστούν κι αυτός να δώσει ρέστα.

Ανάθεμά σε κυνηγέ!!! Με τα συμφέροντά σου
και πέρδικα πετούμενη δε θέλεις πια μπροστά σου.


                                  Μελίσσια, 24-3-2013



Από το  Ποιητικό Ημερολόγιο 2013, των εκδόσεων ΙΩΛΚΟΣ, και από
τη σελίδα, Πέμπτη , 20 Ιουνίου 2013, είχα αναδημοσιεύσει, προ ημερών, θα το θυμόσαστε, το ωραίο ποίημα της καλής μας φίλης Ευτυχίας Καπαρδέλη με τον τίτλο «ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ», που άρεσε σε πολλούς φίλους.  Σήμερα επανέρχομαι και αναδημοσιεύω από την επόμενη σελίδα, Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013,  τελείως συμπτωματικά,  ένα δικό μου ποίημα με τίτλο το «ΜΠΟΥΡΙΝΙ»:

                              ΤΟ ΜΠΟΥΡΙΝΙ



Το μπουρίνι στ’ ακρογιάλι
γκρέμισε τους πύργους πάλι,
που με κόπο τα παιδιά
έκτιζαν στην αμμουδιά.

Μα εκείνα με κουράγιο
στο γιαλό και στο μουράγιο
κάνουν τ’ όνειρο χαρά
και για άλλη μια φορά.

Υψώνουν κάστρα και παλάτια,
πρώτα στα δικά τους μάτια
και τραβούν γερό κουπί
δίχως άλλος να τους πει.

Κάθε τόσο το μπουρίνι
άθελά του φως τους δίνει,
μπούσουλα να βρουν ζωής
μες στους άμμους της ακτής.

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

ΤΑΣΟΣ ΚΑΜΠΙΛΗΣ

"Πέντε νυχτερινοί επισκέπτες" σε προσκαλούν.
Πρόσκλησις
Η Εταιρεία Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου (Ε.Τ.Ε.Π.Κ.), οι εκδόσεις «Πέρασμα» και ο συγγραφέας σας προσκαλούν να παραβρεθείτε στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Καμπύλη «Πέντε νυχτερινοί επισκέπτες ζητάνε εξιλέωση».
Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στο πολιτιστικό κέντρο «ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ» (Εμμ. Μπενάκη 70, Αμφιάλη, Κερατσίνι Τηλ.: 210-4329400) την Τετάρτη 6 Νοεμβρίου στις 7:00 μ.μ.
Θα μιλήσουν οι:
Στέλιος Τραϊφόρος, δημοσιογράφος και
Σάββας Τσαλίκης, πρόεδρος της Ε.Τ.Ε.Π.Κ.
Θα απαγγείλουν οι  Μπέττυ Αράπη και Κική Κοκκίδου.
Παρουσιάζει ο Τάσος Καμπίλης.
Θα ακολουθήσει μικρή δεξίωση.
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει δεόντως.