Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ






                                                    

Η ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Νοεμβρίου 1966.  Φοίτησε στη Νοσηλευτική Σχολή του ΤΕΙ Αθήνας και αποφοίτησε από Σχολή Ιδιαιτέρων Γραμματέων. Από το 2008 ζει με την οικογένειά της στη ΖΩΝΗ Αρκαδίας και είναι αγρότισσα.


Ασχολείται με την Ποίηση, το Διήγημα, το Δοκίμιο, την παρουσίαση Βιβλίων και το μυθιστόρημα.  Δουλειά της δημοσιεύεται σε  εφημερίδες, περιοδικά, Ανθολογίες κι έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά, Ιταλικά, Γαλλικά,  Ινδικά,  Ισπανικά, Αλβανικά, Ρωσικά και Κινέζικα. Έχει αποδώσει από τα αγγλικά στα ελληνικά ποιητές από την Αλβανία, την Ταϊβάν, την Κίνα, τις Η.Π.Α., την Κορέα, την Ιαπωνία, το Ισραήλ, την Ιταλία, τη Βραζιλία, την Μάλτα, την  Μογγολία κ. ά.,  καθώς και στίχους Ελλήνων ποιητών στ’ αγγλικά. Για την δουλειά της αυτή βραβεύτηκε ως μία από τους “The International Best Translators 2005” από το “The International Poetry Translation and Research Centre  το 2006 , από το ίδιο Κέντρο ως “Best Poet of the Year 2012”  και από τον Λογοτεχνικό όμιλο «Ξάστερον» ως η «Καλύτερη ελληνίδα μεταφράστρια του 2007» (22 Μαρτίου 2008). Τον Ιούνιο του 2013, βραβεύτηκε από το «International Writers and Artists Association - IWA» των ΗΠΑ, ως η Καλύτερη Μεταφράστρια του 2013.

 Έχει λάβει το Δίπλωμα «HANGCHON CULTURE» από την Κορέα, βραβεία ποίησης, δοκιμίου και διηγήματος από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, τη ΔΕΕΛ, το Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου, Αριστείο Ποίησης από το «Cultural Agency of Johannesburg» και άλλα.

Είναι ισόβιο μέλος: του “World Congress of Poets” / “World Academy of Arts and Culture  (& επίτιμη Διδάκτωρ Λογοτεχνίας με Δίπλωμα που της απονεμήθηκε το 2007 στην πόλη Τσενάι της Ινδίας) και της IWA (International Writers and Artists Association). Επίσης μέλος της «World Poets Society» και της Ισπανικής «Asociacion Mundial de Escritores» - Α.Μ.Ε. (Νο. 3299).

Το 2001 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή «ΑΝΟΜΟΙΑ ΤΟΠΙΑ» από τις εκδόσεις «Περιπλανητής», το 2003 το Δοκίμιο «ΠΟΤΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ – ένας πολυγραφότατος Δημιουργός» από τις εκδόσεις «Μαυρίδης», το  2006 από τις εκδόσεις «Πλάτανος» το «ΣΤΑΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ – Αποτυπώνοντας τη ζωή – Ιχνηλασία στον ποιητικό του χώρο», το 2010 το βιβλίο «ΖΩΝΗ (1810 - 2010) 200 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ», έκδοση του Μορφωτικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Ζώνης και το 2012 το «POTIS KATRAKISROUTE TO CREATION» (στ’ αγγλικά). Κυκλοφόρησαν σε βιβλία οι συνεντεύξεις που πήρε από τον Γιώργο Ι. Μποτή ( «Μια καταιγίδα δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ», εκδόσεις «Πλάτανος», Αθήνα 2010), τον Σπύρο Κ. Καραμούντζο («Οι γνώσεις δίνουν φτερά στην έμπνευση», Άργος 2011) και σε ειδική έκδοση του περ. «Ύφος», η συνέντευξη – ποταμός με τον καπετάν Νίκο Κωστάρα.

Έχουν επίσης εκδοθεί μεταφράσεις της (από τα Αγγλικά στα ελληνικά) των: Hsu Chi Cheng (Ταϊβάν): «Ο τόπος μου στις δυο πλευρές του πορθμού της Ταϊβάν», Lisa Choi (Κίνα) «Αναμέτρηση», Mirela Dudi (Αλβανία): «Καθαρίζοντας τον ουρανό μου», Βίλμα Φράνσις Ράμπ: «ΑΝΑΤΟΜΙΑ», εκδόσεις «Πλάτανος» Αθήνα 2006, Baek Han-Yi (Κορέα): ποιήματά του σε έναν τόμο αφιερωμένο στο έργο του, Prof. Moshe Liba (Ισραήλ): «Ουδείς προφήτης στον τόπο του» (2010).

Από τα ελληνικά στ’ αγγλικάà Στάθη Γρίβα: «Πολίτης του κόσμου», εκδόσεις «Πλάτανος», 2007 και «Αλλιώτικοι Δρόμοι», Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση, 2008.  Ρέας Ζόγκαρη – Καπορδέλη: «Σκιαγραφήσεις», ιδιωτική έκδοση 2003, «Στην άκρη του φτερού οι στοχασμοί», ιδιωτική έκδοση 2004 και «Το όνειρο του μέλλοντος» από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση 2007. Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου: «Νότες μιας ζωής», εκδόσεις «Ύφος», 2002 και «Με της καρδιάς μου τα φτερά», εκδόσεις «Πλάτανος» 2007, Ελένης Ι. Γρίβα: «Εικόνες ζωής» (Ιδιωτική έκδοση, Λαμία. 2010), Πότης Κατράκης «The unforeseen» (2009) και «Eyes of soul» (2010), Σπύρου Κ. Καραμούντζου «Poets Garden – Ο κήπος του ποιητή» (2013) κ. ά.

Το περιοδικό «ΜΟΡΙΑΣ» (Γενάρης – Μάρτης 2007) αφιέρωσε το 81ο τεύχος του στο έργο της, ενώ έχει καταγραφεί στους  10ο τόμο και 25ο τόμο της Μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Χάρη Πάτση.

 
    ΖΩΝΗ Δήμου Μεγαλόπολης  *  220-22 *  ν. Αρκαδίας
      
                 www.zounati.wordpress.com

             E-mail: zgaitanaki@yahoo.gr

                      
                            ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤

                       ΠΟΙΗΜΑΤΑ
        της ΖΑΧΑΡΟΥΛΑΣ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ


                 ΕΛΛΑΔΑ
Πάντα για σε. Πατρίδα μου, περήφανη θα νιώθω.
Μέσα μου έχω έναν καημό κι ένα μεγάλο πόθο.
Λυπάμαι για το ένδοξο το παρελθόν που φθίνει.
Θλίβομαι για το σήμερα και το κακό που αφήνει.

Τ’  αθάνατα μνημεία σου σκόνη δεν τα σκεπάζει,
σεισμοί δεν τα κουνήσανε, τ’ αγιάζι δεν τα νοιάζει.
Το Σούνιο, η Ακρόπολη, τ’ αρχαία θέατρά σου,
το μεγαλείο σου υμνούν, τα κατορθώματά σου.

Τα καταπράσινα βουνά, τα γραφικά νησιά σου,
τα χωριουδάκια, οι ναοί, η πλέρια ομορφιά σου,
έχουν, Πατρίδα μου γλυκιά, τη θεία ευλογία,
το αιώνιο φως και τη χαρά, την πλήρη αρμονία.

Του ήλιο καθρεφτίσματα στα γαλανά νερά σου,
του φεγγαριού το αχνό φως στα μέρη τα ιερά σου,
κάτι το μυστηριακό, το θελκτικό εικονίζουν,
βαρκούλες και τα όνειρα στο Αιγαίο αρμενίζουν.

Απ’ άκρη σ’ άκρη, Ελλάδα μου, το φως σου δε χορταίνω
Και στων πηγών σου τα νερά για λίγο ξαποσταίνω.
Σαν ταξιδιάρικο πουλί θέλω να τριγυρίσω,
Πατρίδα μου, τα μέρη σου και να τα τραγουδήσω.

Μα είναι οι στίχοι μου φτωχοί για να σε περιγράψουν,
της  ομορφιάς σου αδυνατούν τον πίνακα να φτιάξουν.
Συ μου θερμαίνεις την ψυχή, μου διώχνεις κάθε πόνο,
παίρνω το δρόμο της καρδιάς κι ολούθε σ’ ανταμώνω.

                                      


                        ΟΙ  ΠΟΙΗΤΕΣ

       Οι Ποιητές δεν πολεμούν
            με σφαίρες  και μαχαίρια,
                       γράφουνε στίχους, τραγουδούν
                       κι απλώνουνε τα χέρια.

                       Αφήνονται στην έμπνευση
                       της μοναξιάς τις ώρες,
                       μετρούν με στίχους και στροφές
                       καλοκαιριές και μπόρες.

                       Οι Ποιητές δεν αγαπούν 
                       απλά για ν’ αγαπήσουν.
                       Γράφουνε στίχους για γυμνά
                        κορμιά πριν τα γνωρίσουν.

                        Βυθίζονται στου έρωτα
                        και κολυμπούν τα βάθη
                        κι ύστερα γράφουν ποιήματα
                        για τη «στιγμή» που εχάθη.

                                   

               ΑΡΚΑΔΙΚΑ  ΤΟΠΙΑ

              Των βουνών της Αρκαδίας
                     -  κει που σεργιανούσε ο Δίας -
                     κάθε πέτρα ιερή του και βωμός.

                    Ένα τσούρμο φωνασκεία’ 
                     είν’ του Πάνα η συνοδεία.
                   Γλεντοκόπος, τραγοπόδαρος Θεός.

                   Και οι Νϋμφες τριγυρννάνε,
                   στα ελατόδασα πριν πάνε,
                 να κρυφτούνε σαν φανεί ο Αυγερινός.

                   Η απλότης των ανθρώπων, 
                   το ανεκποίητο των τόπων
                   και μια εύνοια για όλα θεϊκή.

                   Όπου στρέψεις τη ματιά σου,
                    θ’ αντικρίσεις τη θωριά σου
                   αναπόσπαστο κομμάτι με τη γη.

                   Αγριολούλουδα ανθισμένα,
                   μα και χέρια υψωμένα
                   για τον Πλάστη ευχαριστήρια προσευχή.

                   Το αντίκρισμα του Ήλιου,
                    το χαμόγελο του φίλου,
                    καταπράϋνση σε δύσκολη εποχή.

                   Στα νερά των ποταμών της
                   και στο δρόσο των πηγών της
                   ξεθυμαίνει του διαβάτη ο καημός…

                  Καλοκαίρια και χειμώνες,
                  γαληνοί ψυχής λειμώνες.
                  Των Αρκαδικών τοπίων νοσταλγός.

                  Είναι οι ομορφιές της φύσης
                  ένας ύμνος που θ’ αφήσεις
                  αιωνίως ν’ ακούγεται απλώς.


                     ΜΙΑΝ  ΕΥΧΗ

               Μέσα μου σβήνει ένας καημός,
                       μια πίκρα τρεμοσβήνει,
                       καθώς του ονείρου μου το φως
                       σκιές πίσω του αφήνει.

                        Χαράζει στης φτωχής καρδιάς 
                         τους πονεμένους ώμους,
                       τα βάσανά μου πήρανε
                       της ξενιτιάς τους δρόμους.

                       Και στην αυγή της Νέας χρονιάς
                       προσμένω την Αγάπη,
                       να στεφανώσει νικητές
                       το γέλιο και το δάκρυ.
                                                                                        
                    



                   Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

                       Σφράγισα τα χείλη μου.
                                    Από δω κι εμπρος,
                                    Όταν θέλω να μιλήσω
                       Θα σωπαίνω.


                      ΣΤΙΓΜΕΣ  ΧΑΡΑΣ

                     Τα έμαθα από νωρίς:
                                  Την πίκρα μου να γεύομαι
                                  σ’  ένα ποτήρι τρύπιο,
                                  την μοναξιά μου να μετρώ
                                  σε ζυγαριά που χάνει.

                                  Έχει η ζωή μας και στιγμές
                                   χαράς να μας γλυκάνει.



                ΜΙΑ ΧΑΡΑΜΑΔΑ

             Δεν σου ταιριάζουν οι σκιές
                    που σημαδεύουν τις γωνιές
                    κι ό,τι έχει παρακμάσει.

                    Σήκω τα μάτια σου ψηλά,
                    δώσε στο βλέμμα σου φτερά
                    στ’ ανώτερα να φτάσει.

                     Όπου σε βγάλει η καρδιά,
                     σ’  όποιο λιμάνι κι αγκαλιά,
                      άραξε κι αναπαύσου.

          Μια χαραμάδα σαν θα δεις,
          τράβα εκεί για να βρεθείς
          σιμά στα όνειρά σου.



                     ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Πατρίδα μου, να τραγουδώ θέλω τις ομορφιές σου,
τα γραφικά σου τα νησιά και για τις θάλασσές σου.

Στα καταγάλανα νερά, ο ζωοδότης ήλιος,
είναι για τον καθένα μας, γέλιο, χαρά και φίλος.

Σε κάθε πέτρα σου ιερή και κάθε εικονοστάσι,
η Ιστορία έχει σταθεί λίγο να ξαποστάσει.

Σε καλντερίμια πέτρινα και λευκά ξωκλήσια,
σε λιμανάκια απάνεμα, σε μέρη παραδείσια…

Τριγύρω όπου κι αν κοιτώ, ολούθε σ’ αντικρίζω
κι από συγκίνηση βαθιά, Ελλάδα μου, δακρύζω.

Πατρίδα μου ξεχωριστή, την έμπνευσή σου δώσ’ μου,
ύμνους για σένανε να πω, στα πέρατα του κόσμου.

    

                     ΑΚΡΙΒΕ ΜΟΥ

                Ένα βράδυ, καλέ μου,
                            τρυφερό, χάρισέ μου.
                            Μ’  ένα βλέμμα καθάριο
                           ν’ αντικρίσω το αύριο.

                           Να βαδίζω στο χρόνο
               με το γέλιο σου μόνο.
              Ένα χάδι, ακριβέ μου,
               απαλό, πρόσφερέ μου,

               μια αγκαλιά ανοιγμένη,
              στην αγάπη δοσμένη
               και χαράς ένα δάκρυ,
              στων ματιών μου την άκρη.
                









ΠΑΤΡΩΑ ΓΗ

Τον ξένο τόπο χρόνια τώρα,
Δεύτερη πατρίδα του ονομάζει.
Μα στην καρδιά αγάπη αιώνια,
Για την Ελλάδα εκεί φωλιάζει.

Μια χούφτα χώμα από τον κήπο,
Ένα κλαδάκι λησμονιάς,
Κι ένα κοχύλι από το Αιγαίο
Αντίδοτα της λησμονιάς.

Σε μια γωνιά στο εικονοστάσι,
Φυλάει σ’ένα μικρό κουτί,
Το χώμα, το βότσαλο,τα άνθη
Ενθύμια απ’την Πατρώα γη.






ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ