Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΡΒΕΡΗ – ΒΑΡΡΑ « Ο Πατέρας μου ο Σμυρνιός »




90 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΡΒΕΡΗ – ΒΑΡΡΑη Διεθνής Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, στις 7 Ιουνίου 2012 ημέρα Πέμπτη και ώρα 6-8.30 μ.μ. στην φιλότεχνη Αίθουσα της ΔΕΕΛ στον χώρο στον οποίο οργάνωσε Πολιτιστικές Ολυμπιάδες, Γιορτές Ποιητών, Παρουσιάσεις Προσωπικοτήτων, Επιστημόνων, Καλλιτεχνών της απενεμήθει το κάτωθι βραβείο.
Η Χρυσούλα Βαρβέρη – Βάρρα γεννήθηκε στη Νίκαια από γονείς που βίωσαν δύο φορές την προσφυγιά σε ηλικία 7 και 10 ετών νήπια, που όμως κράτησαν δυνατές τις μνήμες τους σ’ αυτή την τρυφερή ηλικία. Όπως όλοι οι πρόσφυγες το 1922 υπέφεραν, διώχτηκαν και πείνασαν, έτσι και οι παππούδες και οι γιαγιάδες της με τα παιδιά τους πόνεσαν, άφησαν τις περιουσίες τους, τις δουλειές τους, τις όμορφες Πατρίδες τους για να βιώσουν τον μεγαλύτερο πόνο και τη μεγάλη φτώχια. Έχει γράψει πολλά ποιήματα για την προσφυγιά η Νικαιώτισσα Λογοτέχνιδα, Ιδρύτρια και Πρόεδρος της ΔΕΕΛ Χρυσούλα Βαρβέρη – Βάρρα. Η Νίκαια την αγάπησε και έγραψαν για αυτήν οι εφημερίδες του Πειραιά και της Νίκαιας, ιδιαίτερα για το νεαρό της ηλικίας της. Από 12 ετών ήταν γνωστή στη Νίκαια τη δεκαετία του 1960. Πρόσφατα η Μητρόπολη Νίκαιας έγραψε την Ιστορία της Προσφυγούπολης (βιβλίο 1900 σελ.) Πως δημιουργήθηκε η πόλη, ποιες οι σημαντικές προσωπικότητες της Νίκαιας από τον Χώρο της Επιστήμης, των Γραμμάτων και των Τεχνών. Στο βιβλίο αυτό αναφέρεται ως κορυφαία ποιήτρια της Νίκαιας, η πρώτη στη σειρά με πολλά επαινετικά λόγια για το έργο της. 


Η ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΡΒΕΡΗ – ΒΑΡΡΑ ΓΡΑΦΕΙ:

« Ο Πατέρας μου ο Σμυρνιός »,

Δημήτρης – « Μήτσος» Βαρβέρης   & το πλίθινο σπίτι της Κοκκινιάς


Από όσο πολλά γνωρίζω για τον Πατέρα μου τον Σμυρνιό είναι ότι γεννήθηκε, περίπου το 1903, στη Σμύρνη σε  μια περιοχή που στα Τούρκικα ονομαζόταν « Ατάντ Μπεντέ ». Ο Μήτσος, όπως τον αποκαλούσαν τα αδέρφια του (οι θείοι και θείες μου), αγαπούσε πολύ τα γράμματα. Στη Σμύρνη σπούδασε στο Σχολαρχείο, όπως ονόμαζαν  τότε το λύκειο. Όταν το 1922 σε ηλικία 18 περίπου χρόνων ήλθε στην Αθήνα,  με το Διωγμό ήταν περιζήτητος για «γραφιάς» στο Δημόσιο, γιατί την εποχή εκείνη λίγοι γηγενείς Έλληνες είχαν κάποια μόρφωση. Του πατέρα μου όμως ποτέ δεν του άρεσε το «Δημοσιοϋπαλληλικι». Ήθελε να δημιουργεί και να αυτοσχεδιάζει δικές του δουλειές (σε αυτό του έχω μοιάσει και εγώ). Το 1970 ο δημοσιογράφος Νίκος Χατζηευαγγέλου, ισχυρή γνωστή προσωπικότητα, καρδιακός φίλος της Ελένης Βλάχου, μου πρότεινε να πάρω μια θέση στο Δημόσιο, αλλά εγώ αρνήθηκα παρά τη μεγάλη φτώχια μου.
Ο Πατέρας μου ο Σμυρνιός ήταν ομορφάνθρωπος. Είχε μια αρχοντιά που σε μάγευε. Όταν μιλούσε, έλεγες: “δώσε μου Θεέ μου κι άλλα αυτιά, να τον ακούω”. Πολλά έχω να γράψω μια μέρα για τον αγωνιστή Πατέρα μου. Ο «Μήτσος», αγαπούσε πολύ τα παιδιά, ήταν πολύ ερωτευμένος με τη μητέρα μου την οποία  υπεραγαπούσε.
… Έρχεται ο Σμυρνιός με την αρεμπούπλικα, λέγανε οι φίλοι μας Μικρασιάτες, από το Αϊβαλί κι από άλλες γνωστές πόλεις της Μικράς Ασίας. Του Μήτσου του άρεσε η διασκέδαση και να ντύνεται ωραία. Μέσα στη φτώχια της Μικρασιατικής καταστροφής στηρίχθηκε στα πόδια του, όταν ξεκίνησε το 1930 να κάνει οικογένεια. Δούλεψε σκληρά, εκείνα τα μαύρα χρόνια, για να ζήσουν τα πέντε παιδιά του, τρία κορίτσια και δύο αγόρια που έφερα στη ζωή.
Το πλίθινο σπίτι της Κοκκινιάς που μας έδωσε το Κράτος, στην οδό Μενεμένης 2 έγινε πολυτελής πολυκατοικία. Το μερίδιο μου, από αυτή την κληρονομιά, το χάρισα στην αδερφή μου. Κι όμως, το πλίθινο σπίτι μας στην Κοκκινιά με τίποτε δεν το αλλάζω. Ήθελα να το βλέπω για πάντα, γιατί με έφερνε πιο κοντά στις ρίζες μου και στον Πατέρα μου. Θυμάμαι όλα τα έθιμα της Σμύρνης, τα όμορφα φαγητά  που έφτιαχνε η μητέρα μου Αικατερίνη. Της άρεσε πάνω απ’ όλα να ευχαριστεί τον Πατέρα μου το Δημήτρη ή Μήτσο, που της χάρισε πέντε άξια παιδιά.
Είναι όμως τόσα  πολλά τα γεγονότα και οι  ιστορίες για τη Μικρά Ασία.! Ίσως ο Θεός μου δώσει τη δύναμη να τα καταγράψω όλα αυτά  μαζί με τα έθιμα και τις παραδόσεις εκείνης της δύσκολης ιστορικής  εποχής . ……..