Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

ΦΩΤΗΣ ΠΑΥΛΑΤΟΣ ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ & ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ «ΔΙΕΘΝΗΣ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΙΗΤΩΝ »

 Ο ομότιμος καθηγητής Φώτης Παυλάτος, γέννημα και θρέμμα της ευάνδρου νήσου Κεφαλληνίας, σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία απεφοίτησε το 1954. Είναι Διδάκτωρ και Υφηγητής της ίδιας Σχολής και κατέχει τις ειδικότητες της Παθολογίας και Ενδοκρινολογίας.
 Ο Καθηγητής Φώτης Παυλάτος μετά την αποφοίτησή του ακολούθησε Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία, με αισθήματα υψηλής ευθύνης, αφοσίωσης και βαθιάς πίστης στις άφθαρτες ανθρωπιστικές αξίες. Γνωστός στους Συναδέλφους του, στους Μαθητές του, στους ασθενείς του και στην κοινωνία, ως ο «Ευπατρίδης» της Ιατρικής, ο «Ιππότης με τα Λευκά», ο καθηγητής Φώτης Παυλάτος υπήρξε καθ’ ομολογία των Συναδέλφων του, των Μαθητών και των Φοιτητών της Ιατρικής, ο υπέροχος άνθρωπος, ο εμπνευσμένος και αξεπέραστος δάσκαλος, ο ανήσυχος ερευνητής, διανοητής, στοχαστής, αλλά και ο προικισμένος λογοτέχνης και ιατρο-φιλόσοφος, καταγράφοντας στην εκπαιδευτική του δραστηριότητα χιλιάδες σελίδες εκπαιδευτικού υλικού (προπτυχιακής και μεταπτυχιακής εκπαίδευσης) με την έγκυρη επιστημονική του γνώση και τη γλαφυρότητα της λογοτεχνικής του πένας.
 Ο Καθηγητής Φώτης Παυλάτος για τη συμβολή του στην ανάπτυξη της Ενδοκρινολογίας και της Διαβητολογίας στη χώρα μας έχει τιμηθεί από την Ελληνική Ενδοκρινολογική Εταιρεία, από την Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία αλλά και από την Εταιρεία Ιατρικών Σπουδών και από πολλές άλλες Επιστημονικές Εταιρείες καθώς και τη συμβολή του στην Μεταπτυχιακή Επιμόρφωση και πρόσφατα από τους Συνεργάτες και Μαθητές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τιμητική αναφορά του ονόματός του για το έργο του έγινε και από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Ιατρικό Κέντρο Αγίου Φραγκίσκου, στον απολογισμό των 50 ετών της επιστημονικής δραστηριότητας του Πανεπιστημίου. Ύψιστη τιμητική αναγνώρισή του αποτελεί η βράβευση του το Δεκέμβριο του 2006 από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο της επιστημονικής και κοινωνικής του προσφοράς με το χαρακτηρισμό ως εμβληματική φυσιογνωμία και πρότυπο για τους νεότερους. Επίσης, από τον Οκτώβριο του 2008, η Αίθουσα Διδασκαλίας του «Λαϊκού Νοσοκομείου» φέρει το όνομά του.
 Ο Καθηγητής Φώτης Παυλάτος εκτός από το σημαντικό επιστημονικό και διδακτικό έργο του έχει αναπτύξει και πλούσια λογοτεχνική δραστηριότητα διατελέσας επί σειρά ετών Γενικός Γραμματέας και Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Ιατρών Λογοτεχνών. Ο Φώτης Παυλάτος έχει τιμηθεί με τον Α’ Έπαινο της Ένωσης Ελλήνων λογοτεχνών για την ποιητική του συλλογή «Λευκές Πολιτείες».
 Ο Καθηγητής Φώτης Παυλάτος αποτελεί το «Πρότυπο» του ανθρώπου, του Δασκάλου, του Ερευνητή, του Γιατρού, όπως τον ήθελε και εξακολουθεί πάντα να τον θέλει η Κοινωνία.
Αφιέρωμα του Φώτη Παυλάτου στον Καθηγητή-Ακαδημαϊκό Γρηγόρη Σκαλκέα με την πλούσια και πολύτιμη προσφορά του στην Επιστήμη και στην Κοινωνία.


Η αρχαία Πέφνος

 Σαν κάποιο δειλινό
στ’ Άη-Δημήτρη πας το βραχονήσι,
στάσου για λίγο σιωπηλός,
στάσου κι αφουγκράσου
συλλογίσου και στοχάσου
 και με τις μνήμες σου μαζί
να ξαναζούν θα δεις μπροστά σου
το κάθε τι π’ αγάπησες παιδί
όνειρα κι οράματα σου.
Κι ακόμα
απ’ του χρόνου το δισάκι
η αρχαία θα ξεπηδήσει Πέφνος,
θα ζωντανέψουν
άνθρωποι, χτίσματα και παραστάσεις
και σαν όλα τούτα να ‘τανε δικά σου
τρέχεις κι εσύ
στ’ ορμητικό του χρόνου το ποτάμι.
Και τότε
φανερώνονται μπροστά σου
η Λύδα κι η ωραία η Ελένη
και τα μυθικά τ’ αδέλφια της
ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης
κι ο μύθος με την ιστορία δένει.
Και στις ξαφνικές αναλαμπές τους
γίνεσαι κι εσύ μαζί τους
ένας ακόμη κρίκος
στην χωρίς τέλος αλυσίδα
ιστορίας, ζωής και χρόνου
και βασιλιάς για λίγο
πάνω στ’ Άη-Δημήτρη
την πανέμορφη βραχονησίδα.

ΦΩΤΗΣ ΠΑΥΛΑΤΟΣ -ΔΕΕΛ

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΒΛΑΧΟΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ –ΜΠΑΤΑΛΙΑ
ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΠΑΥΛΑΤΟΥ
13-10-2011
Σεβαστή και αγαπητή κ. Πρόεδρε,
Αγαπητοί συνάδελφοι
Σας καλωσορίζω για την απαρχή της συνέχισης της δημιουργικής μας  συνεργασίας, εύχομαι υγεία σε όλους μας και ο Θεός να μας έχει υπό την σκέπη Του να ανταπεξέλθουμε αυτές τις δύσκολες, πρωτόγνωρες ώρες που διάγει η χώρα μας. 
Σήμερα θα αναφερθώ στον Επιστήμονα, «Λαμπαδηφόρο» της Ιατρικής Εκπαίδευσης με την οποία ασχολείται από τη δεκαετία του 1960, Πανεπιστημιακό Διδάσκαλο, Καθηγητή Παθολογίας – Ενδοκρινολογίας της Ιατρικής Σχολής του  ΕΚΠΑ, Ιατρό –φιλόσοφο, στον πρωτεργάτη της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας,  στον Άνθρωπο  ΦΩΤΗ  ΠΑΥΛΑΤΟ 

Στη ζωή μου  συνάντησα  πολλούς  ανθρώπους αλλά το αντάμωμα μου με τον Ιατρό Φώτη Παυλάτο είναι Ευλογία, Δώρο Θεού.  Ο ΦΩΤΗΣ  ΠΑΥΛΑΤΟΣ  είναι παράδειγμα ευγένειας, γνώσεως, προσφοράς, ανθρωπιάς, ηθικού μεγαλείου. Είναι από Αυτούς που κάθε φορά που τον χρειάζεσαι είναι  εν γρηγόρσει…  να σταθεί δίπλα σου,  μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
 Έχετε  όλοι τους χαιρετισμούς του για ότι καλό, χαρούμενο και δημιουργικό και ιδιαιτέρως μου ζήτησε να εκφράσω τις ευχαριστίες και  την ευγνωμοσύνη του στην Πρόεδρο κ. Χρυσούλα Βαρβέρη –Βάρρα για  την τιμή που του έκανε να συμπεριλάβει δείγμα γραφής του στην νέα της Ποιητική Ανθολογία που με πολύ κόπο εργάζεται εδώ και πολύ καιρό για την έκδοση της.
Είναι μεγάλη για μένα  τιμή να μου εμπιστευθεί την ομιλία του με θέμα «Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΤΟ ΤΑΙΡΙΑΣΤΟ ΔΙΔΗΜΟ» την οποία εκφώνησε ο ίδιος στο 37ο Ετήσιο Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών (Ε.Ε.Ι.Λ.), στην οποία είχε διατελέσει για πολλά χρόνια Γενικός Γραμματέας και Αντιπρόεδρος,  στο Ξενοδοχείο ΗΙΛΤΟΝ  στις 20 Μαίου 2011, για να γίνουμε όλοι κοινωνοί των απόψεών του για την αλληλένδετη σχέση που έχουν οι Τέχνες της Ιατρικής και της  Λογοτεχνίας και το πνεύμα που αναδύεται όταν συναντιόνται.
Δεν γνωρίζω μου είπε: αν η Λογοτεχνία, ο ποιητικός Λόγος, η Μουσική (λέγεται ότι με την Μουσική του Γιόχαν Σεμπαστιάν Μπαχ, μπορείς να πλησιάσεις τον Θεό) και γενικά οι εικαστικές Τέχνες «μπορούν ν΄ αλλάξουν τον κόσμο. Αδιαμφισβήτητα όμως, σου δίνουν την προσαρμοστική δυνατότητα, να δημιουργήσεις, να κτίσεις  την δικιά σου «υπαρξιακή ταυτότητα» και να βλέπεις τον κόσμο  ( τον ορατό και τον αόρατο των ιδεών ) διαφορετικά , όσον αφορά  στις  ενέργειες και στις συμπεριφορές σου, ιδιαίτερα στο επίπεδο της επικοινωνίας με τον συνάνθρωπό σου , στα πλαίσια της έννοιας και του πνεύματος της Αριστοτελικής Αρετής . Στο κάτω –κάτω της γραφής , η Λογοτεχνία, ο Ποιητικός Λόγος , η Μουσική και γενικά  οι Εικαστικές Τέχνες – όλα αυτά περιλαμβάνονται στην υψηλού πνευματικού επιπέδου εταιρείας σας –θα παραμείνουν πάντοτε μία ανεξάντλητη πηγή ευχαρίστησης, ανακούφισης ψυχικής, ακόμα και έμπνευσης και δημιουργικότητας, που συνοδεύουν τον Άνθρωπο στο οδοιπορικό της γνώσης και την αναζήτηση της αλήθειας, σ΄ όλη την διαδρομή της επίγειας ζωής του. 

 Γνωρίζω τον Καθηγητή  τριάντα και πλέον έτη και τον ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου έκανε να με εμπιστευθεί την παρακάτω ομιλία να την παρουσιάσω και στην ΔΕΕΛ.
37ο Ετήσιο Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο
Συμμετοχή
της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών (Ε.Ε.Ι.Λ.)





ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ
«Λογική, Φαντασία, Συναίσθημα
στην Ιατρική Λογοτεχνία»




Συντονιστής: Χρήστος Γ. Μαρκόπουλος



Ομιλία Φ. Παυλάτου



«Ο Γιατρός Λογοτέχνης
το ταιριαστό δίδυμο»






Ξενοδοχείο HILTON ΑΘΗΝΑ
Αίθουσα: «Θάλεια 3»



20 Μαΐου 2011 – Ώρα: 17:00 - 19:0  Του εύχομαι να είναι υγιής και να πραγματοποιηθούν τα οράματά του,  οι διακηρύξεις του.
Από το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα και μέχρι σήμερα, συσσωρεύονται με συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό, που ίσως δε θα ‘ταν υπερβολικός ο χαρακτηρισμός «χιονοστιβάδα», στοιχεία, τα οποία από σημειολογική άποψη, υποδηλούν ότι το ευγενές και πατροπαράδοτο Ιπποκρατικό Λειτούργημα διέρχεται, σε διεθνή κλίμακα, μια βαθειά κρίση, η οποία μπορεί να αποβεί ακόμη και μοιραία όσον αφορά στην ηθική ταυτότητα του Ιατρικού επαγγέλματος, αλλά και καταστροφική για το σύνολο της κοινωνίας μας, η οποία είναι και ο τελικός αποδέκτης των υπηρεσιών υγείας.
Αναμφίβολα, το ορόσημο στην ιστορία της σύγχρονης ιατρικής ταυτίζεται με τη γέννηση του Ιπποκράτη το 460 π.Χ. Η «επαναστατική» άποψη είναι ότι ο άρρωστος πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ανθρώπινο πλάσμα στο σύνολό του και η θεραπεία να απευθύνεται όχι μόνο στο σώμα αλλά και στο πνεύμα. Από τότε τα στοιχεία αυτά αποτελούν το ιδανικό πλαίσιο στη σχέση γιατρού – αρρώστου. Το άλλο καθοριστικό στοιχείο που διαμόρφωσε τη σύγχρονη ιατρική στο ξεκίνημά της, είναι ο Ιπποκρατικός Όρκος, που αποτελεί και τον ηθικό κώδικα της ταυτότητας του γιατρού. Εμπνευσμένοι από τις ηθικές αρχές του Όρκου του Ιπποκράτη, θεσπίζεται το 1948 από την Παγκόσμια Ιατρική Ένωση, η Διακήρυξη της Γενεύης, στην οποία περιλαμβάνεται και παράγραφος, η οποία αναφέρεται στην προσφορά των ιατρικών υπηρεσιών σε κάθε άρρωστο, χωρία να παρεμβαίνουν εμπόδια εθνικά, θρησκευτικά, φυλετικά, οικονομικά, πολιτικών πεποιθήσεων ή κοινωνικών διακρίσεων.

      «Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, ότι οι ανθρωπιστικές αξίες και οι ηθικές αρχές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την του Ιπποκράτους Τέχνη, όσο σε καμία άλλη επιστήμη»

      Ο Αμερικάνος ποιητής  T. S. Eliot, κλείνοντας μια διάλεξή του αναφορικά με το θεματολογικό αυτό στοιχείο, είπε:

«Σε κάθε πρόβλημα αντιμετωπίζουμε δύο απόψεις: Η μία είναι τι πρόκειται να κάνουμε για το πρόβλημα από καθαρά «τακτικής», δηλ. από τεχνικής πλευράς για να εξαλείψουμε τη δυσκολία. Η δεύτερη όμως άποψη είναι, «ποια είναι η συμπεριφορά μας απέναντί στο πρόβλημα», πράγμα που θέτει βαθύτερες προκλήσεις αντιμετώπισης και ιδιαίτερης ευαισθησίας.»

Σημαντικό στοιχείο της αλλαγής της προσωπικότητας του Λειτουργού Υγείας, είναι αναμφίβολα η διατάραξη της διαπροσωπικής σχέσης γιατρού – αρρώστου και η απώλεια της ιατρικής αξιοπιστίας. Ο γιατρός δεν είναι μόνο ο Επιστήμονας – Θεραπευτής ψυχής και σώματος, αλλά πρέπει και να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος μεταξύ των πασχόντων συνανθρώπων του. Αδιαμφισβήτητα, οι άρρωστοι, ακόμα κι όταν η κατάστασή τους είναι σοβαρή, αισθάνονται ανακούφιση, κάποιου είδους βελτίωση, μέσα από την ευχαρίστηση που τους προκαλεί το ενδιαφέρον του Θεραπευτή – Γιατρού τους.

Στο σημείο αυτό, επιτρέψτε μου να σας διαβάσω μια ποιητική καταγραφή μου με τον τίτλο «Η Σταύρωση», που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα, στα πρώτα χρόνια των Πανελληνίων Ιατρικών Συνεδρίων της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών.


Η Σταύρωση
 

Περνώ ανάμεσα από τα στριμωγμένα κρεβάτια
τα βαθιά ποτισμένα με τον ανθρώπινο πόνο.
Κι είναι τα χέρια
τ’ αναιμικά τα χέρια που ικετεύουνε,
κι είναι τα μάτια
τα σβησμένα μάτια που παρακαλάνε,
κι είναι τα χείλη
τα φρυγμένα χείλη που ψελλίζουνε.
Θεέ μου!... Πόσοι εσταυρωμένοι!...

Περνώ ανάμεσα από τα στριμωγμένα κρεβάτια
τα βαθιά ποτισμένα με τον ανθρώπινο πόνο.
Κι είναι η ανάσα
η ρηχή και γρήγορη ανασά,
κι είναι η καρδιά
με τον καλπασμό και το παραμιλητό της,
               κι είναι ο ήλιος
               Ω! Ο ήλιος με το στερνό φιλί στο τζάμι.
               Θεέ μου!... Πόσοι εσταυρωμένοι!...


    
Στη διαμόρφωση των συμπεριφορών του γιατρού στην καθημερινή ιατρική πράξη, αναμφίβολα, η διδασκαλία στις Ιατρικές Σχολές, της Ιστορίας της Ιατρικής, της Ιατρικής Ηθικής, αλλά και της Λογοτεχνίας και γενικά των Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών, αποτελούν ουσιώδη στοιχεία της ιατρικής εκπαίδευσης, όπως το επιβάλλουν οι ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας. Οι φοιτητές μας πρέπει να μαθαίνουν, όχι μόνον τη «μηχανική» του σώματος, αλλά και την ανθρώπινη φύση που είναι μέσα στο σώμα. Η ανθρώπινη προσέγγιση του γιατρού προς τον άρρωστο είναι ουσιώδης, τόσο όσον αφορά στη συνεργασιμότητα του αρρώστου, όσο και στην ενίσχυση του ανθρωπιστικού στοιχείου στην αντιμετώπιση αρρώστων με δύσκολα θεραπευτικά προβλήματα, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις με εξελικτική πορεία προς το μοιραίο.
Στη διαπροσωπική σχέση γιατρού – αρρώστου, δημιουργείται ένα «δίδυμο», ένας ιδιαίτερος δεσμός εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας προς το πρόσωπο του γιατρού.
Ειδικότερα, η Λογοτεχνία στη θεραπευτική φαρέτρα του γιατρού, θα βοηθήσει ακόμα περισσότερο στην κατανόηση του αρρώστου, ως ανθρώπινου πλάσματος και γενικά στη διαπροσωπική σχέση γιατρού – αρρώστου, που τα τελευταία χρόνια έχει σημαντικά χαλαρώσει, ιδιαίτερα όσον αφορά στο παραδοσιακό στοιχείο της πλήρους εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας. Αναμφίβολα, η υψηλή Τεχνολογία, σιγά – σιγά, αλλά σταθερά, εκτοπίζει το ανθρώπινο στοιχείο της στενής επαφής με τον άρρωστο. Ένα άλλο στοιχείο που επίσης συμβάλλει στη χαλάρωση της παραδοσιακής σχέσης γιατρού – αρρώστου, είναι η πραγματική «εισβολή» στο χώρο των υπηρεσιών υγείας, επιστημόνων, που δεν είναι γιατροί, αλλά χειριστές πολύπλοκων Super-οργάνων ή σύμβουλοι σε θέματα που σχετίζονται με αυτή την τεχνολογική ηγεμονία. Σε πρόσφατο άρθρο του στο «Βήμα» (8 Μαΐου 2011), ο Καθηγητής Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αγαπητός Συνάδερφος, Γιώργος Ανδρουλάκης, με τον τίτλο «Το Ιατρικό Λειτούργημα στο απόσπασμα», γράφει:

«Η  τεχνολογική  έκρηξη  έχει  τραυματίσει
σοβαρά  την  Ιπποκρατική   σχέση ανάμεσα
 στο γιατρό  και τον  ασθενή. Η άσκηση της
Ιατρικής     από   ανθρωποκεντρική,   μετα-
μορφώνεται, αργά  αλλά      σταθερά,      σε
βιοτεχνολογική και ο γιατρός, από κεντρικό
πρόσωπο     στο    χώρο    της    Υγείας, έχει
περιθωριοποιηθεί»


              
Από φιλοσοφική άποψη, η Ιατρική και η Λογοτεχνία, είναι Ανθρωπιστικές Τέχνες και μοιάζουν μεταξύ τους, τόσο όσον αφορά στο αντικείμενο που διακονούν, αλλά και στις ενέργειες, στις συμπεριφορές τους και στους επιδιωκόμενους στόχους τους.
Ο Αντόν Παύλοβιτς Τσέχοφ, στη σύντομη, που έγραψε ο ίδιος, αυτοβιογραφία του, αναφέρει επί λέξει τα ακόλουθα:

«Είμαι βέβαιος πως το γεγονός ότι         ασχολήθηκα με την Ιατρική έχει επηρεάσει σοβαρά τη λογοτεχνική μου δραστηριότητα. Αυτό έχει διευρύνει σημαντικά το πεδίο των παρατηρήσεων μου και εμπλουτίσει τις γνώσεις μου, των οποίων την πραγματική αξία για μένα, μόνο εκείνος που είναι ο ίδιος γιατρός μπορεί να καταλάβει»

Επίσης, ο γιατρός John Salinsky, στο βιβλίο του, «Medicine and Literature» (εκδ. 2002), γράφει στην εισήγησή του:

«Η Λογοτεχνία μου έδωσε μεγάλη ευχαρίστηση και την αίσθηση ότι ανακάλυψα κρυμμένο θησαυρό»


Στην καθημερινή ιατρική πράξη, ο Ερευνητής Γιατρός, προσπαθεί να ερμηνεύσει τους νόμους και τις αλληλουχίες που κυριαρχούν στον ανθρώπινο οργανισμό και ο Κλινικός Γιατρός, στο κρεβάτι του αρρώστου, εξοπλισμένος με τις γνώσεις και τις δεξιοτεχνίες της «Τέχνο-Ιατρικής» και της «Ψύχο-Ιατρικής», προσπαθεί να διαγνώσει και να θεραπεύσει τις διαταραχές των λειτουργιών του οργανισμού, που είναι υπεύθυνες (αιτιολογικό υπόστρωμα) για την παρέκκλιση ή τις παρεκκλίσεις από το καθοριζόμενο ως το φυσιολογικό Status της υγείας. Έτσι ο Γιατρός ενσαρκώνει τον ανιχνευτή της γνώσης και της αλήθειας, στοιχεία που θα τον οδηγήσουν να γίνει θεραπευτής του ανθρώπινου σώματος (αποκατάσταση των μηχανιστικών παρεκκλίσεων) και της ανθρώπινης ψυχής (αποκατάσταση της παρέκκλισης των ψυχικών λειτουργών και φυσιολογικών διεργασιών).
Στην άλλη Ανθρωπιστική Τέχνη που εκπροσωπείται από τη Λογοτεχνία, λίγο πολύ ακολουθούνται οι ίδιες διαδικασίες διερεύνησης της ανθρώπινης φύσης, μέσα από πνευματικούς διαύλους, μελετώντας και περιγράφοντας τη ζωή των ανθρώπινων όντων, όχι μόνον όπως «φαίνεται», αλλά και όπως λειτουργεί στο βάθος των διεργασιών του εσωτερικού «είναι».
       Ο Λογοτέχνης, αντί για τα μέσα του Εργαστηρίου και των άλλων παρακλινικών τεχνολογικών στοιχείων της Ιατρικής «Τέχνης», χρησιμοποιεί τις λέξεις στο δικό του «εργαστήρι» της φαντασίας, του στοχασμού και του διαλογισμού, καταγράφοντας και περιγράφοντας καταστάσεις και συναισθήματα, αναζητώντας και αυτός την «αλήθεια» μέσα στα μονοπάτια της πολυπλοκότητας της ανθρώπινης φύσης και ζωής.
        Και στις δύο «Τέχνες», οι στόχοι είναι παράλληλοι, ο Γιατρός στην καθημερινή ιατρική πράξη και στην Κλινική, προσπαθεί, αφού εντοπίσει το «πρόβλημα», να ανακουφίσει τον άρρωστο από τον «πόνο» που τον βασανίζει. Αλλά και ο Λογοτέχνης – Ποιητής, προσφέρει με την «Τέχνη» του εκείνο το αίσθημα της ανακούφισης και της ευχαρίστησης, γιατί όχι και του «πόνου» (;), από την πολυπλοκότητα της καθημερινότητας, σε όλους εκείνους τους αναγνώστες που ταξιδεύουν στα γνωστά ή άγνωστα μονοπάτια του Πνευματικού Κόσμου.
        Είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι η Λογοτεχνία προσφέρει σημαντική βοήθεια στον Λειτουργό της Ιπποκρατικής Τέχνης, αλλά και στην Ιατρική Ηθική, η οποία και αποτελεί σημαντικό υποστρωματικό στοιχείο των ανθρωπιστικών αξιών. Είναι περισσότερο από βέβαιο, ότι η Λογοτεχνία και η Ποίηση, με τη βαθύτερη φιλοσοφική άποψη, ιδιαίτερα όσον αφορά στην Βιο-Ηθική, διαμορφώνει ένα σημαντικό στοιχείο στην προσωπικότητα του Γιατρού, απόλυτα ταιριαστή με τις απαιτήσεις της Επιστήμης και της Κοινωνίας. Στο σημείο αυτό, η αναφορά στη συμβολή των έργων και της διδαχής των Αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων (Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης) και γενικά η εισαγωγή στην κουλτούρα του 5ου π.Χ. αιώνα, της ηθικής της Αρετής, είναι αναγκαία και επιτακτική, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή. Αναμφίβολα η Λογοτεχνία, προσαρμόζει τις συμπεριφορές μας απέναντι στα κλινικά και θεραπευτικά προβλήματα και κατά κάποιον τρόπο «συμμετέχει» στη λήψη αποφάσεων, για την αντιμετώπιση, όχι μόνο του σωματικού «μηχανιστικού» προβλήματος αλλά και της ανθρώπινης ψυχής.
      Και το ερώτημα:
- Πώς συμβιβάζεται ο γιατρός να διακονεί και τις δύο «Τέχνες» μαζί, την Ιατρική και τη Λογοτεχνία; Μπορεί ο Γιατρός – Λογοτέχνης να κουμαντάρει συγχρόνως και τις δύο «Τέχνες»;
       Η απάντηση είναι ότι όχι μόνο μπορεί να τις κουμαντάρει, αλλά η μία «Τέχνη» μπορεί να ωφεληθεί από την άλλη με ένα μηχανισμό θετικής παλίνδρομης αλληλορύθμισης (feed-back), για να χρησιμοποιήσω όρο της Ενδοκρινολογίας. Θα αναφέρω μόνο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο Williams Carlos Williams υπήρξε ένας θαυμάσιος Γιατρός και ένας καταξιωμένος Λογοτέχνης (Ποίηση και Πρόζα), ακόμα και Ζωγράφος. Σημειώνω ότι τιμήθηκε και με το βραβείο Pulitzer για την Ποίησή του. Τα περισσότερα θεματικά στοιχεία για τα ποιήματά του, τα εμπνεύστηκε από την καθημερινή ιατρική πράξη.
      Συμπερασματικά, τόσο η Λογοτεχνία, όσο και η Ιατρική, είναι δύο «Τέχνες» που πάνε θαυμάσια μαζί και αποτελούν σημαντικές πηγές έμπνευσης και ευαισθητοποίησης, ακόμη και πρόκλησης για μελέτη της αλληλεπίδρασης των επιστημονικών επιτευγμάτων και των ανθρωπιστικών αξιών. Η Ιατρική με σύμμαχο τη Λογοτεχνία, αποτελούν ένα αδιάσπαστο «δίδυμο», που αδιαμφισβήτητα παίζει σημαντικό ρόλο στην ίδια τη ζωή και τη σταδιοδρομία του γιατρού, ως θεραπευτή του σώματος και της ψυχής των συνανθρώπων του.
 «Είχα, έχω και θα έχω ένα όνειρο, να δω την παγκοσμιοποιημένη σήμερα επιστημονική κοινότητα ως μια Νεο-Ιπποκρατική Λαμπαδηφορία να κρατά άσβεστη τη φλόγα της γνώσης και τη μετάδοσή της, όπου γης, όπως είναι γραμμένο σε ένα στίχο στα αγγλικά:
A torch procession across the earth.
(Μια παγκόσμια λαμπαδηφορία από τη μια άκρη της γης στην άλλη)
       
 «Οι Λαμπαδηφόροι του Ιπποκράτη»
Στη θαυμαστή πορεία τη μεγάλη
άσβεστη φλόγα των πυρσών φωτίζει
στοργή, φροντίδα κι ανθρωπιά δωρίζει
στη σκληρή, την αέναη την πάλη.

Απ’ την άκρη της γης τη μια, στην άλλη
πίστη κι αγάπη στις καρδιές ανθίζει
κι ό,τι το πνεύμα κι όρκος τους ορίζει
άφθαρτο πάντα στους αιώνες θάλλει.

Την προσφορά τους πως ν ‘ αποτιμήσεις
τον πόνο της ψυχής σαν απαλύνουν,
έργα τους πως μπορείς να τα σταθμίσεις
σαν του κορμιού μας τις πληγές τις κλείνουν;

Της «Άσπρης Μπλούζας» Διγενείς στ’ αλώνια
δεν λογαριάζουν θύελλες και χιόνια.
Φώτης Παυλάτος







ΦΩΤΙΟΣ  ΠΑΥΛΑΤΟΣ

Είναι παιδείας Ιπποκρατικής Ιατρικής,
της ελλόγου τέχνης ποιητής
και λόγου πατρογονικής γραμματείας
Της του Ιπποκράτους Πολιτείας.

Της Ιατρικής του, ο Άνθρωπος μέτρον
μέγεθος προσφοράς άμετρον,
συνιστά πρώτυπον δια νεωτέρους
της Ιατρικής εταίρους.

Είναι εις συναδέλφους προσητός
και εις τους φοιτητάς αρεστός,
ως λειτουργός Ιπποκράτους αστός
και από τους ασθενείς πιστευτός.

Είναι ταπεινός, προσήνης συζητήτης
εγκάρδιος , απολαυστικός διαλογιστής ,
πλήρης στοχαστικός, 
της πατρώας σωφροσύνης λογιστής.

Είναι άνθρωπος λειτουργός της προσφοράς ,
καθολικής ιατρικής αναφοράς,
προς πάσχοντας και υγιείς,
προς εαυτόν εμμελής συνεπής. 

ΔΡ. ΔΡ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  ΠΑΣΧΟΣ
Απαγγελία εις τιμητικήν εκδήλωσιν προς τον κ. ΦΩΤΙΟΝ ΠΑΥΛΑΤΟ, Καθηγητήν Ιατρικής Σχολής Αθηνών, συγγραφέα, ποιητήν από την Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου –Μπατάλια , Γεν. Γραμματέως της Διεθνούς  Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών, την 13ην Οκτωβρίου 2011 μ.Χ. εις τον Κλεινόν Άστυ, την πόλιν των Αθηνών.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΕΤΟΥΣ 2011–2012

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ  ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ   &  ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΟ
ΑΡΙΘΜΟΣ ΜΗΤΡΩΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ ΣΤΟ ΥΠΠΟΤ  1116
Εδρα:   Ζερβουδάκη 17, Άγιος Νικόλαος, Τ.Κ 10415, Αθήνα
ΦΑΞ - ΜΗΝΥΜΑΤΑ: 210 2840724

Επιμέλεια –οργάνωση :Πρόεδρος ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΡΒΕΡΗ-ΒΑΡΡΑ

Ώρα εκδηλώσεων :18.00-20.00, Τόπος :Έδρα μας

Πέμπτη  22 Σεπτεμβρίου
«Έναρξη- Σημαντικές ανακοινώσεις Πρόεδρου» - Η δράση της ΔΕΕΛ το Καλοκαίρι.
Πέμπτη  29 Σεπτεμβρίου
ΙΩΑΝΝΑ ΛΙΑΚΑΚΟΥ «Επιστολές στον Κόσμο», Αυστραλία. Κριτική ΧΡ. ΒΑΡΒΕΡΗ-ΒΑΡΡΑ.
Πέμπτη  13  Οκτωβρίου
«Φ. ΠΑΥΛΑΤΟΣ - Λογική, Φαντασία, Συναίσθημα στην Ιατρική Λογοτεχνία», ΑΙΚ.  βλαχοπαναγιωτου- μπαταλια.




Πέμπτη  27 Οκτωβρίου




«Αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου από μέλη της ΔΕΕΛ».
Πέμπτη  10 Νοεμβρίου
«Κωστής Παλαμάς», Ομιλήτρια ΖΑΝΝΕΤΑ ΚΑΛΥΒΑ.
Πέμπτη  24 Νοεμβρίου
«Ευδοκία Μουλιανάκη»,Ομιλήτρια ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗ.
Πέμπτη  08  Δεκεμβρίου
«Οικονομικός ΑπολογισμόςΕΤΗΣΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ»

ΔΙΑΚΟΠΕΣ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ  2012



ΚΥΡΙΑΚΗ  08 Ιανουαρίου

ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΙΤΑΣ  και πανηγυρική βράβευση διαγωνισμού βιβλίου 2011    (5 μ.μ. -8 μ.μ.).

Πέμπτη  26 Ιανουαρίου
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚOYΜΟΥΡΗΣ , «Ο δικός μου ήλιος», Ποιήση.
Πέμπτη  09 Φεβρουαρίου
ΓΙΑΚΟΥΜΙΝΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ,  «Γεώργιος Παράσχος».Και Κρητικές μαντινάδες για τον Άγιο Βαλεντίνο.
Πέμπτη  23 Φεβρουαρίου
Αφιέρωμα στην Αγγλική Λογοτεχνία, ΧΡ. ΒΑΡΒΕΡΗ-ΒΑΡΡΑ.
Πέμπτη  08  Μαρτίου
Γιορτάζουμε τη ΓΥΝΑΙΚΑ με τον Jocarlos Gaspar.
Πέμπτη  29 Μαρτίου
Η σημαντική παρουσία της ΔΕΕΛ στα Πολιτιστικά Κέντρα της Αγγλίας.
Πέμπτη  05 Απριλίου
«Η λογοτέχνιδα ΒΑΣΩ ΤΟΜΠΑΛΙΔΟΥ», το έργο της προλογίζει η  ΧΡ. ΒΑΡΒΕΡΗ-ΒΑΡΡΑ.
Πέμπτη  26 Απριλίου
ΕΦΗ   ΣΕΛΙΜΗ,  «Μητέρα».
Πέμπτη  07 Ιουνίου     
Λογοτέχνες της ΔΕΕΛ απαγγέλουν ποίηση της ΧΡ. ΒΑΡΒΕΡΗ-ΒΑΡΡΑ, αφιερωμένη στα 32 χρόνια Δράσης στο Δήμο Αθηναίων. Η Πρόεδρος θα προσφέρει στα μέλη αναμνηστικά ντοκουμέντα από τους  αγώνες της.