Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009

ΓΕΩΡΓΙΑ ΦΟΥΡΚΙΩΤΟΥ -ΣΚΑΡΑΝΤΑΒΟΥ


Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Μέσα σε ένα ατέρμονο Σύμπαν, υπάρχει η γη, η οποία κινείται με την έννοια της αριθμητικής και της γεωμετρίας. Επάνω λοιπόν στη γη υπάρχουν φυτά, ζώα άλλα και άνθρωποι, αυτή η γη λοιπόν, όπου φιλοξενεί το Ον άνθρωπος κινείται μόνη και αν όχι μόνη ποιος την κινεί; Με τόση αρμονία και μαθηματική τάξη τίνος δημιούργημα είναι; Κι αυτή και ο δημιουργός της.
Πρέπει λοιπόν να είναι ένα μεγαλείον ζωής φύσης. άρα υπάρχει Δημιουργός αυτών των θαυμάτων, τίποτα δε γίνεται από μόνο του. Υπάρχει ένας φιλεύσπλαχνος και μοναδικός Υπέρτατος Δημιουργός και είναι αυτή ταύτη η αλήθεια ζωής, φύσης, Σύμπαντος.
Μεταξύ λοιπόν όλων των θαυμάτων Του, εδημιούργησε και τον άνθρωπο για συντροφιά, αλλά τον θέλει εκτός του κατ’ εικόνα και ομοίωση Του, αγαπών, υπομονετικόν, εύχαρη και ευτυχή ως συντροφιά του, γαλήνιον με σύμβολον την αγάπη. Ο άνθρωπος από ο,τι γνωρίζομεν ζει τώρα πλέον ίσως μέχρι 90 ετών αλλά σε παρελθόντα χρόνια υπερέβαινε των 100 ετών. Αυτό λοιπόν το Ον άνθρωπος παρεκκλίνει από τη φύση του και πλησιάζει τα ζώα δε σέβεται τίποτα, χάνει τη λογική του, ξεχνά την αγάπη και γίνεται φιλάργυρος, αγαπώντας μόνο τον εαυτό του. Τα λογικά αισθήματα αγάπης, προς τους συνανθρώπους μας με σύνεση και αγάπη, Δημιουργία, τα ξεχνά.  Το θείον θλίβεται όταν ο άνθρωπος παύει να θυμάται την ανθρωπιά του , τη θέση του στο πλήθος των ομοίων του. Ξεχωρίζοντας το θείον τον Υιόν του τον αγαπητόν διδάσκοντας του «το αγαπάτε αλλήλους». Ο Δημιουργός μας είναι ο Μέγιστος Πατήρ των πάντων, Πάνσοφος αλλά και Μέγιστος Κριτής μας.
Ο Πλάτων μας αποκαλύπτει ότι: «ο άνθρωπος είναι δύο σ’ ένα. Άυλον και ύλη = άνθρωπος. Αυτό λοιπόν το όν άνθρωπος εδημιουργήθη από το Θείον κατ’ εικόνα και ομοίωσήν του χρίζοντας τον Υιόν του αγαπητόν. Όπως ακριβώς ο εκάστοτε γονιός ακολουθεί τα τέκνα του ξεχωρίζοντας τα από τα ζώα, με συνείδηση, αγάπη, τάξη και αρμονία. Τους έδωσε ακοή, όραση, όσφρηση, γεύση. Είναι δε γνωστόν ότι εντός της ψυχής της εκάστοτε, γεννάται η λογική. Οπότε αυτό το μυστήριο άνθρωπος, δια μέσου των συναισθημάτων του κινεί τα νήματα των σκέψεών του, έχοντας πηγή από τον Ύψιστον Δημιουργόν του, όπου του οφείλει υπακοή, σεβασμόν, σωφροσύνη και αγάπη για τα Μέγιστα Δημιουργήματά του, διότι ο Ύψιστος μας είναι η πηγή ζωής φύσης Σύμπατντος.
Αναξαγόρας: «Όλα τα πράγματα ήσαν μαζί, έπειτα ήλθε ο Μ. Νους και τα δικόσμησε». Η ανθρώπινη λοιπόν ψυχή είναι δώρο θείον κατ’ εικόνα και’ ομοίωση του Υψίστου, ο οποίος απαιτεί σεβασμόν, αγάπη, πίστη υπακοή, από τα δημιουργήματά του ένα αρμονία τάξη και σεβασμό. Διότι: «εστί δίκης οφθαλμός ως τα πάντα θωρεί, κρίνοντας ανάλογα των πράξεων μας». Εντός λοιπόν της ανθρώπινης ψυχής γεννάται η λογική, η ψυχή του λοιπόν ως θεία κι απαραβίαστος, φυλάσσεται από 5 χιτώνες, εκ των οποίων  ο πρώτος χητών ονομάζεται φύλαξ της ψυχής και ακολουθούν άλλοι τέσσερις
Επειδή λοιπόν η ανθρώπινη ψυχή είναι θείον δώρον ο άνθρωπος της οφείλει σεβασμόν γαλήνη καλοσύνη, αγάπη για τα πολλά δώρα τα θεία κι απαραβίαστα.
Η ψυχή λοιπόν ως θεία, είναι κομμάτι από τον Ύψιστον, όπου κάποτε ζούσε στον κόσμο των ιδεών, γι’ αυτό πολλές φορές οι σοφοί και τα παιδιά θαύματα, αρχίζουν να ενθυμούνται τις τέλειες ιδέες τους, στη συνέχεια,  ως θείον χάρισμα, οπότε τότε ξυπνά και η θολή ανάμνηση των ιδεών συνεπώς είναι χαρισματικά πλάσματα του θείου.
Εδώ έχομεν το πίστευε και μη ερεύνα: όταν ο άνθρωπος προβάλλει αγνά συναισθήματα, παραμένει ανθρώπινος ση φύση του, στη θεία πίστη, οπότε ξεφεύγει από το θηρίον παραμένοντας ανθρώπινος σωστός γαλήνιος αγαθός. Επί παραδείγματι, πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να κατασκευάζει ένα αυτοκίνητον και να το ονομάζει αυτοκίνητον; Εφόσον για να κινηθεί αυτό το έργον το ανθρώπινον χρειάζεται την κίνηση του από τον άνθρωπο. Άρα αυτοκίνητος είναι μόνον ο άνθρωπος όπου πιάνοντας το τιμόνι του δίδει ζωή από τη ζωή του για να κινηθεί άρα ποιος είναι ο αυτοκίνητος, ο άνθρωπος ο αυτοκινούμενος, όπου παίρνει ζωή από το θείον, Μέγιστον Φως. Συνεπώς ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου με βοήθεια από το θείον αυτοκινείται διότι λαμβάνει κίνηση από το δημιουργό του και το λεγόμενο αυτοκίνητο ως μη έχον τη δύναμη της αυτοκίνησης λαμβάνει κίνησην από το θείον διαμέσου του ανθρώπου για το κατασκεύασμά του ως δώρον θείον και απαρβίαστον. Ο Δημιουργός των πάντων λοιπόν είναι το θείον το Υπάρχον το αυτοκινούμενον το ζωντανό όπου κινεί ανθρώπους και στοιχεία της φύσης είναι αυτή ταύτη η ζωή ή κίνηση το Μέγιστον θαύμα ζωής φύσης. Ως θείον κομμάτι η ψυχή κάποτε ζούσε στον κόσμο των ιδεών, γι’ αυτό πολλές φορές οι δικές μας ψυχούλες οι ανθρώπινες και ταπεινές στη γη αρχίζουν να ενθυμούνται τις τέλειες ιδέες της ως θειο χάρισμα, σοφοί και παιδιά θαύματα.
Η λογική του ανθρώπου εξαρτάται στο εάν αυτός είναι στο να μην πιστεύει ή στο να πιστεύει, εφόσον όμως η ανθρώπινη ζωή η ίδια είναι ένα θαύμα, γιατί και ο άνθρωπος αμφιβάλλεις τα θαύματα της ζωής; Στο πίστευε και μη ερεύνα.
Νομίζω ότι τώρα το 2008 και οι επιστήμονες αρχίζουν να αμφιβάλλουν για την προτέρα απιστία τους. Όλα τα αισθήματα και συναισθήματα μας είναι αόρατα και όμως όλα είναι υπαρκτά, εφόσον μας αγγίζουν αοράτως και αδιαλείπτως. Όλοι οι άνθρωποι οι αγαπητοί βλέπουν οράματα ακόμη ακούν και φωνές. Όποιος πιστεύει στο θείον το θείον πιστεύει σε αυτόν. Διαμέσου των φιλοσόφων μας και των παιδιών θαυμάτων μαθαίνουμε τα άγνωστα και όμως υπαρκτά. Όταν παραδεχόμεθα την κίνησην της γης διαμέσου της αριθμητικής και της γεωμετρίας από πού το γνωρίζομεν άρα από κάποιον ο οποίος πιστεύει αυτό , από πού λαμβάνουμε ως άνθρωποι ψυχή. Άρα υπάρχει μια μεγάλη ενέργεια ζώσα όπου τροφοδοτεί τα λατρευτά της παιδιά, διότι μόνος δεν  ζει κανένας ακόμη και στον παράδεισο. Έτσι και ο Μέγιστος  μας διακοσμητής του Σύμπαντος έχει ως συντροφιά τον Χριστόν Υιόν του , το χαρισματικό.

 

Αγνή Ψυχή

Κάθε αγνή ψυχή ως μεγαλείον ταπεινών
Σ’ ομορφιά θεσπέσιας γιορτής
Ευπρόσδεκτης σ’ άνοιγμα ουρανών
Μεταξύ Αγίων λάτρης προσευχής
Μπέρξον: ο άνθρωπος λοιπόν είναι μια οντότητα πνευματική, ένα ενσυνείδητο εγώ, όπου ανέδειξαν οι ουσίες της φύσης και κατήργησαν οι θειότερες δυνάμεις της.
Άρα: κάθε σοφός δέχεται τις θειότερες δυνάμεις της φύσης της υπαρκτές και τις δυνάμεις της, των ουσιών της. Αυτό λοιπόν το μυστήριον άνθρωπος ζωής φύσης συνείδησης, όπου μόνον με τις αισθήσεις της ψυχής του, κινεί των σκέψεών του, από πού λοιπόν και πώς γίνεται και λαμβάνει κινήσεις; Μόνον ένας αόρατος αύθαρτος Μέγιστος υποκινητής του ανθρώπου θα πρέπει να υπάρχει και να τον υποκινεί. Μια μέγιστη γαλήνια ουράνιος ψυχή υπαρκτή, όπου μέσα της πηγάζει η λογική, άρα εμείς οι μικροί άνθρωποι ακόμη δε γνωρίζομεν τα μεγάλα και τα πολλά, διότι ο Δημιουργός μας, ίσως νομίζει ότι θα φθάσουμε στην απερισκεψία από τον κακό μας εγωισμό τον καταστροφικό, κι έτσι θα χαθεί και η συντροφιά μας όπου τον διασκεδάζει. Ερχόμεθα εμείς οι άνθρωποι και φεύγουμε σε ταυτόχρονο, αφήνοντας πίσω μας τους απογόνους μας κοκ. Και επειδή αυτή η μέγιστη ψυχή ζούσε κάποτε στον κόσμο των ιδεών πότε πότε ενθυμείται και η μικρή ψυχούλα μας μέσα μας, αρχίζοντας να ενθυμείται αναμνήσεις των ιδεών θολές δημιουργώντας του σοφούς και τα παιδιά θαύματα.
Γεννημένη η γνώση εντός της ανθρώπινης ψυχής ίσως ποτέ πότε να αναθυμάται και η δική μας ψυχή, δημιουργώντας αναμνήσεις των ιδεών, οπότε δημιουργούνται σοφοί και παιδιά θαύματα, ίσως λέγω.
Η σκέψις κάτω από την καθαρώς λογική της μορφή είναι ανίκανη να συλλάβει την πραγματική φύση της ζωής, τη βαθιά σημασία της εξελικτικής κίνησης. Η ουσία των πραγμάτων μας διαφεύγει και θα μας διαφεύγει πάντοτε, επειδή κινούμεθα μεταξύ των σχέσεων, οπότε το απόλυτο δε μας είναι προσιτό. Ερ. Μπέρξον, Δημιουργός εξέλιξης.
Επάνω λοιπόν στην υλική γη την πονηρή, το άυλο δημιούργησε τον άνθρωπο και τον έθεσε σ’ έναν παράδεισο – Αδάμ – Εύα, πονηρή, επειδή η γυνή ωριμάζει πρόωρα, εξηπάτησε τον Αγνό Αδάμ δίδοντας του να φάει το μήλο, εκείνος έπεσε στην παγίδα της τότε εκείνη απολογήθηκε, ο όφις με ηπάτησε, συνεπώς το θείον τους εξόρισε από τον παράδεισο.
Μήπως λόγω αυτής της αμαρτίας ο θεός τιμώρησε τον άνθρωπο με το θάνατο; Επειδή παλαιά οι άνθρωποι ζούσαν πολλά χρόνια, ίσως
Ο άνθρωπος όμως κρίνεται και τιμωρείται κατά τα έργα του. τώρα το 2008 διακρίνω ίσως να κάνω και λάθος ότι οι άνθρωποι των γραμμάτων ψάχνουν για την αλήθεια της ζωής φύσης, έτσι νομίζω και τους νιώθω διχασμένους μεταξύ αλήθειας και ψεύδους. Ίσως την αγαπούν και την ομολογήσουν και σε εμάς, ίσως λάβουν περισσότερο φως, από τη Μ. Θεία ψυχή, ώστε να μην πάει χαμένη η θυσία του Χριστού.

Ψυχή
Ψυχή μου αθάνατη γαλήνιον φως
Όταν τα φτερά σου ανοίγουν
Βαίνοντας ελεύθερη προς τον Ύψιστον σαφώς
Εκεί όπου κάθε ψυχή κρίνουν
Ο Πλάτων λοιπόν εστιάζεται στην περιγραφή της πορείας ενός ανθρώπου, ιδανικού γιατί δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι όπου αφήνουν την ψυχή τους να πετάξει ελεύθερη μεταξύ του κόσμου και των ιδεών.
Οι περισσότεροι γατζώνονται σ’ απατηλά είδωλα των ιδεών, κάνοντας φρικτό λάθος. Επί παραδείγματι, ορμούν στο γλυκό απερίσκεπτα, δίχως να αναρωτηθούν πως κατασκευάσθηκε αυτό. Ο Πλάτων λοιπόν μας περιγράφει την πορεία της ζωής ενός φιλοσόφου, περιγραφή ιδανικού τρόπου ζωής. Όταν λοιπόν βλέπεις τον ίσκιο ενός ανθρώπου σκέφτεσαι αμέσως ότι κάποιος έχει μπει μπροστά στο φως δημιουργώντας τον ίσκιο. Βλέπεις τη σκιά ενός ζώου, μπορεί να είναι άλογο σκέφτεσαι. Αλλά άνθρωπε μου δεν είσαι σίγουρος γυρίζεις λοιπόν και βλέπεις το πραγματικό ζώο, που είναι φυσικά πολύ ωραιότερο με γραμμές από ξεκάθαρο από τον σκούρο και όμορφο ίσκιο του. Ο Πλάτων λοιπόν γι αυτό θεώρούσε πως όλα όσα βλέπουμε στη φύση είναι απλώς σκιές των αιώνιων ιδεών και μορφών

Ψυχή μου
Ψυχή μου αθάνατη γαλήνιο φως
Όταν τα φτερά σου ανοίγουν
Βαίνοντας ελεύθερη προς τον Ύψιστο σαφώς
Εκεί όπου λαμπρά οι θείες ψυχές σμίγουν
Ψυχή μου αόρατη υπαρκτή Μ. θείου φωτός
Ο ανθρώπινος πλούτος πρέπει να υπάρχει στην ανθρώπινη ψυχή τη θεία γιατί όταν υπάρχει μόνον στην ανθρώπινη τσέπη τότε ο άνθρωπος διαφθείρει την ψυχή του τη θεία νομίζοντας ότι πρέπει να έχει  όλον το κόσμον υπηρέτη του, οπότε γίνεται μισητός από τους συνανθρώπους του κι η μοναξιά  είναι κατάρα. Η οικογένεια είναι συντροφικότητα και ευτυχία σε μια σωστή οικογένεια με γονείς σωστούς και άξιους, παράδειγμα στα παιδιά τους.
Τότε τους γονείς ακολουθούν τα καλά στερνά τα ευλογημένα. Όσοι γνωρίζουν την αλήθεια της ζωής γνωρίζουν και πως κτίζεται πετραδάκι πετραδάκι και η ευλογημένη ευτυχία ενός σπιτικού. Η ευτυχία ξεκινά από τη μάνα θυσία αγνή σύντροφος και συμπαραστάτης του συζύγου και των τέκνων. Είναι δύσκολο βέβαια να παραμένεις ως μάνα σωστή περιποιημένη όπως και το σπιτικό σου. Οι γενεές καταστρέφονται εάν η μάνα απουσιάζει συχνά από τον οίκο της, διότι τα παιδιά χάνουν αυτή την ωραία συγκέντρωση και το χαμόγελο και την γλυκιά της χρήσιμη κουβεντούλα. Πρέπει να  ελέγχει όχι μόνο τα παιδιά της κρυφά αλλά και τους φίλους τους. Η υπομονή της πρέπει να είναι ισόβια ώστε να μην της λείψει το χαμόγελό της, να μπορεί να τα απομακρύνει από κακούς φίλους με ευγένεια και αγάπη. Η μάνα είναι ο στυλοβάτης του σπιτιού ο οικονομολόγος του και η στοργή των παιδιών, η μάνα σε σύζυγο και παιδιά πρέπει να κάνει τα πικρά γλυκά για την ορθή ισορροπία του ευλογημένου σπιτιού.
«Εκ γυναικός τα φαύλα, εκ γυναικός τα όσια». Όταν ο οίκος ο οικογενειακός του σπιτιού ισορροπεί τότε ισορροπούν κράτη και κυβερνήσεις.
Οι γονείς δεν έχουν μόνον υποχρέωση αλλά από τον τρόπο του χειρισμού την ευθύνη τους θα διαγράφεται και το μέλλον της οικογενείας των δικών τους καθώς και το μέλλον των απογόνων τους, ώστε εάν είανι ένα υγιές μέλλον τότε διαβιεί ένα ζεύγος ευτυχισμένο σε μια οικογένεια ευτυχισμένη.
Αυτό προϋποθέτει ένα ήρεμο λιμάνι με προπομπούς γονείς, πλούσιοι ή πτωχοί, τους εξασφαλίζουν ένα λαμπρό μέλλον. Ο Πλάτων μες τα γραπτά του μας υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος μέσα του βαθιά έχει το άυλον κομμάτι του θείου και έξωθεν του έχει ένα θνητό σαρκίον ευάλωτο ανά πάσαν στιγμήν (άυλος ψυχή + θνητή ύλη= άνθρωπος)
Συνεπώς διαμέσου της ορθής λογικής του πρέπει να υποτάσσει την ύλη του τη θνητή από σεβασμό προς τον εσωτερικόν του κόσμος τον θείο. Αυτό λοιπόν το θείο όπου ετοποθετήθη και λέγεται ψυχή πηγάζοντας μέσα τους η λογική από σεβασμό προς το Δημιουργό μας, μας είναι εύκολο να θυμόμαστε πάντα το δωρητή μας και να υποτασσόμαστε στην Ύψιστη λογική του με αίσθημα και σωφροσύνη. Ζώντας λοιπόν η ψυχή κάποτε στον κόσμο των ιδεών κατά το Miguel de unamouno, έτσι εξηγούνται οι αναμνήσεις ακόμα και όταν δεν τις περιμένουμε. Όμως όταν η ψυχή μας έχει πλούτο αγάπης συμπόνιας και αγνότητας δεν μπορεί ο πλούτος του χρήματος να διαφθείρει την ψυχή μας σκορπώντας τη δυστυχία γύρω στους συνανθρώπους μας τους συγγενείς γνωστούς και φίλους.
Η αγάπη πηγάζει από τη σωστή γυναίκα μάνα, σύζυγο αφοσιωμένη στην οικογένεια. Η οικογένεια είναι το ωραιότερο λίκνον ζωής είναι ένας πραγματικός παράδεισος. Όσο και αν δεν το παραδέχεται η μάνα και σύζυγος όμως πρέπει να γίνεται ο ακλόνητος βράχος όπου θα σκορπίζει με φως και χαρά το σπιτικό της. Να περιποιείται τους πάντες αλλά κυρίως και τον εαυτό της γαληνεμένη έτσι μπορεί να αδράξει και να σκορπίσει ευτυχία με υπομονή και αληθινή αγάπη. Να δίνει κουράγιο σε σύζυγο και τέκνα ώστε να αναπτερώνεται το σπιτικό της οικογενείας και να κυριαρχεί χαρά και αγάπη. Ο πλούτος πολλές φορές είναι άχρηστος όταν λείπει από το σπιτικό το γέλιο της χαράς. Πολλοί πτωχοί υπάρχουν και όμως είναι ευτυχείς και πολλοί πλούσιοι υπάρχουν και όμως είναι δυστυχείς. Πάν μέτρον άριστον.
Ψάχνοντας το θείο
Πατήρ στα τρυφερά  ματάκια με αγνότητα
Στη θυσία μια ζεστή αγκαλιά
Στων βλασταριών παιχνίδια με νηφαλιότητα
Στο βλέμμα των εφήβων με σιγαλιά
Στο μεταξύ τους ενότητα
Στην ενηλικίωση γλυκιά ζεστασιά
Όταν ο ανθρώπινος νους είναι υγιής, είναι και υπάκουος στον Υπέρτατο νου, βαίνοντας τη ζωή του δίχως λάθη και βδελυρές αταξίες. Ο ανθρώπινος νους πρέπει να υποτάσσεται στο θείο νου, ώστε οι πράξεις του να μην φανερώνουν άσχημα παραδείγματα προς την οικογένεια προς την κοινωνία προς τα κράτη. Επειδή τα κράτη γίνονται έκαστον εξ αυτών όχλος και όχλος σημαίνει ένα αβάσταχτο τοίχος προς τις κοινωνίες εις βάρος των απογόνων.
Ο εκάστοτε άνθρωπος ο εγωιστής και υπερόπτης είναι ζημιογόνος προς τα πλήθη. Ρηχός έχοντας πλήρη άγνοια της ζωής, της φύσης, ρηχός και αδιόρθωτος. Η ανθρώπινη μοναξιά είναι καθαρά πρώτου βαθμού.
Ο άνθρωπος γεννιέται  με συντροφιά την οικογένειά του, γι’ αυτό έχει ιεράν υποχρέωσιν να τη σέβεται και την αγαπά εκ βαθέων, τότε γίνεται πανευτυχής και τρυφερός, αυτό είναι υγεία και χαρά ευλογία και ενότητα, πλήρης αρμονία ψυχής και σώματος.
Ο καλός λόγος των γονέων είναι διδαχή των παιδιών, όπου η αρμονία του σπιτικού γίνεται ψυχική γαλήνη.
Μόλις γεννιέται το νεογνό, αντικρίζει τη μάνα, όπου με στοργή και αγάπη το θηλάζει βγάζοντας από τον εσωτερικό της κόσμο ζεστή τροφή, αγκαλιά και αγάπη.
Η οικογένεια η γλυκιά είναι ο παράδεισος των ανθρώπων όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται αγνοί και όταν αρχίζουν να χαμογελούν τα νήπια ομοιάζουν με παραδεισένια πλασματάκια, η συμπεριφορά τους εξαρτάται από τη συμπεριφορά της οικογένειας τους, αυτή τους δείχνει πώς να βιούν.
Η ψυχή ψάχνοντας ως θεία πολλές φορές, ανακαλύπτει μυστικά ο άνθρωπος, και έχομεν τους σοφούς και τα παιδιά θαύματα.
Ψάχνοντας το θείο
Ο πατήρ στα τρυφερά ματάκια μ’ αγαθότητα
Στη θυσία γι’ αγκαλιά
Στων βλασταριών παιχνίδια μ’ αγνότητα
Στο βλέμμα των εβήβων με σιγαλιά
Στη μεταξύ τους ενότητα
Στην πρωτόγνωρη ενηλικίωση γλυκιά ζεστασιά
Όταν ο νους είναι υγιής ο άνθρωπος υπακούει στον Υπέρτατο Νου, βαίνοντας τη ζωή του δίχως βδελυρές αταξίες, όπως μικρός στους καλούς του γονείς. Πρέπει να υποτάσσεται ο ανθρώπινος νους στον Ιερό Νου, ως παίδιον, διότι όλος ο ανθρώπινος νους με πλήρη σεβασμό προς το Μινου με αγάπη βαίνει ορθώς. «Εστί δίκης οφθαλμός ως τόπον θωρεί». Το Θείον είναι ο Μ. Πατήρ των φιλοσόφων και των παιδιών θαυμάτων, όπου τους δίδει το χάρισμα.
Ο εκάστοτε άνθρωπος ως εγωιστής και υπερόπτης ευρίσκεται εν πλήρη άγνοιαν της ζωής και της φύσης, η νόησις πηγάζει από την ευλογημένη λογική στην ψυχή.
Η ανθρώπινη μοναξιά είναι κατάρα όπου θα υποστεί ο άνθρωπος ο υπερόπτης. Ο άνθρωπος γεννάται με πρώτη συντροφιά τους γονείς και αν έχει αδέλφια, πρέπει να γίνεται πανευτυχής και τυχερός
Χαράς ευλογία και ευλογία ζωής όταν στο εκάστοτε σπιτικό ακούγονται παιδικές φωνούλες είναι σαν να τιτιβίζουν πουλιά παραδείσου. Είναι το πλήρες αρμονικό σπιτικό με αγγέλους. Ο καλός ο λόγος των γονέων είναι διδαχή στα τέκνα με αγάπη γαλήνη και αρμονία στην παιδική ψυχούλα τους.
Όταν ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο το πρώτο που αντικρίζει είναι η μητρική αγκαλιά και ο θηλασμός από το ζεστό γάλα το μητρικό με αγάπη και το χαμόγελό της, όπου προσφέροντας το μεγαλώνει εν αρμονία νεογνόν και μητέρα ως αγάπη για την προσφορά της, το πρώτο θαύμα ζωής φύσης. Ο καλός λόγος και η αγάπη προς τα τέκνα με χαμόγελο είναι δείγματα σπιτικής αρμονίας.
Ο άνθρωπος γεννάται αγνός περιχαρής και χαμογελαστός, η συμπεριφορά του εξαρτάται από την συμπεριφορά των οικείων του, όταν αυτοί ευρίσκονται στα αγνά τρυφερά τους χρόνια. Εξαρτάται λοιπόν το εκάστοτε νεογνόν από το οικογενειακό του περιβάλλον γι’ αυτό οι γονείς πριν ενωθούν, θα πρέπει να διδάσκονται οικογενειακή συμπεριφορά γαλήνης – αρμονίας ώστε ο βίος τους να διάγεται εν ειρήνη και αρμονία και να έχουν στα γηρατειά τους καλά τέλη και να μην ανησυχούν για τα νιάτα που αφήνουν πίσω τους η διδαχή τους με την αρμονική διαβίωση είναι η εγγύηση για τους απογόνους της. Οι γονείς του σπιτικού είναι οι διδάσκαλοι των απογόνων. Ότι διδαχθούν από εκεί θα προκύψουν και τα τέλη των γηρατειών των γονέων τους. Εάν η διδαχή τους αποβεί άριστος τότε και η διαβίωσή των γονέων τους θα αριστεύσει. Εάν όχι τότε  θα αποτύχουν οικτρώς.
Πετραδάκι πετραδάκι κτίζεται η εκάστοτε οικογένεια στο σπιτικό της και ανάλογα των οικείων τους, ξεκινούν οι εκάστοτε πολιτείες, κράτη και ολόκληρη η γη των ανθρώπων.