Τρίτη, 1 Αυγούστου 2006

ΧΡ. ΒΑΡΒΕΡΗ -ΒΑΡΡΑ ΠΟΙΗΣΗ

ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ “ΚΥΡΙΟΝ” …
LODATE IL “SIGNORE” …

Il frutto del mio pensiero
macedonia per il lavoratore
colomba di pace
giusta ricompensa dell’ alba.
Procrustis arbitrariamente avauza
Per cancellare i sogni degli angelli.
Il moderns carnefice,
si riveste sel sangue del povero.
Il popolo, furente,
attende il Signore!
Pretende, che quel giorno sia festoso,
ed indossera sandali di PACE …
Eccolo, eccolo, maestoso
uccide le calamita.
I cherubini. I Serafini.
Glorificano il giudizio universale …
Lodate il Signore
tutti “angeli” operatori di pace.
La Terra e salva !!!
Lodate il Signore …



ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ “ΚΥΡΙΟΝ” …

Ο καρπός της σκέψης μου,
φρουτοσαλάτα του εργάτη,
περιστέρι ΕΙΡΗΝΗΣ,
χαραυγή δικαίωσης.
Ο Προκρούστης «αυθαίρετα» όρμησε
να σφάξει αγγέλων ονείρατα.
Ο σύγχρονος δήμιος,
με το αίμα του πένητα «ντύνεται».
Ο Λαός, οργισμένος,
Καρτεράει τον «Κύριο».
Απαιτεί, γιορτερή τη στιγμή,
με σαντάλια ΕΙΡΗΝΗΣ στα πέλματα …
Νάτη. Νάτη. Καμαρωτή
θανατώνει τον όλεθρο.
Τα Χερουβείμ. Τα Σεραφείμ.
Τη «Δεύτερη» δοξάζουν παρουσία …
Αινείτε τον σώφρονα Νου
πάντες οι «Άγγελοι» εργάτες
αγωνιστές της Ειρήνης.
Σώθηκεν η Γη !!! Αινείτε τον Νου …






«ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΕΞΠΡΕΣ»
ESPRESSO

Spedito all’ Universo
il pianto dei popoli.
Nota di reclamo
per l’ abuso di fiducia.
Spedito all’ Universo
il pianto dei fanciulli,
Celeste preghiera,
per i fiumi, che si prossiugano …
Spedito all’ Universo
i boccioli dei fiori
affinche possano
resistere all’ inverno che incombe …










ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΕΞΠΡΕΣ

Θα ταχυδρομήσω στο Σύμπαν
το δάκρυ των Λαών.
Υπόμνημα διαμαρτυρίας
για βιασμό Εμπιστοσύνης.
Θα ταχυδρομήσω στο Σύμπαν
το δάκρυ των παιδιών,
Ουράνια προσευχή,
για τα ποτάμια, που στερεύουν …
Θα ταχυδρομήσω στο Σύμπαν
τα άνθη των λουλουδιών
μήπως κι αντέξουν
στον Χειμώνα, που προσμένουν …



«Η ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΑ ΤΟΥ ΣΙΛΩΑΜ»
LA FONTE BATTESIMAZE DI SILOAM

Nell ardore della conoscenza
troveremo sigillata la verita
cari, la passione per la Belta
vive dentro l’ anima.
Ascendete con il sorriso sulle labbra …
Fidatevi, ed il sole della verita
dalle nuvole sorgera
L’ alba di questa nuova vita
ci porlera il sorriso della serenita.
La sapienza la gioia ci dara.
Si vedra il pianeta che sorridera.
La felicita si espandera
E la sapienza la gioia ci dara.




Η ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΑ ΤΟΥ ΣΙΛΩΑΜ

Μέσα στης γνώσης τη φωτιά
θα βρούμε την αλήθεια σφηνωμένη
ο πόθος για την ομορφιά
μεσ’ την ψυχή μας κατοικεί, αγαπημένοι.
Θαρρείτε στην ανηφοριά
με το χαμόγελο στα χείλη
θα ‘ρθει καιρός, στη συννεφιά
Ο Ήλιος της Αλήθειας ν’ ανατείλει.
Στην Αναγέννηση αυτή
θα δούμε τη Γαλήνη να γελάει.
Την ευτυχία δυνατή. Τη γνώση
τη χαρά να μας κερνάει.
Η αναγέννηση θα ‘ρθει.
Θα δούμε τον Πλανήτη να γελάει.
Η Ευτυχία θ’ απλωθεί
Κι η Γνώση τη χαρά
θα μας κερνάει.








«ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΟΙΡΑ»
DESTINO

Sogno, quando ti materializzi,
migri
dalle praterie del piacere.
Come l’ anguilla
sempre sfuggi.
Cerco di dissetarmi
a dolci labbra.
Ma tu gia, fuggito mi hai lasciato
a mirar la luna.
Sogno sei illeso.
Sei generato da uomo.
E quando premo il “pulsante”
e guardo lo scehermo,
tu hai preso il volo,
veloce, lontano da me !







ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΟΙΡΑ

Όνειρο, σαν σαρκώνεσαι,
περνάς
από τους κήπους της χαράς.
Σαν χέλι
πάντα ξεγλιστράς.
Αποζητώ να δροσιστώ
σε γλυκαμένα χείλη.
Μα συ, φευγάτο, μ’ άφησες
να βλέπω τη Σελήνη.
Όνειρο είσαι αλώβητο.
Είσαι ανθρώπου γέννα.
Και το «κουμπί» όταν πατώ
και την οθόνη, σαν κοιτώ,
εσύ έχεις πετάξει
γοργά, μακριά από μένα !







ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Ψάχνω για τον γαλάζιο ουρανό
πριν πολύ πολύ καιρό
Εδώ ήταν μια τεράστια θάλασσα, θυμάσαι?
Έχω ανανεωμένη ψυχική διάθεση
Οι ρίζες του κόκκινου τριαντάφυλλου

Μια άσπρη ελαφίνα μέσ’ το δάσος
το μισό φεγγάρι χαμογελά
πάνω στο κεφάλι της
Κρατώ το άσπρο της κορμί σφιχτά
Αυτή αφήνει έναν βιολετί αναστεναγμό

Είδα οράματα μαστουρωμένου
ρόδινα και ανεβασμένα
φτερουγίζει από μένα
ασημένιο κύμα
Έπεσα κάτω στη γη

Συνάντησα την Μαρία Μαγδαληνή
στην μακριά παραλία
Έψαχνε για έναν άγιο ορίζοντα
το ξίφος της λιακάδας
Είδα πολλά κόκκινα λουλούδια γύρω της.

ΟΙ ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ

Ένα ηφαίστειο της γλώσσας
Ροκανίζει μέσα στην ψυχή μου.
Η σταγόνα από τους βράχους
Ενώνεται με την ελάττωση του αέρα
Υποκινεί την καταιγίδα
Μέσω των λέξεών μου.
Ο χυδαιότητα της αγάπης!
Επιθυμώ να χάσω την πίστη μου!
Οι κολώνες της μνήμης
Κατέρρευσαν στη σύγκρουση με τον χρόνο.
Το πεπρωμένο τρέμει από επιθυμία
Τώρα πετά τον εαυτό του
Μέσα στην κατάκτηση νέων σελίδων.
Έχω δει το μαντείο να στεγνώνει το αίμα των ανθρώπων
Στην κόλαση του απείρου.
Ο ακτές της αιωνιότητας!
Το όνειρο είναι ολοκληρωμένο.
Ο προσευχόμενος στο ποίημα
Έχει επιτύχει την ύστατη επιθυμία,
Την ηρεμία του, το τέλος του.
Όσο για μένα, εξακολουθώ να παίρνω προσφορές
Στα πνεύματα της νύχτας.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Δεν υπάρχουν μαύρες ψυχές
και άσπρες ψυχές
Δεν υπάρχουν κόκκινες
ούτε καφέ – μαυρισμένες και χαμηλής ποιότητας κίτρινες ψυχές.

Υπάρχουν μόνο ψυχές
ανθρώπινων όντων
ξέχειλες από αισθήματα.
Και τα αισθήματα δεν χρειάζονται χρώματα.

ΛΙΑΚΑΔΑ ΚΑΙ ΧΙΜΑΙΡΑ

Πίσω από την λιακάδα
Είναι η χίμαιρα πηδάει στα σκοτεινά
Η διαφώτιση της είναι νεκροταφείο
Και μερικές ακαθαρσίες διαχωρίζονται από τις ψυχές
Ανήκουν στην κατηγορία της «Λάμψης»

Αναπάντεχα, μπορεί επίσης να «φωτίσει» συγκεκριμένες γωνίες
Έτσι ώστε να αφήσει αυτές τις χλωμές ψυχές
Να αδράξουν την ευκαιρία να πλημμυρίσουν
Πηδώντας πάνω στην σκηνή, δρώντας σαν τον ήλιο για λίγο
Αλλά ο ήλιος………..

Όσο αμυδρός και αν έχει γίνει ο ήλιος
Ο χρόνος και ο χώρος είναι και οι δυο γεμάτοι με σκοτεινή νύχτα
Ακόμη και αν αυτές οι φωτεινές και χρωματιστές αναμνήσεις
Δεν ξεθωριάσουν ποτέ.

Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ

Σε ένα όνειρο
στη μέση της νύχτας
είδα
την αγαπημένη μου γιαγιά
να στέκεται δίπλα στο κρεβάτι μου
με ένα παλιομοδίτικο δαντελένιο φόρεμα
νεανικούς στρογγυλούς βραχίονες να κουνιούνται
με ένα τρόπο που δεν είχα ξαναδεί.
Στην αρχή, σκέφτηκα
αυτή είναι μερικώς ένα επινόημα του δικού μου εγώ,
αλλά μετά οριστική αναγνώριση,
ήταν η «Omi” μου σαν νέα γυναίκα
χαμογελούσε απαλά
και φίλησα το χέρι της
σε αυτό το ενωτικό άγγιγμα, ξύπνησα.
Πέρα από αυτή την πλευρά της δημιουργίας
σίγουρα θα ξαναενωθούμε
Αγαπημένη μου.

ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ

Ένα χρωματιστό λουλούδι μπορεί να είναι όμορφο
Αλλά χωρίς ευωδιά είναι ημιτελές,
Η ευγνωμοσύνη είναι η ευωδιά της ζωής
Ένα δείγμα ευγένειας όπως εμείς την ξέρουμε.

Η ευγνωμοσύνη όταν λάμπει στους χαρακτήρες
Γίνεται ζεστή, καλή και φωτεινότερη
Η αίγλη της αγάπης μπορεί να φθορίσει εκεί
Αλλά η ζεστασιά της ευγνωμοσύνης μας κάνει σπουδαιότερους.

Η ευγνωμοσύνη είναι ο πατέρας των αρετών
Ανεβάζει τον άνθρωπο σε θεϊκό επίπεδο,
Εξυψώνει την καλοσύνη μας και τα ηθικά μας καθήκοντα
Μια καρδιά με ευγνωμοσύνη είναι πάντα ευγενική.

Η ευγνωμοσύνη τραγουδά το τραγούδι της ανθρωπότητας
Μια διαρκής ορμή να αγγίξει τα Θεία,
Εάν αυτή η ευαίσθητη αξία εξασκείται ευλαβικά
Το φως της σοφίας μπορεί να ανάψει.

Στον δρόμο μας προς το όραμα το αποκορύφωμα
Εάν κάποιος μας κάνει μια μικρή χάρη,
Μας αφήσει να την παραδεχθούμε και να την ανταποδώσουμε
Καθώς όλα ξεθωριάζουν, μόνο αυτή παραμένει για πάντα.

ΥΠΑΡΞΗ

Ο απόηχος της βαθιά μέσ’ την καρδιά μου
Δημιουργεί ένα ακόμη κουδούνισμα,
χτίζει μια ακόμη ανοησία,
Έκανε ότι μπορούσε έκανε το καλύτερο του
Η ελευθερία μπορεί επίσης να παρατηρηθεί από την ειρήνη.
Κήρυξε το με τον οξύ ήχο μιας τρομπέτας
Στη ζωή του κόσμου αυτός μπορεί να ξεχαστεί
από την αγάπη και την συμπάθεια του οποίου η καρδιά
ήταν ωκεανός.

Για αυτό εγώ ο οποίος έκανα την επιλογή μου
Ξέροντας ότι θα μετρήσω το τίμημα
Για νέες σκέψεις που μπορούμε να εδρεύσουμε
σε κρυφούς τόπους.
Το όνειρο όμορφο από όπου ξεκίνησε
Ο παράδεισος μας μοιρασμένος σαν ήρεμες
κρυστάλλινες λάμψεις.

Χρόνος και ξανά
Με τα σκυφτά κεφάλια μας και τα δεμένα
χέρια
Για την επιστροφή σου στην οδύνη
Υποσχέθηκες παλιά
Ότι θα έρθω ξανά
Το χωρίς μύτη σπαθί
Η χωρίς παλίρροια θάλασσα.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΜΕ ΚΥΡΙΕ

Άσε με να μάθω που είναι αυτό που θέλεις να πάω,
ποιόν να δω, ποιους να αποφύγω, άσε με να μάθω
τι είναι αυτό το οποίο μπορώ να επιτύχω
ξέροντας ότι κάνω ότι εσύ επιθυμείς, μαζί μου.
Παραχωρώ τον πολύτιμο εναπομείναντα χρόνο μου, τον παραδίδω,
να κάνω χώρο για σημαντικά πράγματα, που θέλεις να γίνουν,
μαζεύοντας ποιητές από την Ανατολή, Δύση, Βορά, Νότο
να αγκαλιαστούν όπως τα έθνη θα έπρεπε με αδελφοσύνη.
Παρά την βαριά δουλειά, την οικογένεια, το διάβασμα, την αναθεώρηση
και την συνάντηση με τις Κεφαλές της Πολιτείας, παρά
την έλλειψη χρόνου για εγχείρηση, αρρώστια, ταξίδια και άλλα τέτοια
λεω ναι, χρησιμοποίησε με Κύριε, και δεν χρειάζομαι απάντηση.
Φαίνεται ότι τα έχω κάνει όλα, πήγα όπου με έστειλες,
με απόλυτη πίστη, χωρίς εξηγήσεις ή γιατί
Μάζεψα τις τσάντες μου, έφυγα με ταχύτητα φωτός, ξανά και ξανά
δεκαεννέα φορές ως τώρα, για το Συμβούλιο των Ποιητών.
Όταν κοιτώ πίσω σε αυτό μου δίδαξες, υπακοή
μέσα στην διοίκηση του νοσοκομείου, να διαβάζω τέσσερα παιδιά,
να συναινώ σε όλα στον σύζυγο μου, να τους ενθαρρύνω,
να τους περιμένω να επιστρέψουν στο σπίτι, και όπως ακριβώς
στην Κίνα το 2002 θα τα καταφέρω θαυμάσια, μετά από δέκα χρόνια αναμονής,
ξέρω πως πρέπει όλο αυτό να είναι κάποιας πνευματικής σημασίας
το ότι κρατάς ενωμένους εμάς τους ποιητές από όλα τα έθνη για την ειρήνη.










1.      Ένας ιερέας ενός μόνο Θείου μυστηρίου
Ο Fr John είναι ένας ιερέας ενός μόνο Θείου μυστηρίου.
Κουβαλά μια τεράστια, αόρατη, απύθμενη τσάντα.
Γεμάτη, φρέσκια καθημερινή «Συγχώρεση».
Θα συγχωρέσει οποιονδήποτε, οτιδήποτε. Οποτεδήποτε, οπουδήποτε.
Στην πραγματικότητα κατηγορεί τα θύματα για το ότι δεν έχουν πρόσωπο.
Περισσότερο συγχωρεί.
Ποτέ δεν ασχολείται με το να γνωρίσει τους δράστες.
Να ακούσει την δική τους άποψη.
Ελπίζω ότι τίποτα κακό δεν θα συμβεί σε αυτόν?
Εάν γίνει και ο ίδιος θύμα?
Μετά ποιος θα μας συγχωρέσει?
Θα είμαστε ποτέ ικανοί να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας?

2. Χριστουγεννιάτικο μήνυμα
Παρακαλώ κυρία Windsor μην μονοπωλείτε. Το κουτί.
Όριο. Παρακαλώ. Σας ικετεύω.
Πρέπει να παρακολουθήσω τους κλόουν σας.
Εάν πρέπει να ανοίξετε νοσοκομεία για το συμφέρον του Σοσιαλισμού?
Πραγματικά δεν χρειάζεται να σας δω να τραβάτε αυτό το κομμάτι της αλληλουχίας.
Αποκαλύπτοντας την αναμνηστική πλάκα την οποία λένε οι ιστορικοί.
Ότι ανοίξατε το καταραμένο πράγμα.
Δεν χρειαζόμαστε το N.S.H. «Ο εαυτός σου». Καθόλου.
Ή τίποτα?
Μπορείτε να πάρετε τον Χριστουγεννιάτικο λόγο σας αλλού? Κάψτε το άθλιο πράγμα.
Ή για μια πλήρη καινοτομία? Γράψτε το λόγο μόνη σας. Ή ακόμα τολμήστε?
Να δώσετε κάτι σε κάποιον?
Δεν έχει σημασία τι? Δεν έχει σημασία που?
Εάν δεν μπορώ να εκλέξω τους ηγέτες μου εδώ?
Εφόσον «Εσείς» είστε εδώ «ο εαυτός σας». Μπορώ?
Επιλέγω τις δικές μου διασημότητες εντελώς μόνος μου.

3.      Εύπλαστους Ιρλανδούς
Μας αποκαλούν εύπλαστους Ιρλανδούς.
Ακριβώς όπως έκαναν με τους πατεράδες μας.
Υιοί των υιών του πραγματικού McCoy.
Από το King Lairs μέρος του Irish Sea.

Στον πόλεμο είναι το αλάτι της γης.
Στην ειρήνη ένα αυλάκι στα υψηλά αξιώματα.
Πάντα μας υποπτεύονται για προδοσία.
Πολιτικά συστήματα δεν μας ενσωμάτωσαν.

Εάν επιλέξουμε τους ηγέτες μας?
Γιατί κληρονομούμε μια Βασίλισσα?
Εάν είμαστε ελεύθεροι να την δεχθούμε, γιατί δεν είμαστε ελεύθεροι να την αρνηθούμε?
Αυτοί πάντα κερδίζουν. Τόσο συχνά όσο εμείς δίνουμε την εντύπωση ότι χάνουμε?
4.      Ο φάρος
Ο πιο πειθήνιος αδυσώπητος αιώνιος Θεός μου.
Πραγματικό φως στο σκοτάδι μου. Πάντα λάμπει.
Είθε πάντα να ζεσταίνομαι στις φωτεινές λαμπερές ακτίνες Σου.
Εσύ ο φωτεινός μου πυρσός καθώς όλα γύρω μου παρακμάζουν.

5.      Ζωές
Κουρελιασμένοι άντρες με κουρελιασμένα ρούχα
Κουρελιασμένα πρόσωπα κουρελιασμένες ψυχές,
Κουρελιασμένοι άνθρωποι κουρελιασμένος κόσμος
Κουρελιασμένες ζωές όλες περικυκλωμένες.

6.      Αγγίζω το Ουράνιο τόξο
Όταν ένα μουσικό κομμάτι
Φέρνει δάκρια στα μάτια μου
Τότε αγγίζω το Ουράνιο τόξο

Όταν βλέπω ένα πουλί στον ουρανό
Τότε αγγίζω το Ουράνιο τόξο

Όταν νιώθω αγάπη για κάποιον
Τότε αγγίζω το Ουράνιο τόξο.

7.      Γιατί?
Δεν είπα «σ’ αγαπώ»,
Δεν είπα «αντίο»,
Δεν σου ζήτησα τίποτα –
Αλλά εσύ χαμογέλασες – και γιατί?

Δεν σου έδωσα κοσμήματα,
Ούτε καν μια λαμπερή γραβάτα,
Δεν σου έδωσα τίποτα –
Αλλά εσύ χαμογέλασες – και γιατί?

Δεν σε άκουσα να κλαις,
Δεν σε είδα να πεθαίνεις,
Τώρα τρελαίνομαι –
Κανένας δεν μου λεει γιατί?

8.      Απόγνωση
Η Απόγνωση
εμφανίζεται
σε πολλά μάτια.
Αλλά οι πολλοί
αγράμματοι των καιρών μας
δεν μπορούν να διαβάσουν
αυτή την ευρέως ομιλούμενη
γλώσσα.



9.      Αναχρονιστικός «πόλεμος»
Μια μέρα
όταν οι άνθρωποι πρέπει να κοιτάξουν
στα βιβλία
για μια ερμηνεία
της λέξης «πόλεμος»
τότε αυτός ο τρομαγμένος κόσμος]
έχει γίνει
ένας αναχρονισμός:

Αναχρονιστικός «πόλεμος»

10. Ασφάλεια
Έχει αρχίσει να υπάρχει μια οικειότητα
ανάμεσα σε μας τους δυο
η καθημερινή ρουτίνα προσέχει
ότι έχει απομείνει από όλες
τις μεγάλες ανεκπλήρωτες επιθυμίες
για σένα
όχι πια φόβος μην σε χάσω
και κάθε πρωί
το γνωστό πρόσωπο σου και μεσημέρια
και βράδια
(θα μπορούσαμε εύκολα να
προκαλούμε επαναλήψεις)
και η αναπνοή σου το βράδυ
να γιατί νόμιζα
ότι τίποτα δεν θα μπορούσε ποτέ να μας βλάψει
ξέροντας ότι είσαι αληθινός σε μένα
ως την μέρα όπου αυτά
τα παράξενα μάτια βρήκαν
την βαθιά αντανάκλαση τους μέσα μου
ούτε καν τότε
ούτε πριν δεν είπα «όχι» σε αυτά
δεν ήταν τίποτα το οποίο ήταν
ασφαλές ανάμεσα μας.











11. Κάπως
Να σηκώνομαι
απλά για να κάνω κάτι
να γελάσω με κάτι
απλά για να κάνω την μέρα
κάπως
να δέχομαι τους ανθρώπους με τον
ένα ή τον άλλο τρόπο ακόμα και να
νιώθω καλά με τον ένα
ή τον άλλο τρόπο
να ξαναπηγαίνω στο κρεβάτι
κάποια ώρα το βράδυ
και μερικές φορές πραγματικά
να κοιμάμαι
να ονειρεύομαι κάτι
σαν ένα σκοπό κάπου
ή να φτάνω
και να ξυπνώ
και να σηκώνομαι
απλά για να κάνω κάτι
να γελάσω με κάτι
απλά για να κάνω την μέρα κάπως.

12. Χίος
Ξέρεις ότι η ανεμόνα υγραίνεται με την δροσιά
Ξέρεις ότι το δάσος της μαστίχας η σταγόνα στον κορμό
Τότε δεν ξέρεις τίποτα

Οι Έλληνες ξέρουν το νησί τους
Και οι Τούρκοι το ξέρουν επίσης

Οι άντρες δεν περιμένουν με τα χέρια στις τσέπες
Και οι γυναίκες ξέρουν για τις ανησυχίες των παιδιών

Να κρατούν τους καρχαρίες που περιμένουν για τροφή
Πόση βροχή μπορεί να αντέξει ένα νησί

Τα οχυρά για άμυνα είναι εικόνα για τους τουρίστες
Αναμνηστικά εκείνων των ημερών

Τα γκρίζα πουλιά σταμάτησαν στην ανατολή
Άγρυπνα για την καθημερινή εξάσκηση
Τα ραντάρ αναγγέλλουν την επιδρομή

Ενώ ο χρόνος γίνεται ανεπαρκής για τον ξένο
Παραμένει με την έμφυτη αιωνιότητα για
ελπίδα




13. Η δύναμη της λογικής
Οι άντρες δρουν λογικά
οι γυναίκες έχουν κοινή λογική,
έτσι λένε.
Μια αίσθηση λογικής, κάθε μέρα
απαραίτητη.
Οι άντρες ξέρουν πως τρέχει το κουνέλι.
Οι γυναίκες το ψήνουν στο τηγάνι.
Δεδομένου ότι ο κυνηγός χτυπά τον στόχο του
με πραγματικό σημάδι τουφεκιάς και φυσική προδιάθεση,
οι γυναίκες διακοσμούν την προσευχή
με βατόμουρα
και σάλτσα παιχνιδιού.
Οι άντρες αγαπούν την Ουτοπία.
Και οι συνετές γυναίκες
προσπαθούν να διαστρεβλώσουν
αυτή την απελπισμένη ορμή
πίσω στον Παράδεισο.
Αυτό αυξάνει
την αντρική δύναμη
περισσότερο από την ρίζα τσινσεγκ.



14. 100 χρόνια
Ο γερμανός βοσκός
είναι μόλις ένας ακόμη απόγονος
του λύκου, ένα είδος
που ποτέ δεν επέλεξε να υπάρχει

Μια αντιστροφή του rittmeister
ο οποίος σκέφτηκε έναν άνθρωπο]
ικανό για αναπαραγωγή
ζώα που είναι πιστά
δεν θα υποπέσουν ποτέ
σε βαρβαρισμό.

Ο γερμανός βοσκός
ένας απόγονος του λύκου
είναι οικείος σε μας τώρα
που η αρένα του ταύρου είναι ολόγυρα.








15. 9ος όροφος
Αρκετά από τα ξωτικά κατοικούν σε μεγάλα κτίρια
δεν φοβούνται να κοιτάξουν κάτω
στην σφαγή

Αυτή η μια διαίσθηση
γεννήθηκε δυο φορές
λουλούδια και παιδιά
της μιλούν και αυτή ξέρει
γυναίκες με κουκούλες στο κεφάλι
οι σκιές προστατεύουν τα ξόρκια
μέσω του τηλεφώνου

Αρκετά από τα ξωτικά είναι γίγαντες
αλλά τα κοιτούν από την λάθος μεριά
του τηλεσκοπίου.

16. Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, 9 Ιουνίου, 1994
Σαν τον Ίκαρο
πλανιόμαστε πάνω από το Μανχάταν.
Από κάτω μας φανταστικά «φύλλα από γρασίδι»
από ατσάλι, τσιμέντο και γυαλί.]
Ο Walt αγγίζει τον ώμο μου]
και δείχνει προς τον ποταμό Hudson,
από μια ετοιμόρροπη βάρκα με κουπιά
ο Mark Twain και ο Bret Harte μας χαιρετούν.
Από την άλλη πλευρά ο Frankie σουλατσάρει
κατά μήκος της γέφυρας Brooklyn και σιγοτραγουδά «Αυτή είναι ζωή».
Από κάτω, στον Ανατολικό ποταμό,
ο Ernest, ο γηραιότερος, ψαρεύει
και ακούει τον Jack
στο «κάλεσμα του ανέμου».
Στο κεντρικό πάρκο του Hopper η Christina κατασκηνώνει
και η Liza αναπηδά στο Broadway.
Εκεί κοντά στην στάση του λεωφορείου στην Times Square
η Marilyn και ο Andy τσακώνονται.
Η βουτιά μας με το ασανσέρ
συνοδεύεται από τους Satchmo και Ella,
«Όταν οι Άγιοι παρελαύνουν εντός»,
η καμπίνα ταλαντεύεται.
Κάτω στον δρόμο
οι αθώοι άγγελοι του O. Henry μας περιμένουν.
Μόλις τώρα ο Charles πηδά από τον 8ο όροφο.
Το μπουκάλι της Heineken σπάει στο πεζοδρόμιο.
Ο Ray, ο ξεναγός, μας πηγαίνει στο Ζοχό.
Επάνω στην τσίγκινη οροφή, η γάτα η Maggie λιάζεται,
και ο Humphry τριγυρίζει στο μπαρ της γωνίας,
το τσιγάρο του κρέμεται από το στόμα του,
«Κοίταξε μέσα στα μάτια μου, μωρό μου».


17. Μια αδύνατη πτήση
Κάθομαι και σε παρακολουθώ από τα δέντρα,
και σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή εάν ήσουν ελεύθερος,
να πετάς ψηλά μέσα στο γαλάζιο του ουρανού.

Ξέρω ότι εισέπραξες πολύ αγάπη και φροντίδα
αλλά για κάποιο τρόπο νιώθω ότι αυτό σε σένα δεν είναι δίκαιο,
και αν και είχες τα πάντα μέσα στο προφυλαγμένο σου κλουβί,
σταματώ και σκέφτομαι εάν αυτό είναι το ηθικό σου επίπεδο
και εάν με την παραμικρή ευκαιρία,
θα πετάς ψηλά, μέσα στο γαλάζιο του ουρανού.

Σε μένα μοιάζουν τόσο απατηλά,
όλα αυτά τα καθημερινά τυπικά που πρέπει να ακολουθείς,
ενώ θα μπορούσες να είσαι στο ατελείωτο ταξίδι σου,
το οποίο πολλά περιστέρια θα λαχταρούσαν.

Ω, αλλά μάλλον θα κάνω λάθος,
ίσως να είμαι εγώ το περιστέρι που χρειάζεται το ταξίδι,
να πετώ ψηλά και χαμηλά σε αυτή τη γη και να μαθαίνω.
Μέχρι να φτάσω σε αυτό το επίπεδο,
είμαι στο κλουβί μου,
και παρατήρησα ένα μικρό άσπρο περιστέρι,
να κάθεται στο παραπάνω δέντρο,
να σκέφτεται το ίδιο όπως εγώ.

Είναι τότε που συνειδητοποιώ
όλα τα χαμένα δάκρια στα μάτια μου,
δεν είναι το περιστέρι που με έκανε να κλαιω,
αλλά μερικά από αυτά που με κρατούσαν από το να προσπαθήσω.


















18. Μήνυμα Θεού
Τα φύλλα του φθινοπώρου είναι πράσινα
χρυσά και κίτρινα.

Τα φύλλα του φθινοπώρου είναι στεγνά
και σκληρά.

Ναι φυσικά αγαπητέ μου
όλα τα παραπάνω.

Αλλά γιατί είναι
γλυκά εγγονή μου?

Γιατί είναι φθινόπωρο
και πέφτουν στο έδαφος!!

Έως ότου έρθει ξανά η άνοιξη
και το άστρο ανθίσει…

Και τα κλαδιά να είναι γεμάτα
με μαλακά και πράσινα φύλλα!!

Και η περίοδος της ακμής ανοίξει
προσεκτικά τα βελούδινα πέταλα!

Και ο ήλιος να ανατείλει πίσω
από τον λόφο!

Και η άνοιξη να απλώσει
το άρωμα στην ατμόσφαιρα!!

Οι μέλισσες και οι πεταλούδες
χορεύουν πάνω στα στάχυα και στη γύρη.. από λουλούδι
σε λουλούδι.

Και δίνουν σε παιδιά
και ενήλικες το μήνυμα του Θεού…

Και φέρνουν το νόημα της ζωής!!!
Και το χαρούμενο τέλος σε αυτό το ποίημα.









19. Πάσχα: Επιστολή
Έχει έρθει η ώρα!
Που θα ψάχνεις για άγρια μούρα,
φίλε μου υπόσχομαι,
βιολέτες, μη με λησμόνει
και αναπτυγμένα κοτόπουλα.
Άσε τα ικανά να βυθιστούν πλοία του Linden-bark
να πλεύσουν στο ρυάκι του καγχασμού σου!
Πρέπει να έρθει η ώρα
για ένδοξη ακαταστασία κάτω από τον ήλιο-
σπουργίτια να πετούν
και στίγματα από μέλι στο νερό.
Προσεύχομαι, αγαπητέ μου,
θα ανακαλύψεις
ένα υπέροχο μούγκρισμα στα ασταθή καινούργια άκρα,
κουνέλια,
χρώματος καφέ – πορτοκαλί, έντομα να ερωτοτροπούν
(“Schusterkafer”,
τα αποκαλούν τα παιδιά στην Αυστρία,
αλίμονο, τα λεξικά μου
δεν έχουν μυαλό και υπομονή
για Schusterkafer
το Schusterkafer
δεν βρίσκεται μέσα στο λεξιλόγιο τους, έλεος!
«Schustern”, είναι γνωστό,
είναι ανεπίσημο, αγαπημένο, αστείο και Αυστριακό
για το κάνουμε έρωτα.
Κάνε μια καλή μαντεψιά!
Τα λεξικά μου δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον
για αποχρώσεις της ερμηνείας του σεξ….).
Έχει έρθει η ώρα!
Ας υποκριθούμε,
Παιδί του Απρίλη,
ας πιστέψουμε ότι αυτό δεν έγινε ποτέ και για αυτό θα γίνει για πάντα…
Όταν πεθάνουν οι ταχυδρόμοι,
μπορούμε να αποκόψουμε τους υπολογιστές από την γεννήτρια,
εμείς πάντα θα παίρνουμε τα μηνύματα μας δια μέσου ημών.
ViennaBelgrade: 300 μίλια
και ένα άλμα
από το να γίνει ένας Παγκόσμιος πόλεμος,
με αβύθιστα πλοία,
την μεγαλοπρεπή ακρίβεια των βομβών
από κάτω από απρόσκλητα αστέρια.
Άλλα αγαπημένε μου, ακριβέ μου,
θα εξακολουθώ να σου γράφω.
Γράψε για νέα ξεκινήματα,
Για ένα τρυφερό αποχαιρετισμό.


20. 1. «ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ»
Με μια παγκόσμια άποψη, η «ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ» είναι διαβιβαστής
από μόνή της για μια νέα εφαρμογή,
όπου η ωραιοποιημένη αίσθηση ζεστασιάς και ελπίδας
πάντα σε πείθει για μια περαιτέρω αναζήτηση.

Υγρές με ζωντάνια δονήσεις σε έναν ισχυρισμό
φερόμενα αντικείμενα,
και τα περιβάλλοντα της καθημερινής ζωής
είναι κολλημένα με την ετικέτα των γεγονότων…

Εγώ, μαζί με μια δέσμευση, σχετιζόμενη
με την θέληση και την επιδίωξη σου,
αυτή είναι η προσφορά μου και η αφοσίωση μου
αντανακλά με το εγώ μου.

    2. ΕΣΥ, ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΡΒΕΡΗ - ΒΑΡΡΑ
Εσύ, πλανιέσαι με τρυφερότητα και θεσπέσια αγάπη,
καταδιώκεις τα ανθρώπινα χτυπήματα.
Είναι ο τρόπος σου
που θα σε κάνει σταθερή αλλά σταδιακή.

Σε μια ευπρεπή συνεννόηση, η δυνατότητα σου εκτελεί
ένα κοινό όφελος από δημιουργίες,
και η έκκληση για ΕΙΡΗΝΗ αναπτύσσεται
μαζί με τις διανοητικές κλίσεις σου!

Εγώ, από μακράν, σου δίνω μια θερμή αποδοχή
η οποία θα σε αναβαθμίσει πολύ, επί πλέον,
εσύ είσαι ο ευγενής
με ένα βαθμό ευτυχίας, μάλλον.





«ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ»
POLITICA INTERNAZIONALE

Progetta
nel limite del possibile.
Parere di giande politico.
Goe usa ingegni e astuzie …
Il fine giustifica i mezzi !
Il poeta si oppone
lottando, cercando pesi di equilibrio.
Tutti dopo l’ abbuffata di belezza
si ripugnano.
Sbarrano la strada
ad un volubile comando.
La politica progetta
sui binari del assurdo
La politica,
pietanza senza sale,
lotta senza aspirazione,
gioia de scarsa prosperita.
Amore senza orgasmo.
La politica progetta
nel limite del possibile …

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Τεχνάζεται,
στο χώρο του εφικτού.